Video player inladen ...

Chileense mijnwerker die zelf 69 dagen vastzat, spreekt Thaise voetballertjes toe: "Denk alleen aan uit de grot raken"

Een Chileense mijnwerker die acht jaar geleden meer dan twee maanden vastzat nadat zijn mijn instortte, heeft de Thaise voetballertjes en hun coach een hart onder de riem gestoken. "Denk alleen aan uit de grot raken en verenigd worden met de familie."

We schrijven 5 augustus 2010. De Chileense San José-kopermijn bij Copiapó stort in. Tragisch, want er was geen enkel teken dat er overlevenden waren. Meer dan twee weken later - na een boring naar de kompels - wordt duidelijk dat alle 33 mijnwerkers nog leven. Een zak met briefjes wordt opgehaald met boodschappen als: "We zijn gezond, alle 33, in de schuilplaats". 

Die schuilplaats, dat is 700 meter onder de grond. Pas 69 dagen nadat de mijn ingestort was, konden de mijnwerkers één voor één naar boven gehaald worden.

Mijnwerker aan de Thaise voetballertjes: "Help elkaar en bereid je voor op de redding"

Het verhaal vertoont sterke parallellen met de precaire situatie waarin de 12 jonge voetballertjes en hun coach momenteel zitten - zij zitten al bijna twee weken opgesloten in een Thaise grot.

Acht jaar geleden zat Omar Reygadas in dezelfde situatie. Hij weet dus als geen ander hoe het voelt om vast te zitten, afgesloten van alles en iedereen, niet wetend of en wanneer de redding komt. Vandaag spreekt hij de voetballertjes en hun coach toe. "Help elkaar en bereid je mentaal voor op de redding."

"Het is verschrikkelijk voor hen - ze zijn klein - maar ik geloof dat de jongens hier met veel kracht heel uit geraken." Volgens Reygadas zal de coach van de jongens een sleutelrol spelen in het verhaal. "Advies geven is moeilijk, maar ze moeten alleen denken aan uit de grot raken en verenigd worden met hun familie."

Ze moeten zich niet schamen dat ze bang zijn. Wij waren ook bang. Onze tranen liepen ook. Zelfs wij als volwassen mannen, we weenden

De mijnwerker blikt ook terug naar toen hij maandenlang vastzat: "Hoop, geloof en humor waren heel belangrijk voor de mijnwerkers op momenten dat we twijfelden of we wel gered zouden worden. Ze moeten zich niet schamen dat ze bang zijn. Wij waren ook bang. Onze tranen liepen ook. Zelfs wij als volwassen mannen, we weenden."