Over aangebrande Franse crêpes en de voortrekkersrol van de Rode Duivels

Balen, heet dat dan. Balen, balen, en nog eens balen. En het zijn vijgen na Pasen, maar toch: wat Frankrijk gisteren tentoonspreidde, dat is geen voetbal maar een uitgekiend quasi-militair overlevingsplan. En hoezo de fout op Eden wordt niet gefloten? En tjongejonge -om nog heel even in voetbaljargon te blijven- wat een kinderachtige vertoning van die Franse pubers op het veld. Mbappé: je hebt dan wel gewonnen, maar mijn sympathie ben je voorgoed verloren. Hoewel je daar vast niet van wakker ligt.

labels
Yousra Benfquih
Yousra Benfquih is juriste, dichter en columniste

Over wakker liggen gesproken. Gisteren leek slapen nog een onmogelijke opdracht. Want wat moest ik nu met mijn leven nu het over en uit was voor de Rode Duivels? Had ik dan geen andere passies, bezigheden, geliefden? Met het plan om die op te lijsten en mijn existentiële crisis te doorbreken, neem ik een groot A3-blad uit de kast. Met viltstift in de hand ga ik op het blad tekeer om mijn bestaansredenen weer zichtbaar te maken, namen te geven.

Maar na vijf minuten staat er in schreeuwerig rood: De Bruyne, gevolgd door een dozijn of meer uitroeptekens. Chadli met geheel cliché maar gebroken hartje. Hazard, een twintigtal keer omcirkeld tot de stift door het blad scheurt. Even later val ik met viltstift in de hand en volgeklad A3 als troostend hoofdkussen alsnog in slaap. 

Gespeeld zoals het hoort: vol overgave en for the love of the game

’s Morgens slaag ik er niet in om mezelf te overtuigen dat het maar een nare droom was. Daarvoor was de nacht te kort en mijn verdriet te groot. In de badkamerspiegel spot ik op mijn linkerwang de helft van een gebroken hart: ik moet gisteren op Chadli zijn ingedommeld. Bij die gedachte verschijnt iets waar ik mezelf gisteren nooit meer toe in staat achtte: een glimlach.

Overigens schijnt de zon vandaag (dat was gisteren wat anders, het is alsof de weergoden ons wilden waarschuwen). En dat doet de zon wel eens: een ander licht op de dingen schijnen. Terwijl ik niet geheel zonder bijbedoelingen Franse crêpes maak voor ontbijt, ebt mijn verdriet weg en maakt het plaats voor trots. Trots op onze jongens, want wat hebben ze dat hartstikke goed gedaan. Gespeeld zoals het hoort: vol overgave en for the love of the game. Met een teamspirit die helemaal vanuit Kazan van het scherm in onze woonkamers spatte.

(Lees voort onder de foto.)

Bovenal ben ik onze boys dankbaar omdat ze het verdomd verdeelde landje dat we zijn even hebben samengebracht. Omdat aan de Kaaien, in Park Spoor Noord of de Dageraadplaats iedereen tezamen – met variërende decibels maar steeds met evenveel liefde – voor het team joelde. Dat een hoofddoek in tricolor in dit plaatje net zo thuishoort als een biershower. Dat een ploegmaat met Marokkaanse of Congolese roots niet op scheldwoorden wordt onthaald maar onverkort wordt omarmd als één van ons. 

Terwijl de glimlach nog op mijn gezicht rust en ik de crêpes lichtjes (en niet geheel zonder bijbedoelingen) laat aanbranden in de pan, schiet me de gekke gedachte te binnen: zou het niet mooi zijn als we dat nu eens voortzetten buiten het veld?

Ik vind alvast van wel. En daarom loop ik straks met de afdruk van een gebroken hart op mijn linkerwang naar buiten: omdat we het de Rode Duivels verschuldigd zijn. Omdat tous ensemble. Omdat je maar nooit weet wanneer je Chadli tegen het lijf kan lopen.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.