© Nathan Dobbelaere

Dagboek van Tomorrowland: Ha, die glitter, ze plakt aan honderden smoeltjes

Michèle Cuvelier van Studio Brussel plukt de dag op dancefestival Tomorrowland in Boom. Dit zijn haar indrukken. "Eens je erin zit, heeft de wereld een suikerspinnen randje en is iedereen je vriend."

Liefste dagboek,

Als je nog nooit op Tomorrowland bent geweest, dan dekt het woord madness volledig de lading. We zijn dag twee en al mijn zintuigen slaan op hol.

Hoe zal ik het proberen samen te vatten? Allereerst: je vindt hier geen stil plekje. Overal bonkt en broeit het dankzij de welgeteld zeventien stages waar beatzoekers hun gading vinden. De podia krijgen draken en tulpen, hebben een carrousel bovenop en eentje zweeft boven de grond aan een gigantische kraan. Door het hoofdthema The Story Of Planaxis wandel je in een onderwaterwereld waar parels en zeepaarden heersen. De Kleine Zeemeermin op LSD.

Het gras is groener dan eender welk Belgisch gazon deze zomer en zo spik en span dat je van de grond kunt eten. Zelfs de recycleervuilbakken zijn kunstwerkjes die Gaudí had kunnen ontwerpen.  

© Nathan Dobbelaere

Muzikale glamourmarathon

En dan is er de continue mensenstroom waarin je je maar beter niet als zalm kan gedragen. De People of Tomorrow shoppen tussen die zeventien opties, waardoor je je in een gigantische mierenkolonie beweegt. Wie niet zou stagehoppen en uren aan de mainstage wil vertoeven, krijgt van mij eeuwig respect. Want al ligt het spektakelgehalte daar torenhoog (Vuurwerk! Confetti! Acrobaten!), daar krijg je muzikaal het minst variatie.

Gelukkig kan je terecht in de Cage waar het partyconcept "Glitterbox" de boel zaterdag overneemt. Nomen est omen, je danst letterlijk in een glitterdoos op de beste house en disco.

Ha, die glitter. Ze plakt aan honderden smoeltjes, net als de glimlach. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel gelukkige mensen samen gezien. Die gelukkig blijven, drie dagen lang! Je kan hier beter geen telefoontje krijgen met akelig nieuws. De onvermoeibaarheid waarmee ze voortdansen, de menigte trotseren, moeite steken in hun make-up en outfits: het is ongezien. Iedereen loopt hier een muzikale glamourmarathon en bereikt de finish.

© Nathan Dobbelaere

"Another planet"

Ook de DJ’s die langskomen in het mediadorp zijn uitgelaten en vrolijk. Een set op Tomorrowland is een eer en een hoogmis, eender welk subgenre je draait.

Dat goede humeur werkt aanstekelijk. Maar de vibe voor de volle honderd procent voelen, vind ik niet evident. Ik sprak met People of Tomorrow uit Colombia en Duitsland en ze vinden dit "magisch", "another planet" en "it’s just enjoying life, that’s all".

Dat lijkt me een fijne state of mind, maar hoe geraak je daar in? En hou je die vol voor 72 uur? Tomorrow is a mystery, maar die twee vragen zijn voor mij nog mysterieuzer.                      

© Nathan Dobbelaere

Deze glitterslak wint de race

Maar eens je erin zit, heeft de wereld een suikerspinnen randje en is iedereen je vriend. Want diezelfde Colombiaan en Duitser aten gezellig frietjes met twee Spanjaarden en een Peruaan. "We are one family". Sinds tien minuten. Faut le faire.

Je viert dus niet één nationale feestdag op Tomorrowland, wel drie internationale. Het is ongelofelijk hoe de People of Tomorrow een eigen natie vormen. Met een eigen gedrag (open), gewoonte (dansen) en uiterlijk (hoe excentrieker, hoe beter).

Zelfs tot buiten het festivalterrein, is het al Tomorrowland wat de klok slaat. Probeer eens een straat in te slaan in Boom waar geen Tomorrowlandvlaggen fier aan de gevels wapperen. Mission impossible. Maar wat mogen we fier zijn op dit Gesamtkunstwerk van Belgische makelij. Planaxis is dan wel een slakkensoort, maar deze glitterslak wint de race der internationale harten. Of is dat nu de Tomorrowlandvibe die mij alsnog te pakken heeft en mij melig maakt?

Video player inladen ...