There ain't no age for rock 'n' roll

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: twee vermiste Duitse bejaarden die worden teruggevonden op een heavymetalfestival.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Wat hebben we weer gelachen. Twee Duitse bejaarden die door het rusthuis als vermist worden opgegeven en pas vele uren later – om drie uur ’s nachts godbetert! – worden teruggevonden op een heavymetalfestival. Dat van Wacken Open Air, het grootste ter wereld in zijn genre. Ze werden er - en ik citeer de onlineberichten - ‘gedesoriënteerd en versuft’ aangetroffen. Waarna de 'ontsnapte' bejaarden de schande moesten ondergaan van onder politiebegeleiding terug naar hun asiel te worden gevoerd.

Het verhaal deed me onwillekeurig denken aan de onweerstaanbaar wrang-komische roman "De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween". Veel kans dat u het Zweedse verhaal kent want er zijn er ook bij ons een paar honderdduizend van verkocht. De hoogbejaarde Allan wil op zijn eeuwfeest niet door een bedilzuchtige rusthuisdirectie gevierd worden en gaat er op zijn pantoffels vandoor. Het is de start van een geweldige roadtrip door Zweden. En tegelijk is het een terugblik op het avontuurlijke leven dat de eeuweling geleefd heeft. Hij heeft zelfs Stalin van goede raad voorzien.

Het rusthuis: een half-open penitentiaire instelling?

Ik maak de vergelijking omdat het in wezen om dezelfde kwestie gaat. Om een levensvraag, zelfs. Hoe vrij is de hoogbejaarde mens nog, eenmaal in een rusthuis terechtgekomen? Ik bedoel: is een rusthuis een half-open penitentiaire instelling of een ander soort 'thuis' waar de 75-plusser nog zichzelf kan zijn en gaan en staan waar hij/zij wil? De vraag boeit mij persoonlijk.

Bier drinken en misschien wel drugs kopen, ganz toll! En wie zijn wij dan om daar laatdunkend over te doen. 

Ik ben nog wel geen 75 - zoals bijvoorbeeld Mick Jagger - maar toch al 65. Ik ben dus opgegroeid met de rock-'n-roll. Net als die Duitse mannen. Mannen die dus niet bij de kachel willen zitten mummelen of op een bankje naar het passerende verkeer kijken. Die zich niet om de kleinkinderen willen bekommeren of op Tenerife overwinteren. Die nog wel eens uit de band willen springen. Zoals vroeger. Zonder daarvoor toestemming te moeten vragen aan een directeur. Een bezoek aan een heavymetalfestival zegt mij persoonlijk niets, maar ik kan mij inbeelden dat het Duitsers met een grijs en dun nektapijt geweldig veel Spass bezorgt. Bier drinken en misschien wel drugs kopen, ganz toll! En wie zijn wij dan om daar laatdunkend over te doen.

The Veterans

Ik stond in mei van dit jaar nogal dicht bij het podium van een Kempisch dorpsfeest. The Scabs speelden er ten dans (met de 60-jarige Willy Willy op leadgitaar). Ik was voorwaar bijlange niet de oudste fan die daar uit de bol ging. Naast en achter mij stonden in leder gehulde ‘bejaarden’ iedere song woord voor woord mee te zingen. En helemaal vooraan stond een man in een kostuum en met een hoed op, en bijna met zijn hoofd in de boxen, mee te deinen op Robbin’ the liquor store.

Waarmee ik maar wil zeggen: there ain’t no age for rock 'n' roll.
En dat wisten de Gentenaars van The Veterans in 1979 al, toen ze de gelijknamige song op ons loslieten. Die overigens een hit werd in Duitsland en Oostenrijk.

AP2010

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.