Ondergoed met ribbeltjes

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: de commotie over lingerie voor mannen.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

"Gaston, wat voor ondergoed draagt gij feitelijk?"

Wie anders dan Jeannine Van de Voorde begon erover. Jeannine is de vuilste tong van het bejaardentehuis, en wij hebben nochtans ook Clementine Janssens  onder ons, die kwestie van vuilbekkerij evenmin van een kleintje vervaard is. De aangesproken Gaston Goyvaerts werd zo rood als een pioen.

Entertainment

Wij zaten op zondagvoormiddag in de gemeenschapsruimte naar de zondagsmis op de VRT te kijken. Puur uit gewoonte. We hebben wel eens overwogen om naar Nickelodeon te kijken, of naar van die videoclips met halfblote zwarte dames, of naar feuilletons uit de jaren stillekes (uit onze jeugd dus), maar qua entertainment gaat er eigenlijk niets boven de zondagsmis. De directeur van ons katholiek bejaardentehuis moet altijd lachen als hij ons op zondagochtend voor de flatscreen ziet zitten.

"Maar mannekes toch, dat ge daar zo oud voor moet geworden zijn!"

Onze directeur is er zo een met modieuze volle baard en een oude koersfiets, meer moet ik niet zeggen zeker.

Een gemiste kans

Door die geniepige vraag van Jeannine lette niemand nog op de tv. Waardoor wij de voorlezing van de Brief van Paulus totaal gemist hebben. Kijk, daar hadden wij een hele week over kunnen nakaarten. Want er zijn er bij ons nog die vinden dat de vrouw onderdanig moet zijn aan de man. Edgard Vercammen om er maar een te noemen, die – toen ze nog leefde – zijn echtgenote behandelde alsof ze zijn meid of zijn kuisvrouw was. Of Freddy Tackaert die volhoudt dat vrouwen minder hersencellen hebben omdat hun schedel kleiner is. Een gemiste kans…

Nu moet ge weten dat Gaston Goyvaerts aan de zwaarlijvige kant is en dat hij, meer uitgesproken dan de meeste mannen van ons gesticht, een neiging tot borstvorming vertoont, als ge begrijpt wat ik bedoel. Een stevige boerensoutien zou hem deugd doen, praktisch gezien bedoel ik hé.

Maar daar zinspeelde Jeannine Van de Voorde niet op.

"Zijt gij weer op mijn kamer geweest?" vloog Gaston uit, terwijl hij nog altijd felrood kleurde tot in zijn hals.

Jeannine heeft de onhebbelijke gewoonte om bij iedereen zonder kloppen binnen te lopen. Dat is soms gênant. Ikzelf stond een keer in mijn bloot bovenlijf te dansen op Whole lotta love van Led Zeppelin toen ze met haar moderne telefoon mijn kamer binnenstormde. Ze heeft de foto aan iedereen laten zien. Erger is dat ze ook andermans kamer binnendringt als de rechtmatige bewoner afwezig is. Niet dat ze steelt, dat niet, maar ze rommelt wel in uw spullen. Jeannine is daar al een paar keer streng voor op de vingers getikt door de directeur, wegens schending van de privacy. Veel helpen doet het niet.

De andere kant

De kwestie is dat Gaston Goyvaerts wel eens van de andere kant zou kunnen zijn. Hij is nooit getrouwd geweest, is ondanks zijn overdaad aan kilo’s goed gesoigneerd, hij draagt zomer en winter bloemetjeshemden en gebruikt aftershave die ge vanop twintig meter afstand kunt ruiken. Wij hebben nog nooit zo iemand in ons bejaardentehuis gehad, en ik woon daar met Kerstmis toch zelf  al zelf acht jaar. Niet dat ik een probleem heb met andersgezindheid, versta mij goed. Ons Heer moet van elk zijn getal hebben, niet waar?

Jeannine ging niet op zijn protest in.

"Is het waar dat gij van dat rare ondergoed voor een zeker soort mannen draagt, Gaston?" vroeg ze met een venijnig lachje.

Gaston is kwaad opgestaan en is zonder nog iets te zeggen de gemeenschapsruimte uitgelopen.

"Ziet ge wel!" riep Jeannine triomfantelijk, "ik wist het, ik wist het!"

Iemand zette het geluid van de tv harder. De Zevende dag zou gaan beginnen.

Een half uur later stond ik helemaal toevallig naast Gaston in de pissijnen. Ik kon mij niet bedwingen en wierp een grondige, zijdelingse blik op zijn onderkant, zal ik maar zeggen. Gaston droeg juist hetzelfde ondergoed als ik: gebroken wit met ribbeltjes.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.