2006 Getty Images

Herinner jij je nog die pijn van die eerste schooldag?

Vandaag de eerste schooldag. Voor Luckas Van der Taelen blijft die eerste dag nog altijd moeilijke en emotionele herinneringen oproepen.

labels
BELGA/VERGULT
Luckas Vander Taelen
Luckas Vander Taelen is gewezen parlementslid voor Groen, muzikant en freelancejournalist.

Natuurlijk wist ik dat de grote vakantie niet altijd zou blijven duren. Ik mocht dan wel nog geen twaalf jaar oud zijn, maar ik had toch al enig besef van tijd.

Maar de confrontatie met de eindigheid van wat eind juni als een eeuwigheid had geleken kwam elk jaar toch opnieuw als een schok voor mij. Net toen ik in een gelukzalige staat van vergetelheid de zin van mijn jonge leven had ontdekt, al die dwaze schoolse kennis uit mijn hoofd gebannen was en ik niet meer wou weten dat ik onderworpen was aan de schoolplicht, op een moment dat ik me zo amuseerde dat ik elke ochtend juichend naar buiten stormde op zoek naar mijn speelkameraden en de zomer eindeloos leek, tijdens die perfecte dagen werd de vreselijke waarheid me in het gezicht geslingerd.

Niet met gesproken woorden evenwel. Neen, dat het bijna uit was met het zomers plezier, een onontkoombare waarheid die ik zolang mogelijk had genegeerd, werd me elk jaar rond dezelfde tijd in gedrukte vorm gemeld.

Van begin augustus wist ik dat ze op een ochtend in de brievenbus zouden zitten: de schreeuwlelijke reclamefolders vol foto's van boekentassen, schriften, fardes en pennenzakken met een slogan die me misselijk maakte: "Terug naar school!".

"Terug naar school!". Dan was het voor mij uit met de pret.

Dan was het voor mij uit met de pret. Ik kon niet meer met de jongens uit de buurt gaan voetballen of fietsen, alsof er niets aan de hand was. Ik vertelde hen dat ik hoofdpijn had en binnen bleef.

Van mijn moeder moest ik geen morele steun verwachten. Zij interpreteerde mijn lethargie volledig verkeerd en zag er het gevolg in van het veel te lange nietsdoen. En omdat ze er van overtuigd was dat ik me steendood verveelde, stelde ze me voor naar die warenhuizen te gaan die niet eerder dan die ochtend met hun afstotelijke brochures de oorzaak waren geweest van mijn acute depressie.

Elk jaar opnieuw herhaalde zich dit merkwaardig fenomeen. Omdat ik het einde ervan niet onder ogen wilde zien, reduceerde ik zelf mijn grote vakantie met twee weken. Ik verkoos de confrontatie met het onvermijdelijke, de korte pijn liever dan het aftellen van de resterende vrije dagen. Daarom ging ik met mijn moeder mee naar de weerzinwekkende tentoonstelling van schoolwaren, om onverschrokken de school, mijn vijand, recht in de ogen te zien.

Het was voorbij was met onze vrijheid. 

Neen, ik wou geen nieuwe boekentas of enige andere nieuwigheid. Geen frank gunde ik de sadistische bedenkers van die "Terug naar school"-campagnes. Ik had het met mijn moeder over mijn verzet tegen de consumptiemaatschappij en wees haar op ons beperkte gezinsbudget. Onze aankoop beperkte zich tot het strikt noodzakelijke: het blauw-gevlamde kaftpapier waarin we na de eerste schooldag boeken en schriften zouden verpakken en met dezelfde kleur omrande etiketten.

Die eerste september dan, die gevreesde dag, dat was me wat. Zeker als het dan nog goed weer was ook, als om ons nog even van de zomer te laten proeven. Om het er nog eens goed in te wrijven dat het voorbij was met onze vrijheid. We moesten als in een kazerne in rangen gaan staan en hoewel ik niet naar een katholieke school ging, stapten we nadien allemaal tezamen in optocht naar de kerk.

En als we terug waren, werd de Belgische vlag geheven, terwijl conciërge Ben een krakende plaatje met de Brabançonne afdraaide. Ik kreeg dan altijd tranen in mijn ogen, niet uit enige Belgicistische emotie, maar omdat ik wist dat het nog meer dan 300 dagen zou duren voor het weer grote vakantie was...

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.