lev dolgachov

Met e-mailverkeer blokkeren los je het probleem van burn-out niet op

Om te zorgen voor een beter evenwicht tussen werk en privéleven heeft een grote supermarkt vandaag aangekondigd dat zijn personeel geen interne mails meer zal krijgen buiten de kantooruren. Maar is dat wel zo’n goed idee? Zouden we met zijn allen als individu niet beter opnieuw verantwoordelijkheid nemen voor onze keuzes, vraagt Ferdi Claes zich af. Hij is human resources directeur bij een groot ICT-bedrijf.

labels
Sven Ponsaerts
Ferdi Claes
Human Resources Director CTG België, Managing Director HR CTG Europe

Stress op het werk. Stress thuis. Onze samenleving lijkt in overdrive. De burn-outcijfers swingen de pan uit. De werkgever krijgt vaak een beschuldigende vinger. Mensen kunnen niet meer volgen, de ratrace heeft hen op het werk, maar ook steeds meer in de privésfeer in zijn greep. De overheid roept bedrijven op om in te zetten op meer flexibiliteit, om meer aandacht te hebben voor de balans werk-privé. Vandaag pauzeert een grote supermarkt het e-mailverkeer buiten de kantooruren. Maar is dat wel zo’n goed idee? Zouden we met z’n allen als individu niet beter opnieuw verantwoordelijkheid nemen voor onze keuzes?

Wie inzet op bedrijfscultuur, verantwoordelijkheidszin en opvoeding van werknemers en begeleiding bereikt veel meer.

Laat me duidelijk zijn: ik vind het geen goed idee dat een werkgever de pauzeknop van het e-mailverkeer na de werkuren indrukt. Voor een aantal mensen brengt dat misschien meer mentale rust. Maar net zo goed ken ik mensen die zondagavond graag nog even checken wat hen de volgende dag op het werk te wachten staat. Zo’n standaardoplossingen gaan me te ver. Het lijkt me een doekje voor het bloeden. We schuiven er het echte probleem mee voor ons uit. Burn-outs, stress of de scheefgegroeide balans tussen werk en privé zullen we er heus niet mee aanpakken.  

We moeten - mogen - als werkgever onze ogen uiteraard niet sluiten voor het stijgende stressniveau en burn-outs bij ons personeel. Maar de oorzaken zijn veel complexer dan ‘s avonds een mail of twee van je werk lezen. Het gaat om de bedrijfscultuur, de verantwoordelijkheidszin en opvoeding van je werknemers en de begeleiding die je als bedrijf geeft aan je personeel. Wie als werkgever op die aspecten inzet, bereikt veel meer. 

Bedrijfscultuur belangrijker dan technische oplossing

Vandaag raken werk en privé steeds meer met elkaar verweven. We kennen geen traditionele werkdagen meer, zoals pakweg twintig jaar geleden. Toen bestond er nog een heel strikte scheiding tussen werk en privé. Met de komst van het internet en later de smartphones werken we ‘s avonds nog dossiers af of beantwoorden we werkmails.

Bedrijven laten een stuk privé toe tijdens de werkuren, werknemers klappen hun laptop ‘s avonds een uurtje open.

Maar net zo goed zitten we tijdens de werkuren wel eens op sociale media, checken we ook onze privémails, bestellen we online een cadeautje voor de kinderen, etc. Die vrijheid moet kunnen en moeten werkgevers hun mensen geven. Het is een kwestie van geven en nemen. Bedrijven laten een stuk privé toe tijdens de werkuren, werknemers klappen hun laptop ‘s avonds een uurtje open. Hoe je dat organiseert, moet elke werknemer voor zichzelf uitmaken.      

Werknemers, maak zelf keuzes

Belangrijk is dat het niet alleen een verhaal van ‘nemen’ of ‘krijgen’ mag zijn. Want daar loopt het vandaag mis: individuen, in dit geval werknemers, zijn steeds minder weerbaar. Ze willen alles tegelijk en liefst zo snel mogelijk. Maar ze kunnen niet meer om met tegenslagen of met een simpele ‘neen’. Het lijkt me dat wij – ouders, leerkrachten, overheid, maatschappij, … - hen dat gedurende hun opvoeding té weinig hebben meegegeven. Jammer, want in het echte leven moet, of beter mag je nu eenmaal, zowel op privévlak als op de werkvloer, keuzes maken. En daar draag je als individu zelf de verantwoordelijkheid voor.

We kunnen als individu blijkbaar nog erg weinig geduld opbrengen. 

Ook al zijn er soms minder leuke kanten aan verbonden, en krijg je af en toe een tegenslag te verwerken, moet je een ‘nee’ incasseren. We moeten opnieuw leren ‘doorbijten’ als iets niet van het eerste moment brengt wat we ervan verwacht hadden, als het ideaalbeeld wat we voor ogen hadden niet 100% wordt ingevuld. We kunnen als individu blijkbaar nog erg weinig geduld opbrengen. Jongeren stappen soms al na twee of drie weken in hun nieuwe baan op me af met de boodschap dat hun job toch niet is wat ze ervan verwacht hadden, dat ze naar hun zin te veel administratieve of repetitieve taken hebben, dat ze het al wel allemaal onder de knie hebben en naar iets anders willen evolueren. 

Werkgevers, leer personeel verantwoordelijkheidszin

Het is logisch dat je privézaken, zoals relationele problemen, geldproblemen of zorgen om de gezondheid van ouders, niet zomaar kan uitschakelen op de werkvloer. Dat is eigen aan de “hybride” wereld waarin we momenteel leven.

Dat neemt niet weg dat we de problematiek van burn-out en stress op het werk niet serieus moeten nemen. Samen moeten werkgever en werknemer met goede oplossingen komen. Het gaat namelijk niet op om de verantwoordelijkheid enkel bij de bedrijven te leggen. Ja, de druk op werknemers kan soms groot zijn. Maar ieder moet voor zichzelf bepalen hoe ver hij daarin wil gaan en leren op tijd aan de alarmbel te trekken. 

Werkgevers help je personeel individueel bij het maken van hun keuzes en wijs hen op de impact van die keuzes.

Werkgevers moeten bij hun personeel opnieuw verantwoordelijkheidszin kweken. Leer hen omgaan met tegenslagen. Coach hen individueel. Stippel samen met hen carrièrepaden uit en stel samen doelen. Maar vooral: help hen bij het maken van hun keuzes en wijs hen op de impact van die keuzes. Maak hen duidelijk dat zij aan het einde van de rit zelf verantwoordelijk zijn voor hun keuzes. Alleen zo wapenen we mensen om de balans tussen werk en privé te bewaken.

Dus ingrijpen voor het te ver gaat, is net zo goed de verantwoordelijkheid van de werknemer als de werkgever. Die werknemer moet daarin uiteraard wel ondersteund worden, maar met initiatieven op maat om hen weerbaarder te maken. Met algemene regeltjes als het inlassen van een verplichte e-mailpauze gaan we werknemers alleen maar meer pamperen. En dat moeten we net vermijden.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.