Blij dat ik bij u was

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: Louis van Dievel kent de redacties van VRT én VTM al jarenlang van binnenuit en keek nu naar "Dank dat u bij ons was". 

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Op 1 februari 1989 werkte ik bij het radionieuws. Meestal kwam dat werk erop neer dat ik treffelijke berichten probeerde te maken van wat telexen, correspondenten en specialisten in de aanbieding hadden. Vervolgens ging ik die berichten netjes voorlezen in de studio. Nuttig werk, daar niet van.

Maar o zo saai op de duur, na 8 jaar. Op 1 februari zou VTM van start gaan en daar moest eens hartelijk mee gelachen worden, ja zo werd dat gezegd (het woord “doodgeboren kind” viel nog net niet). De toenmalige radiohoofdredacteur dacht meteen aan mij, ik weet niet hoe dat komt.

Niet dat ik als reporter werd uitgestuurd naar het feestelijke openingsgala. Ik had mij nochtans graag onder de commerciële beau monde gemengd. Ik moest mij tevreden stellen met het kijken naar de live uitzending van het gala.

Ik maakte er een ironisch stukje over voor het radionieuws. Drie maanden later werkte ik zelf in Vilvoorde. "Voor dertig zilverlingen", schimpte BRT-coryfee Guy Polspoel een keer. Maar dat was lang voor hij zelf een programma voor VTM ging maken. Overigens betaalde VTM prima, toen toch nog.

Amateurs

We waren amateurs bij VTM. Van de journalisten wisten er maar een paar hoe je televisienieuws moest maken. De reportages waren soms/vaak navenant. Maar dat gaf allemaal niet, voor de kijker althans. Vlaanderen was de openbare zender beu gezien.

Vlaanderen vergaf VTM àl zijn beginnersfouten. De reporters van VTM waren altijd en overal welkom, bij de stakende mijnwerkers bijvoorbeeld, terwijl de BRT-ploeg op veilige afstand moest blijven, omdat de openbare zender naar het gevoel van de kompels te veel naar de bazen luisterde. Heel Vlaanderen (of toch bijna) kleefde een sticker van VTM op de achterruit van zijn Toyota. De kijkcijfers logen er niet om.

Het was alle dagen feest aan de Luchthavenlaan in Vilvoorde. Ikzelf schopte het zowaar - voor even toch -  tot presentator van het vroege en het late nieuws bij VTM. Het leverde mij roem op in mijn dorp.

Schone liedjes duren niet lang en sprookjes bestaan niet, helaas. Toen de euforie voorbij was keerde ik terug naar de BRT, eerst naar Donna, daarna naar het televisienieuws. Veel was daar niet veranderd, zo bleek. Het journaal was van een soms onnoemelijke saaiheid. Er werd nog veel te vaak neergekeken op de dagelijkse zorgen van "de mensen". Het verhaal van de Wetstraat en de Dorpsstraat.

Een meesterzet

Maar toen stelde de Vlaamse regering Bert De Graeve aan als nieuwe grote baas van de BRT (die onder zijn bewind VRT zou gaan heten). De Graeve ging er met de grove borstel door. Alle directeurs en hoofdredacteurs ouder dan 60 moesten vertrekken, als zondebokken.

Leo Hellemans kwam aan het hoofd van het televisienieuws. Ik aarzel niet om dat een meesterzet te noemen. Hellemans was bij de omroep gepokt en gemazeld als verslaggever en organisator.

Hij heeft de lat van het televisienieuws na veel zoeken en experimenteren gelegd waar ze thuishoorde: niet te hoog en niet te laag.

Het journaal ging weer nieuws maken voor alle Vlamingen. We waren plots niet meer bang om de concurrentie met VTM aan te gaan, bijvoorbeeld door op hetzelfde uur te gaan uitzenden. En dat loonde, al duurde het lang voor de nieuwe aanpak in de kijkcijfers zichtbaar werd. 

Ik ga u niet vervelen met mijn latere en soms wat bizarre carrièrewendingen. Ik ben geëindigd waar ik 35 jaar eerder begonnen was: bij de openbare omroep. En het VRTnieuws staat waar het hoort te staan: op kop.

Maar zelf kijk ik niet meer om zeven uur. Niet uit dédain of omdat ik niet tevreden ben over het televisienieuws. Ik kijk niet meer omdat ik niet elke dag om 7u een kleine drie kwartier voor de televisie wil zitten.

 Ik kijk niet meer omdat ik mijn informatie nu van het internet pluk. Ik ben een bijzonder trouwe klant van VRTNWS online en van nog een paar betrouwbare nieuwssites. En als ik een reportage wil bekijken, klik ik die aan. Zoals “Dank dat u bij ons was”. Want die overspant zowat mijn eigen journalistieke loopbaan. Blij dat ik er bij was. Blij dat ik bij u was. 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.