Video player inladen ...

Rusland en Turkije raken het toch eens over "stabilisering van Syrische opstandige provincie Idlib"

De Russische president Vladimir Poetin en zijn Turkse tegenhanger Tayyip Erdogan zouden het eens geworden zijn over een oplossing voor Idlib, de laatste opstandige provincie in Syrië. Beide leiders steunden daar tot nu toe vijandige legers. Het Syrische regime wil met steun van Rusland een einde maken aan de opstand daar.

Idlib in het noordwesten van Syrië is het laatste grote gebied dat nog in handen is van rebellengroepen. Het gaat dan vooral om groepen die banden hebben met Hayat Tahrir al-Sham, het vroegere Nusrat-front dat beschouwd werd als de Syrische tak van de terreurgroep Al Qaeda.

Het Syrische regime gesteund door Iraanse, Iraakse en Libanese sjiitische "vrijwilligers" en de Russische luchtmacht wil nu ook dat laatste bastion van de opstand tegen Bashar al-Assad innemen. Probleem is dat een aantal van die rebellengroepen banden hebben met Turkije en dat land ook een deel van het noorden van Syrië in handen heeft.

Dat had de nieuwe vriendschap tussen Poetin en Erdogan op de proef gesteld, maar er zou nu een compromis bereikt zijn. Volgens de eerste gegevens zou er in Idlib een gedemilitariseerde zone van 15 tot 20 kilometer breed moeten worden ontstaan. Poetin wil dat tegen uiterlijk 15 oktober daar alle zware wapens en radicale milities uit teruggetrokken zijn. Dat zou dan een buffer worden tussen de rebellen en het Syrische leger en die zou worden bewaakt door Russische en Turkse troepen. In tussentijd zouden er geen nieuwe Syrische aanvallen tegen Idlib komen. Meer details zijn er vooralsnog niet bekend. (Lees verder onder de foto).

Copyright 2018 The Associated Press. All rights reserved

Twistpunt tussen Rusland en Turkije

Idlib is het laatste echt grote rebellenbastion in Syrië. Meer nog: bij voorgaande heroveringen van steden en gebieden in Syrië was het gebruikelijk dat rebellen een vrije aftocht naar Idlib geboden kregen. Het Syrische regime wou nu echter Idlib zelf opnieuw heroveren en veel rebellen en hun families zouden dan geen kant meer opkunnen.

Het dreigde een bloedige "last stand" te worden en de vraag was of het oprukken de Syrische leger wel over voldoende manschappen en materieel beschikt om het offensief succesvol af te ronden.

Diplomatiek rees er een echter er een barst tussen Rusland, Assad en Iran enerzijds en Turkije anderzijds. Erdogan steunt al jaren rebellengroepen in Syrië en controleert zelf het gebied Afrin in het noorden van Syrië langs de grens met Turkije. Los van de politieke tegenstellingen zou ook een frontale aanval op Idlib een vluchtelingenstroom van mogelijk honderdduizenden mensen richting Turkije op gang hebben gebracht. Ook daar zat Erdogan niet op te wachten.

Voor Poetin kwam het dus neer op het verzoenen van de kool en de geit, want hij wou de steeds nauwere banden met NAVO-lidstaat Turkije niet op de helling zetten, maar ook Iran en Assad niet voor het hoofd stoten. Een compromis over Idlib past dan in die strategie. Erdogan lijkt al bij te draaien: vandaag zegt hij dat vooral de Syrische-Koerdische militie YPG een bedreiging voor Turkije is. De Syrische Koerden en hun bondgenoten controleren een groot deel van het noordoosten van Syrië.