"Is de N-VA wel de conservatieve partij die ze beweert te zijn?"

Auteur Othman El Hammouchi, die zichzelf bestempelt als conservatief, vraagt zich af of de N-VA wel een conservatieve lijn volgt als het over discriminatie gaat. Hij doet dit naar aanleiding van een tweet vandaag van N-VA minister Liesbeth Homans.

labels
Othman El Hammouchi
Auteur Othman El Hammouchi omschrijft zichzelf als conservatief. Hij is een jonge filosoof en won de Belgische Filosofie Olympiade. Zijn boek ‘Lastige waarheden’ verschijnt in het najaar bij Polis.

Uit een recent onderzoek van de VUB blijkt dat men op de huizenmarkt in Antwerpen in 40% van de gevallen discrimineert jegens mensen met een allochtone naam. Een belangwekkende en ietwat verontrustende vaststelling, zou je denken.

Blijkbaar niet voor de N-VA: in een tweet schiet minister Homans in een krampachtige verdediging, waarbij ze stelt dat de Antwerpse verhuurders in de hoek duwen "werkelijk grotesk" is, en dat "kiezen voor een huurder met stabiel inkomen" geen racisme is. Een illustratie van de willekeur die de N-VA aan de dag legt bij hun excessieve staatsinterventie.

Conservatisme en de staat

De N-VA beweert een conservatieve partij te zijn, maar is dat geenszins als we ten minste rekening houden met de conservatieve intellectuele traditie. Conservatieven sinds filosoof Burke (een voorbeeld voor Bart De Wever) hebben er steevast op gehamerd dat de brute werking van de staat, die hoofdzakelijk tussenkomt met wetten ondersteund door (de dreiging van) geweld – boetes, taakstraffen, gevangenis, enz. –, van haar een slecht instrument maakt voor de opbouw en handhaving van de subtiele intermenselijke relaties waarop de samenleving werkelijk gebouwd is.

Mens en samenleving zijn niet maakbaar, maar evolueren op hun eigen geleidelijke tempo, en tussenkomt van de staat leidt er meestal alleen toe dat die moeizaam opgebouwde evolutie en de organische constitutie van de gemeenschap verstoord worden.

Bijgevolg streeft de conservatief er gewoonlijk naar de rol van de staat zoveel mogelijk te minimaliseren en beperken, liefst tot de perken van de handhaving van het sociaal contract en het beheer van gemeenschappelijke goederen.

De N-VA legt een verbazingwekkende terughoudendheid en pessimisme aan de dag wanneer het gaat over discriminatie.

De mentaliteit die de N-VA dagelijks aan de dag legt, blijkt echter een volledig tegengesteld te zijn hieraan. Vrijwel elke moeilijkheid trachten ze meteen aan te pakken door meer overheid en nieuwe regeltjes.

Zo werkt staatssecretaris Demir sinds kort aan een ‘samenlevingsplan’, een idee dat vanuit conservatief perspectief zo lachwekkend is dat men het niet serieus kan nemen.

Hoe kan de overheid, door wetten en subsidies, sociale tendensen, percepties en emoties die zich over decennia ontwikkeld hebben en diepe bronnen hebben in de menselijke natuur in godsnaam aanpakken?

Hetzelfde geldt voor de hoofddoek, die volgens de N-VA een probleem is: ze zijn er al als de kippen bij om individuele vrijheden uit het raam te gooien en de grote staat te betrekken.

Selectiviteit

Maar het staats-’conservatisme’ van de N-VA (wat zoals gezegd eigenlijk een contradictio in terminis is) wordt blijkbaar niet in alle gevallen gelijk toegepast. Wanneer het kwesties van discriminatie en racisme betreft, is men bij de N-VA plots heel wat voorzichtiger.

Minister Homans deed bijvoorbeeld de voornoemde racistische suggestie dat mensen met een allochtone naam ipso facto arm of inkomensinstabiel zouden zijn. Wat wel waar is – en wat de minister, naar we mogen hopen, bedoelde – is dat er over het algemeen meer armoede bestaat onder allochtonen, waardoor er sprake zal zijn van oververtegenwoordiging van die groep in afwijzingen van huuraanbiedingen.

In het onderzoek was er echter sprake van twee quasi-identieke profielen die werden verzonden, waarbij alleen de naam verschilde. Weigering op basis van angst voor financiële stabiliteit duidt in deze context dus op de veralgemeende negatieve aanname dat allochtonen financieel instabiel zijn, louter op basis van hun etnische achtergrond – de definitie van discriminatie.

De N-VA offert haar intellectuele consistentie, alsmede de weinige ideologische diepgang die ze nog heeft, op aan het altaar van haar achterban.

Een mogelijke vorm van staatstussenkomst die dergelijke discriminatie zou kunnen voorkomen, praktijktesten, wordt door Antwerps N-VA-schepen Fons Duchateau van de hand gedaan, omdat het geen garantie biedt "dat mensen minder discrimineren". Dit weerhoudt Duchateau er echter niet van om te pleiten voor allerhande beperkingen op de volgens hem "onderdrukkende" hoofddoek, terwijl deze vermoedelijk weinig impact zouden hebben op het gedrag van een agressieve of overheersende echtgenoot. Er wordt dus plots een verbazingwekkende terughoudendheid en pessimisme aan de dag gelegd wanneer het gaat over discriminatie.

Persoonlijk ben ik geen voorstander van praktijktesten of antidiscriminatie­maatregelen omdat ze volgens mij een ondraaglijke intrusie vormen van de staat in het private eigendomsrecht. Discriminatie is moreel verwerpelijk, daar bestaat geen twijfel over, maar niet alles wat moreel verwerpelijk is, moet daarom verboden worden.

Maar ik ben daar, in tegenstelling tot de N-VA, consistent in. De partij, daarentegen, offert haar intellectuele consistentie, alsmede de weinige ideologische diepgang die ze nog heeft, op aan het altaar van haar achterban. En dat is misschien wel winstgevend, maar onverantwoord.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meer nieuws