Facebook/LouPhi.Loncke

Belg steekt winters Tasmanië over in zijn eentje: "Nooit gedacht aan opgeven, maar nooit zoveel gehuild"

De Belgische avonturier Louis-Philippe Loncke (41) heeft als eerste het Australische eiland Tasmanië overgestoken, van noord naar zuid, zonder hulp van buitenaf. Maandag bereikt hij na 52 dagen zijn eindpunt, na een voettocht van ongeveer 550 kilometer. Hij kwam heelhuids aan, maar verloor naar eigen zeggen wel 16 kilo aan lichaamsgewicht tijdens zijn extreme tocht in winterse omstandigheden.

Loncke, die in 2016 uitgeroepen werd tot "European adventurer of the year", begon zijn expeditie op 5 augustus in het dorp Penguin in het noorden van Tasmanië. Maandag in de lage namiddag bereikte hij zijn eindbestemming, Cockle Creek, in het uiterste zuiden van Tasmanië.

De ambities waren van in het begin duidelijk: de overtocht van noord naar zuid maken zonder extra bevoorrading met voedsel en gas, 's nachts in een tent slapen en geen berijdbare wegen gebruiken. En dat tijdens de Australische winter. "Vrienden en avonturiers verklaarden mij voor gek", zegt Loncke aan ABC News, die de bijnaam "Mad Belgian" kreeg.

En toch is hij erin geslaagd. "Ik heb nooit gedacht aan opgeven, maar ik heb nooit zoveel gehuild. Ik gebruik het woord 'bestraffing', want het was zeer hard. Het fysieke lijden, de koude, de honger, de slechte slaap. Het is zoveel dat je er uiteindelijk mentaal onderdoor gaat", zei Loncke.

Het moeilijkste? "Elke dag mijn tent verlaten"

Om geen hulp van buitenaf nodig te hebben, droeg Loncke 60 kilo aan materiaal en bevoorrading mee. "Met zo'n zware rugzak moet je traag gaan, en bij iedere stap opletten. Eén misstap en je hebt een ongeluk."

Hij had 30 kilo aan levensmiddelen mee voor 40 dagen, of ongeveer 750 gram per dag. Maar omdat de tocht langer duurde dan verwacht, moest hij de porties de laatste twee weken beperken. Ook had hij kampeermateriaal bij en een opblaasbare boot, die hij een tiental keer gebruikte om te varen over vier meren, en om twee rivieren af te dalen.

Het moeilijkste vond Loncke "elke dag mijn tent verlaten". "Als het regent of sneeuwt heb je gewoon geen zin. De tocht was zo lang en je moet elke dag opnieuw beginnen." Door de barre winter nam hij altijd maar enkele minuten pauze. "Als je stopt met bewegen, krijg je het koud."  

Op dit soort expeditie verlies je veel. Je verliest een deel van je persoonlijkheid, dat ligt daar ergens nog.

Louis-Philippe Loncke

Loncke is op 5 oktober terug in Brussel. In Europa zal hij samenwerken met wetenschappers die onderzoeken hoe je beslissingen neemt onder stress en in extreme omstandigheden. Hij geeft toe dat zijn hersenen niet altijd juist leken te functioneren tijdens de tocht. "Ik heb duidelijk wel goede beslissingen genomen, of ik zou niet meer in leven zijn, zegt hij.

Anderzijds erkent hij dat de tocht een impact had op zijn mentale gezondheid. "Op dit soort expeditie verlies je veel. Je verliest een deel van je persoonlijkheid, dat ligt daar ergens nog."

Loncke is van plan om een boek te schrijven over zijn expedities in Tasmanië. Op zijn tocht bereikte hij de top van de Cradle Mountain, de ruim 1.500 hoge berg die Unesco op zijn lijst van werelderfgoed plaatste. Hij zag poollicht en een hele reeks regenbogen boven de meren.