Wat staat er op het spel in de provincie Antwerpen?

Op 14 oktober stemt u niet alleen voor een nieuw gemeentebestuur, maar ook voor wie uw provincie mag leiden. Al staan die provinciale verkiezingen wat in een schaduwhoekje, toch blijven ze een belangrijke bovenlokale graadmeter, een levensechte peiling zeg maar, met het oog op de Vlaamse verkiezingen volgend jaar. Zeker in Antwerpen. Blijft N-VA de grootste? En kan SP.A zich in de meerderheid handhaven? Dit bestuur mag alvast een aantal pluimen op z’n hoed steken. Onder meer de uitbouw van de populaire fietsostrades in een door files geteisterde provincie.

Wie de provincie zegt, denkt in Antwerpen aan de fietsostrades en aan de groepsaankopen van  groene stroom en zonnepalen. Twee beleidszaken waar het huidige bestuur erg op gescoord heeft. De fietsostrades worden dagelijks door duizenden pendelaars gebruikt en hun aantal stijgt met de dag. De groepsaankoop groene stroom klokt elk jaar weer af op meer dan honderdduizend deelnemers.  Straffe cijfers dus in twee zichtbare beleidsdomeinen: mobiliteit en milieu.

Ondanks een stevige afslankingsronde in de voorbije legislatuur was de provincie toch nog op heel wat andere domeinen actief: cultuur, onderwijs, groenbeleid en bovenlokaal bestuur. Wat cultuur betreft werd in de stad Antwerpen het nieuwe provinciale diamantmuseum DIVA geopend. De provincie probeert ook gemeenten samen te brengen in de strijd tegen leeglopende dorpskernen door een toenemend aantal baanwinkels. Dit jaar sloot ze daarrond nog een samenwerking af met buurprovincies Vlaams Brabant en Oost-Vlaanderen.

Hoofddoekencommotie


Toch was er ook geruzie. Rond het hoofddoekenverbod in het onderwijs bijvoorbeeld. Gedeputeerde Inga Verhaert (sp.a) pleitte voor het opheffen van het hoofddoekenverbod in het onderwijs. Met een boze N-VA tot gevolg.  Het verbod blijft voorlopig dan ook van kracht. De provincieraadsleden lagen ook even onder vuur omdat ze al te gretig gratis tickets voor het festival Tomorrowland in Boom in ontvangst hadden genomen.

Jarenlang was de provincieraad stevig in handen van CD&V. Tot 2012, de grote kentering. De christendemocraten verloren zwaar, N-VA profiteerde daarvan en werd bijna dubbel zo groot.  Samen konden ze een meerderheid vormen, maar CD&V wilde sp.a mee in bad.  Open Vld verloor haar plek in het bestuur. Eerste gedeputeerde en woordvoerder van de deputatie werd Luk Lemmens N-VA. Daarnaast werden de zitjes gelijk verdeeld, elke partij 2: Jan de Haes (N-VA), Peter Bellens (CD&V), Ludwig Caluwé (CD&V), Inga Verhaert (SP.A) en Rik Röttger (SP.A). De vraag is dus wat nu?

Wie doet het met wie?


Dat N-VA de grootste blijft, lijkt niemand te betwijfelen. Maar kunnen CD&V en sp.a zich handhaven? Veel hangt af van hoe de kaarten in de stad Antwerpen geschud worden. Stel dat de huidige coalitie N-VA, CD&V en Open  VLD in het zadel blijft, kan er een afspiegeling komen. De socialisten kunnen dan ingeruild worden voor de liberalen. Lukt dat niet in de stad, liggen de kaarten op provinciaal niveau anders. Dan zou N-VA mogelijks met enkel CD&V verder kunnen, of alsnog Open VLD erbij nemen. Een links bestuur lijkt minder waarschijnlijk als we afgaan op de peilingen.

Bij Open VLD komt onder meer Willem-Frederik Schiltz op. Zijn partij vindt dat het huidige bestuur te ver af staat van de gewone burger, ze vragen meer inspraak van de mensen in het beleid. Maar ook bij hen veel aandacht naar mobiliteit: een rol als coördinator voor de provincie in de regionale vervoersbedrijven die zullen worden opgericht, meer fietsostrades ook. Maar als het kan toch ook een slankere provincie. Vlaams Belang pleit dan weer voor de afschaffing van de provincies. Groen ziet een belangrijke rol voor de provincie in mobiliteit, klimaat en groenbeheer.

Dure plekjes


Hoe dan ook, de plaatsen worden duur in de provincieraad. Het aantal raadsleden wordt gehalveerd van 72 naar 36. Ook het aantal  gedeputeerden slinkt: van 6 naar 4. En wat voor de toekomst? N-VA zou liefst het hele provinciale niveau afschaffen, CD&V niet. Hoe onbelangrijk deze verkiezing voor de meeste burgers ook zijn, de partijhoofdkwartieren bekijken deze verkiezingen met argusogen.  Mensen stemmen vaker ideologisch bij provincieraadsverkiezingen. Er zijn hier geen lokale partijen en gemeentelijke aangelegenheden spelen minder mee. Ze zijn voor hen dus levensechte peilingen met het oog op de Vlaamse verkiezingen in mei volgend jaar.