Ik ben 65. Tuf ik nu ineens tegen 45 over de weg? Stap ik uit om te kijken of het kruispunt vrij is, ... 

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: het nieuws over oudere chauffeurs die geen verplichte verzekering kunnen krijgen.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik heb al ruim een jaar zelf geen auto meer. Het kost te veel. Ik doe al mijn verplaatsingen te voet of met het openbaar vervoer, en tussendoor mag ik al eens de auto van mijn geliefde lenen. Maar stel dat ik mij opnieuw aan een automobilistisch avontuur zou wagen, zou ik dan een duurdere verzekering moeten ophoesten nu ik 65-plusser ben?

Zou ik überhaupt nog een verzekering krijgen? Ik stel mij de vraag na de klachten die bij Unia zijn binnengelopen over verzekeringsmaatschappijen die oudere chauffeurs niet vertrouwen, of zo erg wantrouwen zelfs dat ze die ronduit als klant weigeren. Dat ruikt naar agisme, discriminatie op basis van leeftijd.

Bonus-malus

Ik had een goed jaar geleden, toen ik nog "maar" 64 was, een bonus-malus van 0 (nul) , wat mij bij de "betere" chauffeurs rangschikte. Ik had geen brokken gemaakt, daar komt het op neer, wat iets zegt over mijn rijkunsten, maar lang niet alles.

Het leverde mij elk jaar wel een liefdesverklaring per brief van mijn verzekeringsmaatschappij op, en een paar keer een zeer bescheiden korting.

Maar zou de maatschappij mij nu nog even graag zien? Beschouwt ze mij nog altijd als een klant om te koesteren, of vindt ze dat enig voorbehoud is aangewezen? En hoe zou ze dat dan formuleren? "Beste heer Van Dievel, vanaf nu beschouwen wij u niet langer als een mogelijk maar als een reëel en zelfs ongewenst risico. Zoek elders uw geluk. U had maar niet 65 moeten worden. Met vriendelijke groet, maatschappij XYZ."

Het zou hard aankomen.

In de spiegel

Ik moet zelf ook in de spiegel durven kijken. Ben ik nog dezelfde "goede" chauffeur als vorig jaar?  Ik geloof van wel. Maar ben ik nog een even goede chauffeur als pakweg tien jaar geleden? Is er met andere woorden, met het komen en gaan der jaren,  geen sleet gekomen op mijn rijkunsten?

Het antwoord is genuanceerd, ik moet daar eerlijk in zijn. 's Nachts rijden vergt meer concentratie dan vroeger, bijvoorbeeld. Een goed beeld krijgen van een moeilijke verkeerssituatie - met auto's en voetgangers en fietsers links en rechts en voor en achter mij - evenzeer. Ik moet er een paar seconden langer over nadenken.

Ho! zult u zeggen, achter het stuur heb je zelden enkele seconden extra. Toch wel. Een goede chauffeur anticipeert namelijk op ingewikkelde verkeerstoestanden, op mogelijk gevaar. Een goede chauffeur is de kalmte zelve, laat zich niet opjagen of opjutten of zenuwachtig maken, zet zichzelf nooit klem, letterlijk én figuurlijk.

Ik tuf niet met vijfenveertig per uur over de gewestwegen, ik stap niet uit om te kijken of het kruispunt wel vrij is, ik poets mijn bril niet op ...

In die zin ben ik een betere want kalmere chauffeur geworden. Let wel: ik tuf niet met vijfenveertig per uur over de gewestwegen, ik stap niet uit om te kijken of het kruispunt wel vrij is, ik poets mijn bril niet op om te zeker te zijn dat het licht op groen staat. Maar ik houd mij wel nogal scrupuleus aan de verkeersregels.

Ik ken die ook nog. Ik gebruik mijn richtingaanwijzers. Ik bel niet tijdens het rijden.  Ik zet niet de achtervolging in op automobilisten die mij de pas afsnijden of door het rood knallen. Ik ga geen verhaal halen als iemand het verkeer ophoudt omdat hij of zij zo nodig iets moet liken op FB. Ik tel tot vijf en ik zucht eens. Ik probeer mijzelf én anderen niet in gevaar te brengen.

Ik maak fouten

Af en toe maak ik fouten. Ik laat soms een voetganger niet oversteken als er geen zebrapad is, terwijl ik best op tijd en veilig had kunnen stoppen of remmen. Ik toeter soms op iemand die bruuske en/of gevaarlijke manoeuvres uithaalt. Ik steek soms een middenvinger op naar automobilisten die verbodstekens straal en hooghartig negeren. Soms heb ik daar meteen spijt van. Soms ook niet.

Er zijn mensen die nooit behoorlijk met de auto kunnen rijden. Ze konden het niet toen ze vijfendertig waren en ze kunnen het nog altijd niet nu ze zestigers zijn. Ze beseffen het niet of ze willen het niet toegeven. Er zijn zeventigers die met het stuur in de hand geboren zijn en die de rijkunst nooit hebben verleerd. Ik sluit wat dichter aan bij de tweede groep. Denk ik. Hoop ik.

Er is een heel simpele manier om uit te maken of iemand nog altijd een chauffeur is die zijn plaats heeft in het verkeer. Voer een tweede, verplichte rijproef (theorie én praktijk) in voor al wie zestig wordt. En haal dan als overheid het kaf van tussen het koren. Laat dat vooral niet aan de verzekeringsmaatschappijen over.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.