Heb jij ook een "deurbelfobie" gekregen deze week?

Benedikte Van Eeghem lijdt deze week aan "Deurbelfobie,  het opvallendste neveneffect van de verkiezingen".

labels
Benedikte Van Eeghem
Benedikte Van Eeghem is communicatiemedewerker bij OCMW Brugge, copywriter, tekstredacteur en blogger. Ze schrijft over de actualiteit, opvoeding, sociale thema's en de dingen die haar 'positief' wakker houden.

Wegduiken. Doen alsof ik doof ben. Het geplande ritje naar de supermarkt vijf minuten uitstellen. Overwegen om die ene zekering, gekoppeld aan de ‘deurbel’, af te zetten.

Het zijn maar een paar van de trucs die ik de laatste dagen hanteer om een tsunami aan politieke beleefdheidsbezoekjes, te ontwijken. Gebrek aan burgerzin, zegt u? Ik noem het liever ‘deurbelfobie’.

Die deurbelfobie is gelinkt aan de politieke hoogmis van 2018: de gemeente- en provincieraadsverkiezingen. We zijn minder dan een week van het gebeuren verwijderd. Het is dus hét moment bij uitstek voor kandidaten om de banden met de kiezer aan te halen.

De voorbije weken landden er ook in mijn brievenbus tientallen flyers en folders, met beloftes en kritische bedenkingen over het beleid. In het begin van de promotiegolf getroostte ik me nog de moeite om de pamfletten – het een al wat mooier vormgegeven dan het andere – aandachtig te lezen. Maar die goesting is intussen over. Omdat ik, zoals de meeste mensen, door het bos die gevelde, versneden en bedrukte bomen niet meer zie.

Uiteraard ben ik niet de enige stemplichtige die met het probleem kampt. Overdaad schaadt, nietwaar? Wat verder in de straat heeft het buurmeisje de sticker “GEEN RECLAME” op de brievenbus, al voorzien van een handgeschreven bijvoegsel: “GEEN POLIETIEKE PR BRIEVEN”. Maar ook daar bungelden er dit weekend weer drie folders uit de klep. Folders van partijen die, als mijn geheugen mij niet bedriegt, eerder al langskwamen én aanbelden bovendien.

Dezer dagen reageer ik bij een ‘ding dong’ met koud zweet en licht gebeef. Ik lijd aan deurbelfobie

Precies die bezoekjes hebben mijn sociale vaardigheid de laatste dagen aardig doen wankelen. Als de deurbel onverwacht rinkelt, ben ik in normale omstandigheden verrast en nieuwsgierig. Zou het de jeugdbeweging zijn, voor een pannenkoekenslag? De straatverantwoordelijke met een infoblaadje? Of gewoon de buurman, die weer eens zijn sleutels is vergeten en over de haag moet klimmen om in zijn eigen woonst in te breken? Maar dezer dagen reageer ik bij een ‘ding dong’ met koud zweet en licht gebeef. Ik lijd aan deurbelfobie, omdat ik de openingszin al van meters ver voel aankomen:

“Dag mevrouw, wij zijn van Open VLD en vroegen ons of u ergens ontevreden over bent?”

“Dag mevrouw, wij zijn van SP.A en willen graag onze folder overhandigen.”

“Dag mevrouw, ik sta op de N-VA-lijst en heb een kaartje voor u mee.”

“Dag mevrouw, ook namens Groen willen we in uw stad het verschil maken en…”

Natuurlijk doen die kandidaten wat er van hen verwacht wordt: kiezers warm maken voor een verhaal. Maar bij mij is er door de overdaad iets geknapt. Ik associeer belgerinkel nu met een politieke kleur, die niet voor de gezelligheid langskomt. Die dingt naar mijn stem, net wanneer de potten op het vuur staan of wanneer de oudste de iPad als projectiel heeft gebruikt om de jongste mores te leren. De bel is synoniem voor stress en electorale druk geworden. Zoals de Britten dat zeggen: it’s freaking me out.

Om het toch leefbaar te houden, wring ik me tot 14 oktober nog even in bochten. Niet onnodig naar de voordeur lopen en low-profile handelen is beste tactiek.

Lachsalvo

Net voor het weekend was het trouwens weer van dat. Over de middag zat ik te relaxen met een boek op schoot, toen de bel wéér ging. Ik hield spontaan de adem in en schoof mijn stoel een halve meter achteruit: kwestie van vooral niet zichtbaar te zijn vanaf de straatkant. Toen er tien seconden na die bel geen folder in de brievenbus landde, wijzigde ik van tactiek en ging alsnog open maken.

“Goeiemiddag, mevrouw Van Eeghem?”

Een agente in uniform keek me doordringend aan. In gedachten zag ik ze een folder opdiepen met programmapunten. Een onterechte vrees.

“Vorige week heeft u melding gemaakt van hondenpoep die hier dagelijks voor de deur wordt achtergelaten”, ging ze verder. “Ik kom even polsen of…”

Een spontaan lachsalvo was het enige wat ik nog kon geven. Ik heb de dame in het blauw daarna tekst en uitleg gegeven. Dat een mens verkiezingstijden op den duur spoken gaat zien. Fobieën ontwikkelt. Dat ik het heb gehad met deurbezoeken, maar het waardeer dat de lokale politie dossiers met een geurtje aan, toch ernstig neemt.

De agente glimlachte en beloofde me dat collega’s een oogje in het zeil zouden houden. Geen hondenpoep meer gezien overigens, sinds vrijdag. Zou de agente in ruil voor dat engagement over zes jaar misschien ook naar mijn stem komen hengelen?

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.