Andrew en Ryan verloren een kind in Parkland High. Maar vrije wapendracht verbieden? Daar zien ze geen heil in 

Je kind moeten begraven, is het ergste wat je ooit kan overkomen. De wereld stopt met draaien en niks wordt ooit nog wat het was. Je kind moeten begraven nadat het op school is neergeknald door een wilde schutter, lijkt de overtreffende trap van waanzin. Maar helaas is het de realiteit voor te veel Amerikanen. VRT-journaliste Els Aeyels sprak met Andrew en Ryan, de vaders van twee jongeren die gestorven zijn bij de schietpartij op de school Parkland High. Ze rouwen om hun kinderen, maar een verbod op vrije wapendracht? Nee, daar zien ze geen heil in.

labels
Els Aeyels
VRT-journaliste Els Aeyels volgt de tussentijdse verkiezingen vanuit de Verenigde Staten

Els Aeyels is journalist bij VRT NWS en maakt naar aanleiding van de tussentijdse verkiezingen in de VS een reportagereis voor het radioprogramma "De ochtend. Ze sprak met de ouders van twee scholieren die werden doodgeschoten op hun school in Parkland, Florida. Andrew en Ryan, de vaders van Meadow, 18 jaar oud, en Alayna, 14 jaar oud, toen ze begin dit jaar dodelijk werden getroffen door de kogels uit het halfautomatische geweer van oud-leerling Nikolas Cruz. 

Zoals dat altijd gaat, ontstond na de schietpartij op school in Parkland, Florida grote verontwaardiging en laaide de discussie over het vrije wapenbezit weer op. En even leek het deze keer zelfs verder te gaan dan dat. In het hele land marcheerden maandenlang schoolkinderen voor het recht op een veilig leven. In Florida werd voor het eerst in 20 jaar de wapenwet verstrengd. In de huidige campagne voor de tussentijdse verkiezingen blijft geweld een belangrijk thema, zeker na de nieuwe schietpartij in de synagoge in Pittsburgh. 

En toch. Toch is de kans dat er echt wat verandert, miniem. Amerikanen blijven wapengek. Al 15 jaar kom ik gemiddeld één keer per jaar enkele weken naar hier. Ik ben intussen wel wat gewend: ik weet dat je om dit land binnen te geraken wekenlang allerlei administratieve rompslomp door moet. Om uiteindelijk als je aan de grens staat, toch nog eens eindeloos veel scans, screenings en ondervragingen te moeten doorstaan, ook al heb je nog nooit zelfs maar een parkeerboete gekregen. Ik weet dat je voor elke stap die je hier als journalist zet, stempels, papieren en speciale toelatingen nodig hebt, en dat een wapen kopen makkelijker is dan met een buitenlandse kredietkaart een wagen huren.

IJsjes, vislijnen, machinegeweren

Ik ken de redenering dat er alleen vrije meningsuiting is, als er vrije wapendracht is. Want als de overheid op mij kan schieten en ik niet terug kan schieten, dan moet ik de facto eigenlijk mijn mond houden.

Ik begrijp dat mensen in afgelegen gebieden aan de grens met Mexico een wapen in huis hebben omdat ze elke dag drugskoeriers door hun tuin zien wandelen en het dichtstbijzijnde politiekantoor anderhalf uur rijden is. Ik kijk niet meer op van roze geweren met glinstertjes, die je voor je dochter kan kopen in de supermarkt. Ik weet dat je in die vrijetijdswinkel behalve ijsjes, vislijnen en springtouwen ook een machinegeweer kan krijgen en ik schrik niet meer als die man naast me in het tankstation een pistool aan zijn broeksriem heeft hangen. 

Copyright 2018 The Associated Press. All rights reserved.

Ik weet dat elk weekend miljoenen Amerikanen puur voor het plezier naar de schietclub trekken. Ik ben zelfs al eens mee geweest en ik heb geschoten. Met een pistool en met een volwaardig machinegeweer. Angstaanjagend vond ik het, eerlijk gezegd, het idee dat ik zo’n automatisch wapen dat ik zelfs met moeite gewoon op schouderhoogte kreeg, zomaar mee naar huis zou kunnen nemen. 

Dochters vonden schieten ook leuk

Andrew en Ryan, de ene furieus over wat er met zijn dochter gebeurde, de andere gebroken, vinden schieten wel leuk. Nog altijd. Hun dochters deden het ook graag. Ironisch, noemt Ryan het, dat hij als volbloed verdediger van het tweede amendement na de dood van zijn dochter meewerkte aan de nieuwe wapenwet in Florida. 

Allebei zijn ze sinds de tragedie non-stop in de weer om scholen overal in het land veiliger te maken, want er zijn veel fouten gemaakt in Parkland. Er waren waarschuwingen genoeg over de dader, maar niemand deed er wat aan. De politie gebruikte twee verschillende communicatiesystemen, waardoor ze hopeloos te laat bij de school aankwam. De enige bewaker die de school had, ging zelf lopen. Er hadden tientallen dingen anders kunnen en moeten gaan. 

Ironisch dat ik als volbloed verdediger van vrije wapendracht meewerkte aan nieuwe wapenwet in Florida

Maar een verbod op vrije wapendracht? Neen, daar zien ze geen van beiden heil in, dat had er niks mee te maken. "Dan had hij wel een mes gebruikt, of een bom gemaakt", zegt Andrew. "Het kwaad vindt altijd een weg. We hebben net meer wapens nodig, om ons te beschermen. Dat hadden ze beter ook gedaan in de synagoge in Pittsburgh, ik ben zelf een Jood en Joden zouden moeten weten dat ze nu eenmaal altijd en overal vervolgd worden. Het is vreselijk wat daar is gebeurd, maar ze hadden zichzelf maar moeten beschermen. Dat doen we in mijn tempel ook, daar zijn altijd gewapende bewakers." 

We kijken naar hetzelfde maar zien iets anders

Andrew en Ryan rouwen, en ik rouw met hen mee. Maar we begrijpen elkaar niet. Het Amerikaanse gezond verstand werkt anders dan dat van mij. We kijken naar hetzelfde, maar we zien iets anders.

Zij zien geestesgestoorden, tegen wie ze hard moeten optreden. Ik zie dat alleen in Amerika met de regelmaat van de klok mensen hun makkelijk verkregen wapens leegschieten en tientallen onschuldige mensen van het leven beroven.

Zij zien naïevelingen, die hun medemensen ten onrechte vertrouwen. Ik zie een vrouw die de Tweede Wereldoorlog overleefde, om op haar 97e tijdens een gebedsdienst een dodelijke kogel te krijgen. In "The Land of the Free". 

We hopen alle drie tegen beter weten in dat de gruwel ooit zal stoppen. We kijken elkaar in de ogen en wensen elkaar het beste. En we zijn het erover eens dat we het nooit eens zullen geraken over wat dat dan juist is. 

Beluister de reportage: