Vervloek jij ook die snotvalling?

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: het koude weer brengt verkoudheden mee.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Wat een troost zeg, ik ben niet alleen verkouden. De helft van de mensheid (min of meer, eerwaarde vader) gaat dezer dagen snuffend, snuitend en hoestend door het leven. Tot meerdere eer en glorie van de papieren-zakdoekjesindustrie.

En er valt niets tegen te beginnen, tegen die loopneus, die hoofdpijn en dat hoestje. Tegen dat ellendige gevoel van een hoofd vol snot. Uitzieken, raden de dokters aan. Wat een geweldige goede raad is dat toch.

Ik had ook dokter moeten worden, denk ik dan. Mijn moeder zaliger zei het al in haar tijd: "ze vinden vanalles uit maar een doodgewone valling kunnen ze niet genezen."

Als pioniers in het Wilde Westen

De huidige plaag van verkoudheden is de schuld van onze kinderen - zo blijkt - want die geven op school naar hartenlust viruspartikelen aan elkaar door. Alweer een woord bijgeleerd, overigens. Waarna ze die vieze dinges mee naar huis nemen en ons, hun ouders, besmetten.

En wij nemen de besmetting mee naar het werk, waar onze viruspartikelen juichend als pioniers in het Wilde Westen bezit nemen van onze collega's. Virussen zijn dol op landschapskantoren.

Ik kon vroeger, toen ik mijn dagen nog doorbracht op de nieuwsredactie van de VRT, het verloop van een besmetting bijna voorspellen. Als er maandag in de linkse benedenhoek iemand in zijn of haar zakdoek zat te toeteren, had het virus tegen vrijdag de rechterbovenhoek bereikt en zat men daar met glazige ogen en een dikke rode neus onwel te wezen.

Tegen de tijd dat het laatste slachtoffer zich beter begon te voelen, maakte een nieuw virus zich ergens in het midden van de redactie klaar om de nieuwsdienst op zijn beurt met trompetgeschal te veroveren. Het is trouwens uw eigen schuld als u besmet wordt. U had maar wat vaker uw handen moeten wassen. Ik zeg dat niet, viroloog Marc Van Ranst verwijt u dat.

Een ongeluk komt nooit alleen

Een ongeluk komt overigens nooit alleen. Op dagen dat de gevreesde smerige snotvalling uw leven sowieso al vergalt, doet het noodlot overuren opdat u zich nog ellendiger zou voelen. 

Op het werk is een rotklus uw deel, of een evaluatiegesprek, de school belt met alarmerende berichten over het wangedrag van uw kinderen, uw trein rijdt met veel vertraging of al helemaal niet, iemand heeft op de parking een deukje in uw auto gereden (en is met de noorderzon vertrokken) en valt er een naheffing van de belastingen in uw bus. Dat is allemaal wetenschappelijk bewezen!

Thuisgekomen heeft het geen zin om de zielenpoot uit te hangen want daar is nul komma nul begrip voor. Wie verkouden is, is niet echt ziek, vergeet dat niet. Uw hoofd dat al vol snot zit, moet er ook nog eens het gejengel van de koters, het geblaf van Fikkie en het gezeur van de partner over het gejengel van de koters en het geblaf van Fikkie bijnemen. Wat dus onmogelijk is want er is geen plaats meer in dat arme hoofd van u! En dan moet de nacht nog komen …

Gesnurk en geronk

De temperatuur binnen uw relatie daalt zienderogen, zélfs onder het warmste donsdeken, want met die vieze snotvalling onder de leden bent u niet alleen een weinig kribbig, kittelorig en kortaf, maar snurkt u ook zo luid dat de glazen in de keukenkast er zachtjes gaan van rinkelen. Het levert u nijdige stompen op van uw partner, want die kan van uw geronk niet slapen. En uzelf kunt - na het ruwe ontwaken - de slaap niet meer vatten, want hoe u zich ook draait of keert in het bed, u kunt niet behoorlijk ademhalen. De sfeer na het aflopen van de wekker laat ik aan uw verbeelding over. Kunt u zich een beetje in de situatie herkennen? 

Ik heb natuurlijk makkelijk praten. Ik zit thuis in kamerjas een beetje op mijn laptop te pingelen. Links van mij kringelen uit een stenen kommetje weldoende eucalyptusdampen, rechts staat een grote mok gemberthee (verrijkt met een mespuntje hete peper en een halve teen look) binnen handbereik. Daarnet heb ik zolang onder de douche gestaan dat mijn vel er helemaal roze van ziet. Misschien waag ik mij straks goed ingeduffeld even naar buiten maar zeker is dat niet en van moeten is het al helemaal niet.

Wat niet wegneemt dat ik mij ellendig voel. Dat ik vol wraakgevoelens zit. Want ik deed en doe niks anders dan mijn handen wassen, Marc Van Ranst!

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.