childfocus.be

Stopchildporno, het meldpunt van Child Focus: wat houdt het precies in?

Stopchildporno, het meldpunt van Child Focus waar burgers online beelden van misbruik kunnen signaleren, bestaat sinds medio 2016. Maar wat houdt dat meldpunt precies in? Wie stuurt welke beelden, wie bekijkt ze en wat wordt ermee gedaan?   

Met het meldpunt wil Child Focus, de stichting voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen, de alertheid over beelden van misbruik bij burgers proberen aan te scherpen zodat daders kunnen opgespoord worden en slachtoffers geïdentificeerd. En het uiteindelijke doel is natuurlijk het internet te zuiveren van dit soort beelden. Het meldpunt maakt deel uit van een internationaal netwerk INHOPE.

Het kijken naar kinderporno is strafbaar. Maar door een wetswijziging kreeg Child Focus de bevoegdheid om dit werk toch te kunnen doen. Die wetswijziging stootte wel op een aantal principiële bezwaren bij het Openbaar Ministerie. Child Focus is immers een niet-gouvernementele organisatie en in het college van procureurs-generaal leefde de bezorgdheid dat dit eigenlijk een privatisering van het politiewerk is. 

Een beperkt aantal mensen van Child Focus kreeg een machtiging om dit werk te mogen doen. In de praktijk zijn er vier mensen die dagelijks de elektronische postbus nakijken en de beelden analyseren.  

Elke werkdag kijken twee mensen gedurende maximaal twee uur. Zij doen dat in een afzonderlijke, afgesloten ruimte op een apart netwerk. Dat laatste is ook nodig omdat met dat soort beelden heel vaak ook virussen worden meegestuurd. 

Na het visiewerk moeten de analisten verplicht minstens een kwartier een computerspelletje spelen (Tetris) of meditatie oefeningen doen in een ‘ontstressruimte’. Daarnaast is er elke maand een groepsgesprek en elke analist heeft ook elke drie maanden een individueel gesprek met een psycholoog. 

(lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Het meldpunt is bedoeld voor burgers die al dan niet toevallig op het internet op die beelden stoten en ze willen aangeven. Die aangifte kan maar hoeft niet anoniem te gebeuren

De analisten van Child Focus oordelen enkel over het al dan niet legale karakter van de beelden. Concreet betekent dat of ze nagaan of het over volwassenen (legaal) of minderjarigen (illegaal) gaat.

De norm ligt op 18 jaar. Gewone naaktbeelden zijn op zich niet strafbaar. Denk aan onschuldige vakantiefoto’s. Het moet gaan om beelden waarbij er seksuele handelingen te zien zijn van een kind met een volwassene, een kind met een kind of seksuele handelingen onder volwassenen in het bijzijn van een kind. 

Interpol en het INHOPE-netwerk hanteren een apart criterium, een baseline, van 13 jaar. Als er kinderen jonger dan 13 jaar betrokken zijn spreekt men "the worse of the worse", het ergste van het ergste. Volgens de Belgische wetgever hoeft het overigens niet over fysieke personen te gaan. Ook cartoons of animatiebeelden zijn strafbaar.   

Als de analisten van Child Focus oordelen dat het illegaal beeldmateriaal is, kijken ze na waar het materiaal gehost is. Als dat in België is, wordt het gesignaleerd aan de federale politie. Als dat in het buitenland is (wat in de overgrote meerderheid het geval is), wordt het gesignaleerd aan het betrokken land van het internationaal netwerk. 

Het werk van Child Focus kan dus beschouwd worden als een eerste schifting van het binnengekomen materiaal. Met dat werk ontlasten ze de politie. De politie hoeft zich niet meer bezig te houden met valse meldingen en kan zich concentreren op het eigenlijke politiewerk, opsporen van de daders, identificeren van de slachtoffers en, zo mogelijk, offline halen van de beelden.  

In 2017 ontving Child Focus 746 meldingen van vermoedelijke kinderporno.