Misbruik in de kerk: een tegenstribbelend jongetje

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: het nieuwe rapport over misbruik in katholieke scholen en vooral internaten.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Er heeft op school ook aan mij een priester willen zitten, lang lang geleden. Ik heb er niets aan overgehouden, hoor. Ik had de poging ook niet naar de verre krochten van mijn geheugen verbannen. Het voorval schoot mij opnieuw te binnen bij het lezen van de woorden van professor Manu Keirse over kindermisbruik door kerkbedienaren.

Op school vooral, nog vaker op internaat. Hoeveel mensen als ik zijn er niet geweest, die zijn lastiggevallen maar zich niet lieten doen, omdat ze instinctief voelden dat wat die man in zijn clergypak wilde, niet juist was, niet klopte, niet normaal was. En die voortgingen met hun leven, omdat ze het als een onaangenaam “faits divers” beschouwden.

Een leuk jongetje met een zwarte krullenbol

Ik moet dertien geweest zijn, want ik zat nog maar net op de lagere middelbare school in Mechelen, een katholieke school, uiteraard. Het gebouw is allang geleden gesloopt en vervangen door een lelijk appartementsgebouw. Ik was een leuk jongetje met een zwarte krullenbol (naar het schijnt) en ik droeg nog een korte broek. Ik was de klas uitgestuurd (waarschijnlijk volkomen terecht, denk ik nu) en moest op de gang het lesuur uitzitten. 

Er kwam een priester langs die op het secretariaat van de school onduidelijke taken vervulde. Hij wilde weten wat ik had uitgespookt om gestraft te zijn. Ik zei dat ik het niet wist.

Hij geloofde mij niet, zei hij, de meester zou wel een goede reden gehad hebben. Hij kneep mij hard in de bovenarm. Vervolgens ging de priester heen.

Maar vijf minuten later stond hij daar plots terug. Ik herinner mij nog de dunne streep van zijn mond. Kan dat? Hij luisterde aan de deur van de klas. Trok mij mee naar het eind van de gang (wat ik al vreemd vond). En wilde zijn hand in mijn korte broek stoppen.

Ik liet niet begaan. De enige hand die ik als puber in mijn broek tolereerde was mijn eigen hand, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik spartelde en wriemelde  en stribbelde tegen om uit zijn greep los te komen. Net toen ik ten einde raad wilde roepen, kwam er geluid uit de klas. De priester liet gauw los, gaf mij nog een pets om mijn oren en verdween. Het schooljaar daarop was hij niet meer op die school. Zou ik niet het enige jongetje zijn geweest?

Niet geloofd worden

Ik heb dat nooit aan iemand verteld. Waarom zou ik ook? Er was niets gebeurd. En stel dat de priester toch in zijn opzet zou zijn geslaagd (echt kwaad had hij niet kunnen uitrichten, daar op de gang), zou ik dan iemand in vertrouwen hebben genomen? En wie dan? De prefect? Vriendjes? Mijn ouders? Ik weet het niet.

Enkele jaren gelden vertelde iemand die mij na staat een schrijnend verhaal. Hij zat begin jaren vijftig op een bekend internaat in de buurt van Antwerpen. Een pater betastte hem, dwong hem tot seksuele handelingen. Het slachtoffer - nu tachtiger - ging het thuis vertellen. Ze geloofden hem niet. Dat kon toch niet dat een geestelijke, een priester, een pater zulke dingen zou doen, dat was ondenkbaar, dat was onmogelijk! Hij wilde niet terug naar het internaat. En in plaats van humaniora werd het de vakschool. Behalve aan zijn vrouw had hij dat nooit aan iemand verteld. De tristesse op zijn gezicht vergeet ik nooit.

Hoeveel mensen als hij zijn er niet geweest? Die het niet voor zich wilden houden, maar niet geloofd werden?

Ik heb acht jaar geleden een boek geschreven over de pedofiele ex-bisschop Vangheluwe (waar ligt het verborgene overigens waar hij zich schuilhoudt?). Hij was het topje van de ijsberg, zo bleek. En zo blijkt nog altijd.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.