Chris Dusauchoit: “Ik denk toch dat ze de hond gevraagd hebben daar te gaan liggen”

Een foto van Sully H.W. Bush is twee dagen na de dood van voormalig president George H.W. Bush overal. Sully, de assistentiehond van de overleden president, lijkt intens te treuren bij de doodskist van zijn baasje. “Een prachtige foto, maar toch denk ik dat ze hem gevraagd hebben daar te gaan liggen”, zegt dierenliefhebber Chris Dusauchoit. 

Sully was de speciaal opgeleide assistentiehond die de aan Parkinson lijdende Bush begeleidde in zijn laatste levensjaar. De hond had zelfs een eigen instagrampagina. Daarop werd de nu al vermaarde foto gepost. De omgeving van Bush heeft al aangekondigd dat de rouwende Sully ook de begrafenisplechtigheid zal bijwonen.

“Dit verdient de Latijnse spreuk: semper fidelis, of altijd trouw”, vertelt Chris Dusauchoit vol bewondering in “De wereld vandaag”. “Het is een prachtige foto, maar ik ben helemaal niet zeker of Sully uit eigen beweging bij de kist is gaan liggen. Waarschijnlijk heeft men hem gevraagd hier te gaan liggen. Dat kan je perfect met een assistentiehond, en zo rustig als ze zijn, is hij er vermoedelijk gewoon bij in slaap gevallen.”

Kunnen honden rouwen?

De foto laat uitschijnen dat de hond rouwt. Dusauchoit is echter geen believer. “Of honden kunnen rouwen, en of ze dat ook nog lang volhouden zoals bij mensen, daar heb ik serieuze vragen bij. De honden bewijzen het zelf."

"Een assistentiehond begint bij een gastgezin waar hij maximum anderhalf jaar blijft. Daarna volgt de school om dan pas bij de cliënt terecht te komen. Het gaat hier om drie overgangen die hij perfect overleeft. Assistentiehonden kunnen ook gemakkelijk overgeplaatst worden van het ene naar het andere baasje. Ze kunnen zonder probleem een nieuwe thuis vinden en zich hechten aan nieuwe mensen. Natuurlijk zal de hond van George Bush een soort gemis ervaren. Maar zonder twijfel zal hij door een organisatie geplaatst worden bij een nieuwe cliënt, en daar opnieuw foutloos zijn werk doen.”

De hond kiest de mens, niet omgekeerd

Chris Dusauchoit kan verder zijn bewondering niet op voor assistentiehonden. “Een assistentiehond moet de hele dag paraat zijn, dingen aangeven, licht aan en uit, enorm veel kleine taken. Een blindengeleidehond krijgt ter vergelijking bijvoorbeeld veel meer vrije tijd. Sully is een labrador-retriever. Gemiddeld leven labradors 14 jaar en krijgen ze als assistentiehond pensioen als ze 10 zijn. Alle soorten retrievers komen in aanmerking omdat ze bijzonder rustig zijn van nature. Ze zijn niet snel uit hun lood te slaan. En hun vriendelijke kop opent heel veel deuren bij de mensen. Dat zou wat moeilijker zijn bij, zeg maar, een pittbullterriër. In België worden assistentiehonden opgeleid door de vzw Hachiko. Bij deze opleiding valt op dat de hond de mens kiest, niet omgekeerd. Ze organiseren eerst verschillende contacten, en kijken of het klikt.”

“Voor wie nog twijfelt, wil ik absoluut benadrukken dat assistentiehonden een erg fijn leven hebben”. Dat wil Dusauchoit tenslotte nog eens benadrukken. “Sommigen lijken vragen te hebben bij het welzijn van honden in hesjes. Het blijven gewone honden die zich in paardendrollen wentelen en naar katten blaffen. Ze leiden een goed leven en verrichten heel goed werk.”