Video player inladen ...

Hiv-patiënte Clarisse zorgt voor haar lotgenoten: "Stigmatisering is dodelijker dan het virus"

In de aanloop naar de Congolese verkiezingen eind deze maand spreken we met inspirerende vrouwen die zelf strijden voor een betere toekomst van hun land. Clarisse "Maman" Mwika is 44, heeft twee kinderen en is seropositief, maar staat zelf klaar voor hiv-patiënten in Kinshasa. "Wie een slechte diagnose krijgt, luistert beter naar lotgenoten dan naar een onbekende dokter."

Hiv staat gelijk aan eenzaamheid, verstoting en een vroege dood. Tenminste, volgens de meeste Congolezen. Niet zo Clarisse: zij werkt vol energie in een van de lokale gezondheidskantoortjes die speciaal voor (mogelijke) hiv-patiënten werden opgetrokken. Ze ontvangt haar gasten in een centraal plekje in de stad. Drie containers zijn daar door Artsen Zonder Grenzen omgebouwd tot een buurtverdeelpunt voor aidsremmers.

Wie twijfel heeft over zijn of haar status, kan zich er gratis laten onderzoeken. 15 minuten later ken je je resultaat al. Wie positief test, kan in de centra terecht voor opvang, steun, sensibilisering en opvolging. “Wie gezond genoeg is, hoeft niet meer naar een duur of verafgelegen ziekenhuis te gaan voor zijn medicatie of onderzoeken”, legt Clarisse uit. “Al een geluk, want de ziekenhuizen zitten hier vaak overvol. Je moet er soms uren wachten tot je een dokter te zien krijgt. Tijd die beter kan besteden met werken voor je levensonderhoud, of die je liever met je gezin doorbrengt.”

(lees verder onder de foto)

In Congo is zo'n 5% van de bevolking seropositief. In vergelijking met andere landen in ontwikkeling is dat zelfs een vrij laag cijfer. Maar het land kampt met een zwak gezondheidsapparaat en grote onwetendheid over hiv. Patiënten komen vaak te laat om hulp vragen. Minstens een derde van de patiënten die zich aanmelden bij het gespecialiseerde hiv-ziekenhuis van Artsen Zonder Grenzen, sterft na aankomst. In de andere, betalende ziekenhuizen in het land zou dat aantal zelfs nog hoger liggen.

Dat de  de buurtverdeelpunten gerund worden door stabiele patiënten, werkt de stigmatisering tegen. Patiënten zien er vaak voor het eerst dat iemand met hiv een redelijk normaal en gezond leven kan uitbouwen. "Het geeft de mensen hoop", legt Clarisse uit. "Wie het slechte nieuws voor het eerst te horen krijgt, is wanhopig. Wij laten hem zien dat hij nog steeds mag dromen." 

Bekijk hier de videoreportage:

Video player inladen ...

Meer nieuws