Een welgemeende nieuwjaarswens!

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag heeft hij het over nieuwjaarswensen en goede voornemens.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Er is een tijd geweest dat ik een hekel had aan de eindejaarsfeesten. Tot grote vreugde van mijn collega's bij het radionieuws ben ik bijvoorbeeld jarenlang kandidaat geweest om met kerstavond te werken. Als ik dan rond 1 uur 's nachts thuiskwam was (in mijn ogen) het ergste van het feest voorbij. Met oudejaar wenkte eerst de drank en een dag later de onverbiddelijke kater. Die stomvervelende  en ongemeende nieuwjaarswensen! “Beste wensen” van hier en ‘een goeie gezondheid” van daar. En dan die hypocriete goede voornemens! Ik werd er niet goed van. Erger zelfs: ik walgde ervan. Ik was een cynicus die niet goed in zijn vel zat. Ik weet wel beter nu. Niet dat ik zoals Paulus in zijn tijd van mijn paard ben gebliksemd en het licht heb gezien. In mirakels geloof ik niet. Het verstand komt niet voor de jaren, laten we het daarop houden.

Soms overvalt zo’n dag je

Ik geloof stellig dat ieder mens ieder jaar minstens een dag nodig heeft om terug- en vooruit te kijken op het leven, op zijn leven. Het kan op de eigen verjaardag of die van een geliefde, het kan met Allerheiligen op het kerkhof, het kan tussen kerst en nieuwjaar. Het is al gelijk, als het maar een bijzondere dag is, een dag om te koesteren. Soms overvalt zo’n dag je gewoon. Een dag waarop je besluit dat goede voornemens maken helemaal niet dom is, wel integendeel.

Ik geloof stellig dat ieder mens ieder jaar minstens een dag nodig heeft om terug- en vooruit te kijken op het leven, op zijn leven

Die middag in de supermarkt

Daags voor kerstmis heb ik mij (op de middag!) in de grote supermarkt van ons dorp gewaagd. Je moet het lot ook niet tarten, zult u zeggen, en daar hebt u gelijk in. Het was ook niet te doen, zo op het eerste gezicht. Overal liepen de mensen in mijn weg. Iemand ging er – per ongeluk weliswaar– met mijn winkelkar vandoor. Iemand “kroop voor” aan de weegschaal van de groenten- en fruitafdeling. Ik werd aangeklampt door een mevrouw met een kerstmuts die iets aanprees aan een stand, ik heb niet eens gekeken wat precies. In een vorig leven zou ik mijn figuurlijke oogkleppen hebben opgezet en met een verbeten  en zelfs nijdige trek om de mond mijn boodschappenlijstje hebben afgewerkt, om mij vervolgens ook nog eens onnoemelijk te ergeren aan het getreuzel bij de kassa. Want je kiest altijd de verkeerde, ik hoef u dat niet te vertellen.

Maar toen werd een kind in een winkelkar ziek en meteen stonden er vier, vijf mensen rond de kar om de hulpeloze vader te helpen met het troosten van het meisje en het opruimen van de rotzooi. Toen gaf iemand mij met een hoffelijk armgebaar en een vriendelijke grijns voorrang van links op de hoek van de koekjes en de conserven. Toen zochten twee mensen van de supermarkt samen met mij naar geschikte ontstopper voor het aanrecht. En toen zei de mevrouw van de selfscan-kassa dat ik bij haar kon afrekenen zodat de lange rijen aan de gewone kassa’s mij bespaard bleven. En toen ik in de namiddag ging wandelen – de zon scheen, verdorie! – kreeg ik voor iedere groet een wedergroet.

Goede voornemens

En de mooie dingen bleven maar komen. Het werd de aanloop naar een rustige, vrolijke kerstavond. Een avond waarop besloten werd om echt aan goede voornemens te doen. Om plannen te maken en die ook uit te voeren. Plannen en projecten om het leven boeiender en aangenamer en liefdevoller te maken. Ik word pas 66 volgend jaar, verdorie, de wereld behoort mij nog toe (bij wijze van spreken).

Wees gerust, er volgt nu geen mierzoete uitweiding over geluk & liefde & wereldvrede (al ben ik in het diepst van mijn gedachten een onverbeterlijke romanticus met veel te gevoelige traanklieren). Ik krijg overigens nu al wel eens het verwijt dat ik mijn zieleroerselen  en mijn privéleven te grabbel gooi.

Maar mijn goede voornemens zijn dus in de maak.

En ik hoop van u hetzelfde.

Een welgemeende nieuwjaarswens!

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meer nieuws