Nieuwjaarsochtendblues

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Gisteren was het de eerste dag van het nieuwe jaar. En dan heeft een mens al eens last van nieuwjaarsochtendblues.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Wat doet een mens op nieuwjaarsochtend, behalve uitslapen en daarna z’n beurt afwachten bij de bakker, in de hoop dat er nog iets te rapen valt? Ik wilde gewoon wat surfen op vrtnws.be, de nieuwjaarswensen van de groten der aarde met scepsis tot mij nemen, bijleren over de werking van de lever bij overmatig alcoholgebruik, mij rot ergeren aan vuur- en vuurwerkincidenten, onbegrijpend het hoofd schudden bij alweer een aanval op hulpdiensten in de hoofdstad Brussel. Ik kwam als vanzelf bij het indrukwekkende dodenlijstje van 2018 terecht, op de nieuwssite keurig en kies verpakt onder de titel Van wie namen we afscheid?

Ik moest slikken. Het is geen lijstje meer, het is een volwassen lijst die veel langer lijkt dan die van 2017. Dat komt misschien, dacht ik bij mezelf, omdat de lijst zoveel namen bevat van mensen die ik heb gekend. Persoonlijk gekend, zoals sportjournalist Mark Vanlombeek of schrijver Luc Deflo of kleinkunstzanger Hugo Raspoet. 

Of bijna echt gekend omdat ik met hun namen en hun gezichten ben opgegroeid, meestal via de Vlaamse televisie: Terry Van Ginderen, Frank Aendenboom, Tim Visterin, Walter Capiau, … Of met hun muziek: Aretha Franklin, Tony Joe White, Dolores O’Riordan, France Gall en Johan Stollz. Of omdat ze lange tijd op een of andere manier aan de knoppen  van het wereldgebeuren zaten: de oude Bush, John McCain, Kofi Annan, Winnie Mandela, zelfs Ruud Lubbers en Wim Kok, …

Dr. Hook

Ik begon – een beetje bang geworden – bekende mensen te googelen van wie ik niet zeker was of ze nog in leven zijn. Vergeef mij dat macabere trekje. Ik begon te bedenken van welke onbekende mensen ik de begrafenis had bijgewoond en welke ik gemist had omdat ik in het buitenland verbleef. Dat soort gedachten leidt mij doorgaans naar overpeinzingen over mijn eigen leeftijd en eindigheid, naar zelfmedelijden en zelfbeklag.

Maar kijk, net op tijd viel er nog een overlijdensbericht binnen, waardoor ik merkwaardig genoeg ontsnapte aan de nieuwjaarsochtendblues. Ray Sawyer is niet meer, verdorie, beter bekend als Dr. Hook van The Medicine Show. De ouwe rocker heeft 2019 net niet gehaald. Dat is toch droevig nieuws, zult u opwerpen. Dat is ook zo. En toch begon ik onwillekeurig te glimlachen bij de levensbeschrijving die ik (voor de zoveelste keer) las en toen ik op youtube op zoek ging naar altijd maar meer ouwe clips en live optredens van een van de meest prettig gestoorde rockbands die de twintigste eeuw heeft voortgebracht.

Ik ben namelijk altijd een grote en onvoorwaardelijke fan van Ray Sawyer geweest. Een schreeuwlelijkerd met een ooglapje (geen gimmick!), foute bakkebaarden en een nog fouter gevoel voor humor. U kent zeker song van de groep, zoals het prachtige liefdesliedje “Sylvia’s mother” en het geschifte “On the cover of The Rolling Stone”. Songs die u in uw leven al minstens vijftig keer hebt gehoord en die u instant herkent als ze op de radio komen.

Dr. Hook die zich daarna bekeerde tot godbetert de disco en zich in nauwsluitende pantalons ging kleden, in dezelfde strakke broeken als die The Beegees droegen! De hit “Baby makes her bluejeans talk” zou in deze tijden van #metoo niet onverdeeld positief onthaald worden, mijn gedacht. 

81 jaar is Dr. Hook geworden, stel je voor. Zou het dan toch waar zijn that there ain’t no age for rock’n roll?

Mild gestemd sloot ik mijn laptop af. Ik kon de rest van nieuwjaarsdag nu wel aan, dacht ik. En ik vroeg mij tevens af hoe ik de komende dagen de liedjes van Dr. Hook uit mijn hoofd zou kunnen krijgen. Ik heb namelijk de onhebbelijke gewoonte om de hele dag door te zingen/neurien/hummen, zeggen mijn huisgenoten.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen