Ritsen? Ja, met mate

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Minister van Mobiliteit Ben Weyts (N-VA) start een campagne om mensen te laten ritsen. "Hoffelijkheid" is daarbij het sleutelwoord. Maar volgens Louis van Dievel spelen nog andere zaken. 

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Een poosje geleden reed ik in de auto van mijn geliefde op de steenweg tussen Herentals en Olen, u allen uiteraard bekend. In de aanloop naar een van de talrijke verkeerslichten op dat traject versmalde de rijbaan. Iedereen gedroeg zich zoals het hoort en beoefende het ritsen. 

Behalve een mevrouw in een Audi (uiteraard) die vijftig meter voor de versmalling uit de rij kwam om nog gauw wat plaatsen te winnen. Ik liet niet begaan, zal ik maar zeggen. Getoeter alom. Aan de verkeerlichten kwam de mevrouw alsnog naast mij rijden over de sergeanten (= de gestreepte zone), liet het raampje van haar Audi naar beneden en schreeuwde woedend "of ik wel eens van ritsen had gehoord?!"

Ik schonk haar een beminnelijke glimlach en mijn zondagse middenvinger, iets waar ik later maar een beetje spijt van had. Toen het licht op groen sprong, scheurde de mevrouw - met gierende banden en in een walm van verbrand rubber- iedereen onreglementair voorbij, allicht op weg naar de volgende verkeersovertreding.

Louter hoffelijkheid?

Om maar te illustreren dat ritsen niet louter een kwestie van hoffelijkheid is, zoals ons wordt voorgehouden. Het gaat ook om rechtvaardigheid en billijkheid en evenwicht. Over geven en nemen. En om een bepaalde mentaliteit, helaas.

Ik heb het onaangename gevoel dat steeds minder chauffeurs ook maar een fuck om het verkeersreglement geven.

Iedere chauffeur moet slagen voor een rijexamen, dus iedere bestuurder wordt geacht het verkeersreglement te kennen. Ik betwijfel of dat zo is, met die simpele multiple choice vragen, maar soit. Ik heb evenwel het onaangename gevoel dat steeds minder chauffeurs ook maar een fuck om dat reglement geven. Kijk naar het gebruik van de richtingaanwijzers, aka "pinkers". Waarschuwen welke kant je opgaat is toch een van de uitgangspunten voor veilig verkeer, niet? Dat hoeft dus niet meer voor een steeds grotere groep automobilisten, ik zie het alle dagen. Pinkers gebruiken impliceert rekening houden met de ander en daar doen we dus niet meer aan. Kijk idem dito naar het rechts inhalen en het pechstrookrijden.

Maar ik zie ook iedere week wielertoeristen die vrolijk kwekkend en na een vluchtige blik links en rechts het rode licht negeren. Ik zie voetgangers die bij rood overlopen, terwijl aan de overkant kinderen staan te wachten die net verkeersles gekregen hebben op school. Benieuwd hoe lang die nog op het groene licht zullen wachten. 

Onversneden egoïsme

Het gaat om puur en onversneden egoïsme: ik, eerst ik, ik rapper.

Volgens mijn zeer bescheiden mening is onze "onwil" om te ritsen deels terug te brengen tot die groeiende groep van hardcore egoïsten in het verkeer. Een groep die zich straffeloos waant en dat meestal ook is. De politie heeft andere prioriteiten, luidt het, als daar vragen over worden gesteld. Ik vraag me soms af waar die prioriteiten liggen. In een schuif, ergens?

Overigens: de verkeersregels worden opgesomd in het verkeersreglement. Dat is een veel te slap woord. Een reglement naleven is iets voor softies en Gutmenschen. De "moderne" automobilist heeft heus wel andere zorgen.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.