AFP or licensors

Rush op zomerkampen: de toestand is net niet hopeloos

“’3, 2, 1… zet de lijnen maar open!’ Met die kreet startte zaterdag de jaarlijkse rush op de zomerkampen van Kazou, de jeugdwerking van CM. Bijzonder gegeerde kampen, weet iedereen die kinderen heeft. Maar wie voor de kroost zo’n onvergetelijk weekje binnen- of buitenland wil scoren, moet wel met geheven hoofd een digitaal slagveld op”, moest Benedikte Van Eeghem vaststellen.

opinie
Benedikte Van Eeghem
Benedikte Van Eeghem is communicatiemedewerker bij OCMW Brugge, copywriter, tekstredacteur en blogger. Ze schrijft over de actualiteit, opvoeding, sociale thema's en de dingen die haar 'positief' wakker houden.

Boekingen voor Kazou gebeuren tegenwoordig voor het overgrote deel online. Ook bij ons thuis piekte de boekingsstress zaterdag om 12u30: toen konden de 11- en 12-jarigen inschrijven voor hun zomerkamp. Het moment was op voorhand aangekondigd via de website én Facebook.

De dochter van 11 had in haar brochure vijf kampen aangekruist, want hoe meer opties, hoe groter de kans dat ze een plaatsje zou bemachtigen.

Om 12u30 kregen we een random plek in de wachtrij: nummer 4000-en-nog-wat, waardoor we binnen de vijf minuten mochten boeken. Maar toen we landden op de boekingspagina, sprong één woord in het oog: VOLZET. Dat stond bij drie van de vijf voorkeurskampen. Voor twee andere was er een reservelijst waarop we konden intekenen. Balans na drie minuten digitale waanzin: misschien, heel misschien ‘mag’ ze deze zomer nog mee op CM-kamp. 

Geweldige jeugdherinneringen

Als we finaal op een definitieve njet zouden botsen, vergaat de wereld uiteraard niet. Maar aan een kind van 11 moeten meedelen dat er ‘geen plaats is’ op die waanzinnig populaire kampen, blijft pijnlijk. Het aanbod wordt hen maanden op voorhand immers in geuren en kleuren aangeprezen, met gepersonaliseerde glossy’s en bijhorende toeters en bellen. Iedere jonge ziel wil erbij zijn: dat is de grote troef van Kazou. Hun marketing is uitgekiend en tot in de puntjes verzorgd. De jeugdwerking is een briljant uithangbord en de reden waarom zoveel mensen bij het ziekenfonds aansluiten: de voordelen zijn legio, de zomerkampen van oudsher ‘legendarisch’. Ook ik hou aan mijn passages in Heer-sur-Meuse en Eupen destijds geweldige jeugdherinneringen over.

En toch schort er naar mijn gevoel iets aan die moderne rush op kampplaatsen. Het systeem met ‘slimme’ wachtrijen ten spijt, krijgt lang niet elk CM-lid een faire kans om in te schrijven. Integendeel. Zo vertelde een moeder in het journaal vol enthousiasme dat ze met 5 ouders en maar liefst 14 (!) computers en tablets tegelijk in de weer waren om als eerste een plekje te scoren. Anders geformuleerd: ze claimden 14 plaatsen in een wachtrij voor niet half zoveel kinderen. De kansen voor wie op dat moment maar één wachtscherm heeft openstaan, lopen daardoor aardig terug. Zo ontstaat er – hoe je ’t ook draait of keert – een elite. Diegene met het meest digitale snufjes, maakt het meest kans op een plaats. De rest heeft pech.

Is dat de bedoeling van Kazou?

Uiteraard niet. Wie tijd en stalen zenuwen heeft, kan ook gewoon telefonisch proberen boeken. Valt er ouders die op meerdere schermen wedden, dan iets te verwijten? Ook niet. We hadden thuis misschien hetzelfde gedaan, als de mogelijkheid er was geweest. Door het spel rustig te spelen, hebben we voorlopig gewoon in het zand gebeten.

Misschien beschikken kwetsbare gezinnen thuis niet eens over internet: anno 2019 bestaat dat, jawel.

De hamvraag is vooral waar de kwetsbare gezinnen – ook lid van het ziekenfonds – in dit verhaal hun plek krijgen. Misschien beschikken ze thuis niet eens over internet: anno 2019 bestaat dat, jawel. Misschien hebben zij niet het sociale netwerk dat alle registers opentrekt en hun kinderen pusht om een cool kamp te beleven via om het welke aanbieder. Want laten we eerlijk zijn: bij elke organisatie is het pijlsnel knokken om plaats, als die zomerkampen eraan komen. Het aanbod is altijd kleiner dan de vraag, de meest gegeerde themaweken zijn in een vingerknip volgeboekt.

Dat die kwetsbare gezinnen weer eens uit de boot vallen, is extra pijnlijk als een verhaal door een ziekenfonds gedragen wordt. Net omdat hun aanbod zo’n beetje ‘voor iedereen’ bedoeld is, niet alleen voor wie digitaal maximaal bij de pinken is. Daar zou een meer sluitende oplossing kunnen voor worden bedacht. Waarom geen unieke boekingscode per gezin, waardoor de kansen over iedereen gelijkgeschakeld worden? Food for thought.

Aardig wat stress doorstaan voor niks?

Met die bedenking in het achterhoofd wachten wij intussen af wat die reservelijst nog brengt. Eén telefoontje met Kazou maakte gisteren veel duidelijk: “De toestand is nog net niet hopeloos”, meldde  een behulpzame medewerker. Mijn dochter is één van 35 gegadigden voor dat kamp en staat – hoera – in de eerste helft van de wachtrij. Als de organisatie nog extra plaatsen kan lospeuteren, mag ze misschien mee naar Loon-op-Zand in augustus.

Lukt het niet, dan hebben we aardig wat stress doorstaan voor niks. Zonde. Maar nukkig worden doen we niet: bij een njet gaan we een extra weekje naar zee, waar we enkel wachtrijen trotseren bij de ijsventer. Die heeft op piekmomenten altijd nog lekkers in de aanbieding, ook als je achteraan de rij stond. Het zou mooi zijn als iedereen dat soort geluk kon beleven.

Richard Brocken/HH

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.