"Die tekst van "Ik doe wat ik doe", zoiets kon aanvankelijk absoluut niet"

"Ik hoop niet dat zij net als ik erin zal lopen. Want kerels, da's niks als rottigheid." De Nederlandse zangeres Astrid Nijgh kon het 45 jaar geleden als prostituee in het nummer "Ik doe wat ik doe" niet onverbloemder weergeven. Ook in Vlaanderen ging zo’n gewaagd statement niet onopgemerkt voorbij en veroverde deze "radicaal feministische topper" in januari 1974 een plaats in de hitparade, om daarna uit te groeien tot heuse radiohit. Wat in die tijd niet zo evident was.

De muziek was van Astrid Nijgh zelf, de tekst van haar toenmalige echtgenoot Lennaert Nijgh, schrijver van onder meer de Nederlandstalige klassiekers "Het land van Maas en Waal", "Malle Babbe" en "Pastorale". Voor "Ik doe wat ik doe" deed Lennaert Nijgh alvast zelf het veldwerk.

Astrid Nijgh: "Op een avond reed Lennaert plotseling het huis uit. Ik dacht: "Waar gaat hij naartoe?" Ik ben hem dan gevolgd. Hij stapte een huisje (waar er prostituees aanwezig waren, nvdr) binnen. Na een uurtje kwam hij naar buiten en toen had hij wellicht het eerste opzetje van "Ik doe wat ik doe" in zijn hoofd al geschreven. Ik ben, eens terug thuis, naar bed gegaan en hij is gaan werken in zijn werkkamer." (Top 2000 a gogo, april 2018)

Ik ben niet als die wijven, die veel beloven en niks doen, da's niets voor mij

"Nee, geschokt was ik niet. Ook al wist ik toen nog niet dat hij naar de hoeren ging. Maar ik stond er ook helemaal niet bij stil. Ik vond een hoer geen concurrente. Een schrijver moet toch wel wat toeren uithalen om een tekst te kunnen schrijven, niet?" (Top 2000 a gogo)

Radiomaker Frits Spits: "Astrid Nijgh vertelt het verhaal van een prostituee, in die tijd nog een onderwerp waar een zeker taboe op rustte. Lang niet alle programmamakers draaiden het lied meteen. Pas na aarzeling. Pas nadat bleek dat het aansloeg." (Boek "De standaards van Spits II" van Frits Spits, september 2017)

Maar ik vraag toch ook niet aan jou, waarom je het hier doet en niet bij je vrouw

Astrid Nijgh: "De eerste 3 maanden nadat het plaatje uitgebracht was, werd het niet gedraaid. Zoiets kon absoluut niet. Maar dan pikte Radio Noordzee het op. Plots verkocht de plaat als een gek. Een krant titelde: "Als je in mij die vrouw ziet, dan is dat een compliment." Wel, dan heb je die rol toch goed gezongen." (Top 2000 a gogo)

Frits Spits: "Astrid Nijgh is de verpersoonlijking geworden van deze prostituee. Ze geeft haar een krachtige persoonlijkheid en een menselijk gezicht. Het lied zal altijd bij haar blijven horen." ("De standaards van Spits II")

"Wat is de kwaliteit van "Ik doe wat ik doe"? Misschien is het wel de vorm. Een dame van lichte zeden -ze is geschetst naar Schele Coby, een hoertje in Haarlem dat Lennaert Nijgh wel eens bezocht- vertelt over haar leven en rechtvaardigt daarbij waarom ze doet wat ze doet. De kracht van het lied schuilt in de authenticiteit. Je gelooft het verhaal." ("De standaards van Spits II")

Astrid Nijgh: "In Duitsland werd het nummer helemaal verboden. Tijdens het lanceringsmoment van "Ich tu was ich tu" werd me door tv-mensen onmiddellijk gezegd: "U maakt hier totaal geen kans. U kunt beter meteen naar huis gaan."" (Top 2000 a gogo)

Wat kan het me ook schelen. Toe, kom maar hier en geniet maar eens een keer

"Mensen denken altijd dat ik schatrijk ben geworden van "Ik doe wat ik doe". Maar ik zeg altijd: "Eens in de drie jaar kan ik van de royalty’s nog wel een leuk tweedehands autootje kopen."" (The Post Online, maart 2013)

"Ja, ik hou nog altijd van dit lied. Het is dan ook een prachtige tekst. Ik probeer hem ook iedere keer weer te beleven. Al denk ik ook soms: "Oh jeetje." Als ik weer eens een theaterzaal binnenstap en ze beginnen dat lied al te neuriën. "Willen jullie misschien ook eens naar die andere nummers luisteren?", denk ik dan." (Top 2000 a gogo)

Maar intussen blijft "Ik doe wat ik doe" het opmerkelijke visitekaartje van de nu 69-jarige Astrid Nijgh, dat 45 jaar geleden dus ook in Vlaanderen danig indruk maakte: