Kranten na de klimaatbetoging: "Onvergeeflijk om niks te doen met dit signaal"

70.000 mensen die betogen voor meer actie voor het klimaat in Brussel, daar kan je niet naast kijken. Het noodzakelijke debat over milieu en klimaat is losgebarsten, schrijven de krantencommentatoren. Het draagvlak is er, niks doen, dat valt steeds moeilijker te verdedigen. Toch zijn de reacties van politici teleurstellend en is het verontrustend hoe nonchalant ze met het klimaathoofdstuk omspringen. Maar het zou onvergeeflijk zijn om geen gebruik te maken van dit signaal.

Gazet Van Antwerpen: "Actievoeren is geen doemdenken"

Het is duidelijk: er is een draagvlak voor een veel ambitieuzer klimaatplan. De weigering van Vlaanderen om aan te sluiten bij landen die een tandje willen bijsteken, valt steeds moeilijker te verdedigen, schrijft Kris Vanmarsenille in Gazet Van Antwerpen. Ik doe niet mee aan doemdenken, zei N-VA-voorzitter Bart De Wever, hij pleit voor ecorealisme: een ecologische transitie binnen het kader van innovatie, vooruitgang en economische groei. Maar zelfs de meest realistische ecorealist weet wel dat er geen tijd meer te verliezen is.

Ecologische transitie, dat is net wat al die klimaatbetogers vragen. Leg die lat hoger en neem maatregelen die nodig zijn om erover te geraken. Dat heeft met doemdenken niets te maken. De deelnemers aan de betoging kunnen wat dat betreft niet tippen aan het discours van de N-VA over de miljoenen vluchtelingen die onze contreien zullen overspoelen. Gisteren liepen in Brussel 75.000 mensen die ervan overtuigd zijn dat de wereld te redden is als de politiek het lef heeft om de mensen, de industrie en de landbouw te sturen. Dat is geen doemdenken, dat is actievoeren. En zo'n signaal kun je als politicus niet negeren.

Het Nieuwsblad: "Marsorder"

De betogers hebben alvast twee doelen bereikt, schrijft Peter Mijlemans in Het Nieuwsblad. Bij de verkiezingen zal het klimaat een belangrijk item zijn. Niet het enige, dat kan en mag ook niet, maar wel een belangrijk punt. Het werd nog meer duidelijk in de aanloop naar de betoging. Plots regende het voorstellen van vliegtuigtaksen tot het inperken van bedrijfswagens. Bepleitte Bart De Wever ecorealisme.

De klimaatmarsen hebben er ook voor gezorgd dat het noodzakelijke maatschappelijke debat over het milieu is losgebarsten. Waaruit vooral blijkt dat het heel ingewikkeld is. En er een potje van wordt gemaakt. Een debat dat niet eenvoudig is, klimaat heeft met heel wat factoren te maken, maar de eis van de betogers is wel radicaal klaar en helder: haal minstens de doelstellingen voor 2030 van de Raad van Europa. Op basis van duurzame energie. Als 43 op 47 Europese landen dat kunnen, moet ons dat ook lukken.

Het Laatste Nieuws: "Een sterk draagvlak"

Het zal niet de eerste keer zijn dat gevestigde partijen belangrijke maatschappelijke tendenzen te laat en te traag onderkennen, vindt Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws. Het dreigt opnieuw te gebeuren met het klimaatbeleid. Zie bijvoorbeeld de start van de kiescampagne van de N-VA. Op een ogenblik dat de grootste klimaatbetoging ooit door Brussel stapt en dat jongeren week in week uit blijven betogen, is niet klimaat het thema, maar confederalisme. En Vlaams minister van Leefmilieu Joke Schauvliege vreest dat er onvoldoende draagvlak is voor ingrijpende klimaatmaatregelen. Na de indrukwekkende betoging kun je zoiets bezwaarlijk blijven beweren.

In de lente kiezen we een nieuw parlement en hopelijk snel regeringen met het klimaatbeleid als een van de absolute speerpunten. Een klimaatbeleid gebaseerd op feiten, wetenschappelijke vaststellingen en rationele overwegingen. Er is geen tijd te verliezen. De gelegenheid is er en het draagvlak was nooit zo sterk. Het zou onvergeeflijk zijn om daar geen gebruik van te maken.

De Morgen: "De ware paniekzaaiers"

Huidige en vorige regeringen hebben nog maar weinig ambitie en durf getoond in het zoeken naar oplossingen voor het klimaat, schrijft Bart Eeckhout in De Morgen. De vragen zijn zeer terecht, de antwoorden soms ongemakkelijk. Het probleem is dat ze een voorwendsel vormen om maar weer niks te doen.

Wie de klimaatmarsen bekijkt, ziet veel vrolijke strijdbaarheid. De ware paniekzaaiers zijn degenen die nu roepen dat een klimaatbeleid zware opofferingen zal vergen die in het bijzonder werkmensen treffen. Een pleidooi voor schuldig non-beleid. Wie nog pleit voor bukken en niets doen, staat op de kortzichtige, cynische lijn van degenen die in het verleden zegden dat de staatsschuld wel weer vanzelf zou weggaan. Dit zou een moment kunnen zijn waarop burgers, wetenschappers en politici elkaar vinden in een alliantie van verstandige mensen.

Waarom geen Paula D'Hondt voor het klimaat? Geen koninklijk commissaris voor het migrantenbeleid, maar iemand die als bemiddelaar burgers, wetenschappers en politici samenbrengt om een echt beleid uit te werken.

De Standaard: "Een signaal dat niet te negeren valt"

"De wereldwijde klimaatopwarming is een ernstig probleem. Onmiddellijke actie op nationaal niveau is noodzakelijk." Zo kan je de boodschap van de klimaatbetogers samenvatten. Alleen is het citaat niet van hen, maar van een groep vooraanstaande economen, onder wie 27 Nobelprijswinnaars en 4 ex-voorzitters van de Amerikaanse Centrale Bank. Het probleem is dat politici dat inzicht niet delen, schrijft Ruben Mooijman in De Standaard. Ze schrikken ervoor terug om de nood­zakelijke maatregelen te nemen omdat ze vrezen dat die onpopulair zijn en hen stemmen kosten. Van paniek lijkt voorlopig nog geen sprake in de Wetstraat.

De reacties van de politici zijn teleurstellend. Het is verontrustend hoe nonchalant politici met het klimaatvraagstuk omspringen. En de mogelijke gevolgen van een falend beleid zijn immens. En het zijn de jongeren die er de gevolgen van zullen dragen. Hun vrees, onbehagen en verontwaardiging terzijde schuiven, getuigt niet alleen van een misplaatst misprijzen, maar ook van een onderschatting van het politieke belang ervan. Politici die het signaal van tienduizenden bezorgde burgers negeren, hebben er niets van begrepen.

Het Belang van Limburg: "Anuna vs Bart"

De Wever versus De Wever, wie zal deze sociopolitieke boksmatch winnen, vraagt Dominiek Claes zich af in Het Belang van Limburg. Aan de ene kant Anuna (17). Groeide op in een intellectueel nest en is niet op haar mondje gevallen, een geboren leidster. Haar boodschap aan politici: "Praat met de klimaatspecialisten en doe jullie plicht. Voor het te laat is. Nu!". Aan de andere kant Bart (48), Antwerps burgemeester, N-VA-voorzitter en kandidaat-Vlaams minister-president. Evenmin op zijn mondje gevallen, ook een geboren leider. Zijn boodschap aan de betogers: "Stop met doemdenken, heb vertrouwen in de toekomst en help ze zelf uitbouwen door te studeren."

Steven Vromman, zelf milieuactivist, zet zijn geld logischerwijze in op Anuna. We zullen met zijn allen soberder moeten leven, willen we de volgende generaties op deze planeet nog een kans geven. Ongetwijfeld vele anderen kiezen voor Bart, wiens opvattingen eerder passen in een vrij nieuwe stroming: het ecomodernisme. Zij zijn ervan overtuigd dat innovatie zal leiden tot een sterke vooruitgang, ook op het vlak van duurzaamheid en milieu. Ze zien geen heil in morele oproepen om ons gedrag te veranderen.

Zoals zo vaak zal de waarheid in het midden liggen. Want zeg nu zelf: die schoenen die u vanavond op het internet gaat bestellen, moeten die écht morgen voor de deur liggen? Echt?