Joke en de wolf

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: het proefexamen voor het rijbewijs, wolven, Joke Schauvliege en de staatsveiligheid.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik had de hele ochtend zitten vloeken en foeteren op het proefexamen voor het rijbewijs online.  “U bent niet geslaagd”, liet mijn laptop mij iedere keer opnieuw weten, terwijl ik al die rottige meerkeuzevragen toch minstens een keer correct had moeten beantwoorden, statistiekelijk gezien. 

Troost u, Ben Weyts is ook gebuisd!” liet mijn pc mij na mijn 34e poging weten. Waarna het proefexamen uit zichzelf offline ging. Onder tafel lag ons Jacqueline te janken. “Maar stop nu toch eens met tegen de mand van de hond te stampen!” wees mijn vrouw mij terecht. Want dat bleek ik dus uit razernij en onmacht de hele tijd te doen. “Ga liever eens wandelen met ons Jacqueline,” commandeerde mijn vrouw vervolgens, “een beetje frisse lucht zal u goed doen. En het beest heeft nog niet gekakt vandaag.”

De winterjas van Jacqueline

Ik keek naar buiten. Sneeuwregen, een strakke gure wind, nul graden op de thermometer. Ik zuchtte eens diep en ons Jacqueline ook, want ze had al geraden waar het op uit zou draaien. Ze rekte zich uit dat het kraakte en liet zich gelaten haar winterjas aantrekken. Ik moest haar naar de auto dragen want eenmaal op het trottoir weigerde ze ook maar een poot voor de andere te zetten. Ook in de bossen van de Merode had ons Jacqueline geen zin. Maar intussen was mijn geduld wel op geraakt. Onbarmhartig sleepte ik onze viervoeter van gemengd ras voort aan de hondenriem. 

Geen boodschap aan #MeToo.

Enkel wanneer een andere hond aan de leiband ons pad kruiste, kwam er wat leven in ons Jacqueline. Dan begon ze te kwispelstaarten en draaide haar achterwerk ongegeneerd naar de passant. Een achterwerk dat gelukkig deels werd beschermd door de winterjas die onze teef droeg, en waarvan ze zichzelf vergeefs met tanden en poten probeerde te bevrijden. Afijn, ik ademde diep frisse en zuivere boslucht in terwijl de lichaamstaal van ons Jacqueline verraadde dat ze momenteel absoluut geen boodschap had aan #MeToo.

Lokkende geluidjes

Plots verscheen er op het bospad voor ons een uit de kluiten gewassen herdershond. Dacht ik. Dacht ook ons Jacqueline, aanvankelijk toch. Ze maakte lokkende geluidjes (voor zover een hond daar toe in staat is, uiteraard) en haar staart ging als een op hol geslagen metronoom te keer. Maar even plots stak ze haar neus in de lucht, en het luchtje dat ze opving, beviel haar geensdeels. Ze trok grote ogen (voor zover een hond daartoe in staat is, andermaal), begon als een espenblad te rillen en trok vervolgens zo hard aan haar riem in achterwaartse richting dat mijn arm welhaast uit de kom schoot.

“Godv*****, Jacqueline!” schold ik, “op uw gemak, alstublieft! Het is maar een grote hond.”

Maar onze teef was niet voor rede vatbaar. En toen mijn aandacht even was afgeleid door het naderen van de loslopende hond op het bospad, rukte ons Jacqueline zich los en koos jankend en vierklauwens het hazenpad. Ik heb haar pas twee dagen later teruggevonden in het asiel, maar dit geheel terzijde. 

Op de televisie

Ikzelf stond nu oog in oog met een geelogige, kwijlende en grommende hond die zo te zien al lang niet meer in bad was geweest.

“Vort!” sprak ik het dier op dwingende toon toe, “ga terug naar uw baasje of ge krijgt een lap.” Onvervaard raapte ik een stevige tak op en zwaaide er dreigend mee naar de ongewenste ontmoeting. De grote hond was niet onder de indruk en toonde nog meer van zijn indrukwekkende en onverzorgde gebit. Tot het dier ineens de oren spitste, de muil sloot, de kop draaide naar wat klonk als een ver gehuil of geroep, en tot mijn niet geringe opluchting met een grote sprong in het struikgewas verdween. Scheldend op onverantwoordelijke hondeneigenaren die hun huisdier maar laten lopen, wandelde ik terug naar de auto, toen nog in de hoop dat ik ons Jacqueline schuilend achter een wiel terug zou vinden. Quod non. Hoe moest ik dat aan mijn vrouw gaan uitleggen!

Des avonds verscheen Joke Schauvliege op de televisie.

“Wolf August en wolvin Naya zijn in de bossen van de Merode in Westerlo gesignaleerd,’ antwoordde ze op een vraag over een of andere klimaatbetoging, “ik weet het van de staatsveiligheid.”

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.