Hoe de storm in Molenbeek een Nederlandstalige Brusselaar opzadelt met een schuldgevoel

Toen zondag de storm over Molenbeek trok, snelde Nico Leunen zijn buurman Zaccharias te hulp op het dak. Samen schroefden ze een golfplaat vast, zodat die 15 meter lager geen dodelijk slachtoffer zou maken. En zo begint hun gesprek écht. Zaccharrias moet binnenkort het huis verlaten waarin hij zijn hele leven gewoond heeft. Nico blijft met een schuldgevoel achter: "Mijn architecturaal verantwoorde, nieuw gerenoveerde nest langs het kanaal heeft zonder énige twijfel een rijke Brusselaar doen beslissen de autochtone Molenbeekse familie te doen verkassen."

opinie
Nico Leunen
Nico Leunen is monteur en woont al tien jaar in Molenbeek

Het was aangekondigd voor het afgelopen weekend: stormweer over het hele land. Dus geen reden om te denken dat Molenbeek gespaard zou blijven. Nu is het zo dat ik langs het kanaal woon en daar staat de wind extra strak. Het kanaal is een soort snelweg voor de wind.

Ik herinner mij plots een hoopje puin op het dak van de buren. Dat had ik zien liggen toen ik aan het werk was aan ons nieuwe plat dak, goed een jaar geleden. Dus toch maar even het dak op om te zien of er niets kan wegwaaien met 100 kilometer per uur.

Trots op m’n dakluik mét vouwtrap van oerdegelijke Nederlands state-of-the-artmakelij, sta ik op nog geen 20 seconden tijd op m’n net dak.

Maar eerst even tien jaar terug in de tijd. Toen kochten mijn vriendin en ik de bovenste verdieping van een leegstaand bouwvallig huis in de Molenbeekse kanaalzone. We wilden bewust deel uitmaken van een positieve investering "ten behoeve van gentrificatie en integratie". Zonder in detail te treden werden we het slachtoffer van oplichterij, wat ons vele jaren en vele euro's heeft gekost. Té veel van allebei. Maar goed: "no use crying over spilled milk!".

We wonen er nu sinds afgelopen zomer en kijk, het stormt, en dat deert ons niet. Helemaal veilig en wel aan de rand in de "hellhole". Maar wat als er iets van het puin van het dak van de buren waait?

Een gammele golfplaat, halfvolle verfpotten, een afgedankt wasrekje, een snelbouwsteen, wat houten latjes én een kastdeurtje… m’n buurman probeert het allemaal in bedwang te houden boven de gapende afgrond van zijn compleet verrotte dakraam

Trots op m’n dakluik mét vouwtrap van oerdegelijke Nederlands state-of-the-artmakelij, sta ik op nog geen 20 seconden tijd op m’n net dak.  Wonder boven wonder staat m’n buurman ook op zijn dak. Wat een toeval! Of zo toevallig is het misschien niet. Als ik al aan zijn hoopje puin dacht, dacht hij in het oog van de storm wellicht aan hetzelfde.

Een gammele golfplaat, halfvolle verfpotten, een afgedankt wasrekje, een snelbouwsteen, wat houten latjes én een kastdeurtje… m’n buurman probeert het allemaal in bedwang te houden boven de gapende afgrond van zijn compleet verrotte dakraam ter grootte van een queensize bed, met eronder een smalle oude werfladder.

“Monsieur!”, roep ik, “T’as besoin d’aide?”. De kans dat het zin heeft in het Nederlands te beginnen in Molenbeek is nog steeds erg klein, maar dat zet ik graag even van me af op dit moment van hoge nood en wie weet: een moment van integratie?

Ik stap van mijn dak op het zijne, maar stel al snel vast dat het dweilen is met de kraan open. Alles klettert en rammelt

Ik stap van mijn dak op het zijne maar stel al snel vast dat het dweilen is met de kraan open. Alles klettert en rammelt. Hij zegt dat het wel zal lukken. Ik betwijfel het ten zeerste, maar ik kan ook niet meteen een pasklare oplossing bedenken.

“30 jaar woon ik hier…” zegt hij. “Sinds ik geboren ben, en nooit heeft de eigenaar naar dit huis omgekeken. We vragen al meer dan een jaar om dit dakraam te repareren. Nu gaat hij zeker niets meer doen want hij heeft het huis verkocht en we moeten er binnenkort uit.”

Ik kijk nog een keer naar de flapperende kapotte golfplaat en neem afscheid met een beetje "awkward": “Insjallah waait er niets van het dak!”

Ik kijk nog een keer naar de flapperende kapotte golfplaat en neem afscheid met een beetje "awkward": “Insjallah waait er niets van het dak!” Hij glimlacht en zegt dag. Ik daal weer af langs m’n Nederlands kwaliteitstrapje naar onze windvrije nieuwgebouwde verdieping die heel netjes op 19,5 °C wordt gehouden.

Dan maar wat koers op tv. Ik ben namelijk nét terug na 3 maanden Hollywood, dus Wout Van Aert zien klieven door de wind lijkt me plots een aantrekkelijk vooruitzicht. Maar de wind gaat niet liggen. Niet op tv, maar zéker niet langs het kanaal van Molenbeek. Een half uur gaat voorbij wanneer ik plots in een ooghoek het silhouet zie van een man op een dak, in de reflectie van een raam op de binnenkoer. M’n buurman alweer.

Mocht u het niet weten, ik ben geboren en getogen in Borgerhout, midden de jaren 70.  Dus laten we een kat een kat noemen, buren van Marokkaanse of Turkse origine zijn voor mij zo Belgisch als stoofvlees of de koers op tv

Mocht u het niet weten, ik ben geboren en getogen in Borgerhout, midden de jaren 70. Dus laten we een kat een kat noemen, buren van Marokkaanse of Turkse origine zijn voor mij zo Belgisch als stoofvlees of de koers op tv. Ik heb nooit anders gekend. Dus niets weerhoudt mij om weer het dak op te gaan. Ik ga naar de berging en neem een grote doos extra lange houtschroeven die ik nog heb na het monteren van m’n keuken.

Roestvrije "luxe" schroeven van 6x60 van het dure merk, want zo ben ik…  een snob doe-het-zelver. Niets is goed genoeg voor mijn huis. Alweer sta ik in nog geen 20 seconden op het dak met m’n onverslijtbare Makita-schroevendraaier in de aanslag.

M’n buurman staat ondertussen radeloos in het haar te wrijven. Het regent binnen en hij gooit de gevaarlijkste objecten langs het dakraam naar z’n zolderverdieping, zodat ze niet een dodelijk slachtoffer zouden maken 15 meter lager op de stoep. Ik laat hem de "heavy duty"-schroeven zien en vraag toestemming de verrotte golfplaat te mogen vastschroeven. De "rijke" Vlaming snelt te hulp…

M’n buurman staat ondertussen radeloos in het haar te wrijven. Met de houten latjes die her en der liggen, maak ik een kader rond de hele golfplaat. Ik schroef dat het een lieve lust is

Met de houten latjes die her en der liggen, maak ik een kader rond de hele golfplaat. Ik schroef dat het een lieve lust is. Dit komt écht niet meer los! Wat ben ik blij met m’n snobschroeven en -schroevendraaier.

M’n buurman dankt me uitvoerig: “Ik zal vannacht een stuk beter slapen!”. “Ik ben Nico", zeg ik. “Ik ben Zaccharias”, zegt hij.  En zo begint ons gesprek pas écht. We keuvelen over de buurt, de straat. Zelf van Marokkaanse afkomst heeft hij geen enkele vorm van medelijden als het over kansarmoede gaat. “We waren met 8 kinderen en we mochten nooit alleen de straat op, dus géén van ons is ooit in de problemen gekomen!”

En zo begint ons gesprek pas écht. We keuvelen over de buurt, de straat. Zelf van Marokkaanse afkomst heeft hij geen enkele vorm van medelijden als het over kansarmoede gaat

Wanneer ik hem zeg dat het toch zo jammer is dat hij zal moeten verhuizen met zijn familie, na z’n hele leven in dit huis gewoond te hebben, zegt hij dat de eigenaar - een rijke Brusselaar - hun huis mét het huis ernaast heeft verkocht voor 1,2 miljoen euro. Mijn mond valt open. Er komt een nieuwbouwproject met 18 appartementen. 

Hij zegt dat de eigenaar - een rijke Brusselaar - hun huis mét het huis ernaast heeft verkocht voor 1,2 miljoen euro. Mijn mond valt open

“De buurt is erg veranderd", zegt hij, met het zicht van twee loftprojecten in de achtergrond. De jonge, iets kapitaalkrachtigere Brusselaars met goede intenties zoals wijzelf hebben de intrek genomen. Een zachte trage vorm van invasie van de "hellhole". Dus Zaccharias, die bussen repareert voor de vervoersmaatschappij MIVB, zal moeten verkassen, met de hele familie.

Samen met de harde wind komt een donkere wolk aangewaaid, beladen met schuldgevoel… Van Borgerhout, via Brussel ben ik in Molenbeek terechtgekomen. Mijn architecturaal verantwoorde, nieuw gerenoveerde nest langs het kanaal heeft zonder énige twijfel een rijke Brusselaar doen beslissen de autochtone Molenbeekse familie te doen verkassen. En dit overvalt me. Wij strijken hier neer en hopen een verschil te maken, ten goede, maar de storm in Molenbeek is een mes dat aan twee kanten snijdt. En ik weet niet wat ik moet doen.

Mijn architecturaal verantwoorde, nieuw gerenoveerde nest langs het kanaal heeft zonder énige twijfel een rijke Brusselaar doen beslissen de autochtone Molenbeekse familie te doen verkassen

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.