Het skatepark in de wijk Dam, vlak bij het Park Spoor Noord en in de buurt waar de explosies waren

Burgemeester De Wever, wijzen naar "yuppies en yogasnuivers" helpt ons, bange ouders, geen zier vooruit

De voorbije maand werd de buurt rond Park Spoor Noord in Antwerpen opgeschrikt door verschillende explosies waarbij auto's worden vernield door granaten. Wat is de impact hiervan op de buurtbewoners? Liesbeth Gijsel en het Damcomité, het comité van de buurt, vragen actie: "Ik mag er niet aan denken dat zo'n onontplofte granaat in de handen van spelende kinderen terechtkomt."

opinie
Liesbeth Gijsel
Liesbeth Gijsel woont in Antwerpen, in de buurt waar granaten ontploften. Ze schreef deze opinie samen met het Damcomité, het comité van de buurt.

‘Mama, hoe ver reikt een granaat? En zullen ze er vannacht weer een gooien?’ Zulke gesprekken voer ik tegenwoordig met mijn kinderen. Ik leef niet in oorlogsgebied, maar in Antwerpen. In de opkomende wijk Dam. Dertien jaar woon ik er al, en ik woon hier graag.

Ik zag de buurt vooral ten goede veranderen. Park Spoor Noord werd een pleisterplaats voor jong en oud. Jonge gezinnen kopen huizen, oude magazijnen worden lofts, krotten worden opgeknapt. Een buurtcomité zag het levenslicht, een samentuin groeit, er kwamen nieuwe cafés en restaurants. Ik kan niet buitenkomen zonder bekenden tegen het lijf te lopen en een praatje te slaan. Ik maakte er vrienden. 

Natuurlijk heb je de problematiek van een grote stad: armoede, zwerfvuil, hardrijders, ongedierte, drugs. Maar dit? Granaten die in mijn straat ontploffen? En in de buurt in een maand tijd nog meer granaten, explosieven en brandstichtingen? Dit sorteer ik niet onder ‘dat hoort er nu eenmaal bij’. Ik moet er niet aan denken dat zo’n onontplofte granaat in de handen van spelende kinderen terechtkomt…

Maar dit? Granaten die in mijn straat ontploffen? Dit sorteer ik niet onder "dat hoort er nu eenmaal bij". 

Ik wil actie, en wel meteen! Ik ben blij dat onze burgemeester eindelijk, na dagen van nieuwe incidenten, extra maatregelen aankondigt. Meer politieaanwezigheid, cameratoezicht en identiteitscontroles. Goed zo. Tegelijk stel ik me de vraag waarom dit zo moeilijk op te lossen valt. De families waartegen dit geweld is gericht, zijn blijkbaar bekend. Dan moet het toch doenbaar zijn om de daders te pakken? 

En er is meer. Waarom wijzen naar ‘de jongeren’ of ‘yuppies en yogasnuivers’? Die polarisering helpt ons geen zier vooruit. De zware criminelen, die met oorlogstuig de buurt terroriseren, moeten dringend worden aangepakt. En de gaten die zij laten, mogen niet worden opgevuld. Over preventie hoor ik helaas weinig tot niets. Hoe kan je voorkomen dat jongeren in het drugsmilieu verzeilen als je ze niet kent? 

Het straathoekwerk is afgebouwd – ook dat van de Free Clinic in de buurt, waar verslaafden terechtkunnen. Met mijn wijkagent heb ik nog nooit gepraat - ik heb een flauw vermoeden wie het is, maar ik ben hem in al die jaren dat ik hier woon nauwelijks op straat tegengekomen. De jeugdwerking Kras, die zich vooral richt tot kansarme kinderen en jongeren, kreeg na een brand een schabouwelijk onderkomen toegewezen, op een rafelige rand van de wijk, aan de overkant van een drukke vierbaansweg, tussen de drugsspuiten en de ratten. Noodgedwongen trok ze eruit. Een andere plek heeft de organisatie nog steeds niet.

De City Pirates, nog zo’n topinitiatief, biedt kinderen niet alleen de kans om te schitteren als voetballer, maar focust ook op het welzijn van die kinderen en gaat op huisbezoek om hun thuissituatie te kennen. Zij zouden helaas, na het volbouwen van hun voetbalveld, eveneens moeten verhuizen en geprangd zitten tussen Singel en Ring. Voor oudere jongeren, vanaf 16, zijn er geen activiteiten in de wijk. Ook een jeugdhuis ontbreekt. Van bij de bouw was de plaatselijke sporthal een ontmoetingsplaats voor de jeugd. Zes jaar geleden besliste de stad echter dat de zaalwachters geen maatschappelijk werkers zijn en is het sociale luik uit hun takenpakket verdwenen.

Wie niet inzet op de twintigers van morgen, verliest een generatie

Wie niet inzet op de twintigers van morgen, verliest een generatie. Den Dam is een bruisende wijk vol buren van goede wil. Er borrelen schitterende initiatieven op. Geef die alle kansen. En krijg weer voeling met deze buurt. Geef ons straathoek- en jeugdwerkers, een wijkagent die er is voor iedereen. Politie die klachten als zwerfvuil en dealing serieus neemt. Die jongeren die dreigen te ontsporen in de mot heeft en strikt opvolgt. Geef ons een burgemeester die naar ons toe stapt en zijn ogen en oren de kost geeft. Die weet wat er speelt. En niet alleen dweilt, maar vooral die openstaande kraan probeert dicht te draaien.

BELGA/WAEM

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen