Toen ik de mazelen had

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: de mazelen maken opmars in Europa.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

De mazelen zijn in opmars en dat zorgt voor enige paniek. Ze doen de aloude controverse weer oplaaien. "Beter vaccineren!" roepen de artsen terwijl de tegenstanders de inmiddels versleten argumenten tegen inenting van kinderen afstoffen. In hun zog steken de complotdenkers de kop op. 

Kijk, ik ben nog wel niet zo oud als Methusalem maar u weet intussen dat ik uit de vroege jaren vijftig van de vorige eeuw stam. Toen kinderziekten nog heel gewoon waren. Toen vaccinaties nog geen courante praktijk waren. 

Ik ben als kleine jongen ingeënt tegen de (echte) pokken en tegen polio. Dan stonden wij daar, in het medisch centrum van Mechelen, bibberend in onze witte onderbroekjes te wachten tot de strenge verpleegster twee streepjes in onze bovenarm zette en daar vervolgens een geheimzinnige vloeistof in druppelde. Dingen die een mens onthoudt.

Jeuk

Van alle andere kinderziekten heb ik mijn deel gehad. De mazelen, bijvoorbeeld. Ik heb in mijn geheugen zitten graven en ik herinner me dat ik daar best ziek van was. Dat ik koorts had en dat ik onder de rode vlekken stond. Dat ze daar thuis best bezorgd maar niet overbezorgd over waren.

Overigens hadden nagenoeg al mijn klasgenootjes de mazelen te pakken. De ziekte trok weg zonder complicaties of blijvende schade te veroorzaken. Dat had best gekund, statistisch gezien.

Ja, ik stond uiteraard vol jeukende blaasjes waar ik absoluut niet mocht aan krabben

Ook de bof (wat bij ons "dikoor" heette) heb ik ondergaan en ook dat was niet prettig. Ik herinner me de pijn bij het slikken. De sjaal die ik om moest doen. De kinkhoest is aan mij voorbijgegaan maar de wijn- of wind- of waterpokken had ik dan weer wel te pakken. Die aandoening was best aangenaam. 

In die zin dat ik uiteraard thuis mocht blijven van school, dat er extra aandacht aan mij werd besteed (wat altijd plezierig was in een kroostrijk gezin als dat van de Van Dievels), dat er een grote stapel Donald Duckstrips lag naast de oude sofa die tot ziekbed was omgetoverd, en dat ik er niet al te ziek van was. 

Ja, ik stond uiteraard vol jeukende blaasjes waar ik absoluut niet mocht aan krabben. Want dat zou blijvende littekens veroorzaken. Een wapen tegen de jeuk was het dragen van wanten ofte vingerloze handschoenen en het strooien van talkpoeder.

Mijn moeder verschilde van mening met tante Julia over het gebruik van talkpoeder dat munt bevatte. “Het Kinderwelzijn”, de voorloper van Kind en Gezin, raadde talkpoeder af maar dat vond tante Julia flauwekul. Hoe dan ook, de blaasjes trokken weg, net als de Donald Duckstrips die maar geleend waren.

De Papschool

Leest u in dit verhaaltje vooral geen pleidooi tegen vaccinatie. De omstandigheden in mijn jonge jaren waren anders. De medische kennis was er nog niet. De vaccins waren nog niet algemeen voorradig. Mocht ik tien jaar later geboren zijn, had ik meer dan waarschijnlijk al die inentingen wél gekregen.

Besmettelijke ziekten verspreidden zich in die tijd veel minder snel. Wie op “de buiten” woonde was in die tijd veel minder mobiel. In ons dorp ging haast niemand op reis en al helemaal niet naar het verre en onveilige buitenland.

Een kind rustig laten uitzieken is een luxe geworden

Moeders gingen nog niet massaal uit werken en bleven bijna altijd thuis voor de kinderen. Kindercrèches waren iets voor stadsmensen. Lang niet alle kindjes gingen bij de nonnen naar de “papschool”, wat veel mooier klinkt dan kleuter- of bewaarschool. 

Een ziek kind was misschien lastig maar geen organisatorisch drama. Zoals dat nu vaak wel het geval is. Een kind rustig laten uitzieken is een luxe geworden.

Overigens zou ik, als dat zou kunnen, best opnieuw tien jaar willen zijn in de jaren zestig. En mijn ouderdomskwalen inruilen voor de windpokken.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen