Pendelaar in open brief aan NMBS:  “Als het goed is, mag het ook gezegd worden”

Lien Kerff bedankt in deze open brief de conducteur en zijn collega's voor de manier waarop ze reageerden na een personenongeval met haar trein. De NMBS is in de aanloop naar de verkiezingen vaak onderwerp geweest van kritiek, maar als het goed is, mag het ook gezegd worden.

opinie
Lien Kerff
Lien Kerff is pendelaar en treint regelmatig van Brussel naar Antwerpen.

Ik doe dit normaal gezien niet. Maar die ochtend voelde ik dat ik toch echt iets wou vertellen. En nee, ik wil het niet hebben over de chaos op het spoor de voorbije week. Ja, dat is vervelend. Ja, die communicatie kan veel beter. Maar daar ging ik het dus niet over hebben.

Ik zat vorige week, op een heel gewone ochtend, op de trein van Brussel naar Antwerpen. We stopten in the middle of nowhere. Even stilstaan, niks bijzonders, dat weet je als treinreiziger. Tot dat bericht door de speakers. Een hoorbaar verwarde conducteur: “Het lijkt erop dat we een personenongeval hebben gehad. We geven u meer informatie zodra we die hebben.”

Kippenvel. Ik weet dat zulke aanrijdingen jammer genoeg vaak voorkomen, maar het raakt me elke keer. En nu zat ik zelf op die trein. We hadden net iemand aangereden. Dat kwam binnen. 

We hadden net iemand aangereden. Dat kwam binnen

En daar zit je dan. Met die informatie. Meteen weet je dat er procedures worden opgestart. Dat er een heel apparaat op gang moet komen. En je hoopt dat die persoon toch nog oké is, maar je weet dat dat niet zo zal zijn.

Het is wat toen volgde, dat me deze brief doet schrijven. De moedige conducteur ging verder met zijn berichten. Dat de hulpdiensten op weg waren. Dat ze aangekomen waren. Ik zag ze. Politie, brandweer, mensen in fluo. Even later vervolgde hij. Excuses voor het ongemak. Dat we geëvacueerd zouden worden. Hij wist nog niet wanneer precies, maar dat ging hij nog laten weten. Dat het Rode Kruis zou komen. Dat we water zouden krijgen. 

Een ambulancier liep intussen door de wagons om te kijken of er iemand van ons medische hulp nodig had. De conducteur ging daarna verder. Hij vroeg een keer of 11 of iedereen alsjeblieft niet de deuren wou openen met de noodopening. Zijn collega liep ook door de wagons. De eerste conducteur weer. Dat het water onderweg was. Nogmaals excuses voor het ongemak. Dat de evacuatie binnenkort zou zijn, maar hij wist nog niet wanneer. Hij ging het ons laten weten.

 De bekende witte tent doemde op. Gespreid over de sporen. Slik. Ik kijk weg

En hij liet het daarna weten, het zou over 20 minuten zijn. Of we de instructies wilden opvolgen. Het ging wagon per wagon, of we wilden blijven zitten tot ze bij ons waren. Dat er bussen stonden om ons naar Mechelen te brengen. Hij vervolgde even later. De evacuatie ging starten. In Mechelen konden we weer de trein op, zei hij. En de evacuatie begon. Securail, NMBS, Rode Kruis, politie, brandweer. Om ons veilig weg te leiden, langs de ladder, de uitgestoken hand paraat. Er volgde een stille mars langs de sporen.

De bekende witte tent doemde op. Gespreid over de sporen. Slik. Ik kijk weg. Onderweg het Rode Kruis met water en een mueslireep en “langs hier, mevrouw”, “daar staat de bus”, “opletten met deze helling”. De bus op, onwennig met flesje en mueslireep, de witte tent achter me latend. Tranen in de ogen. Dan toch maar, nog onwenniger, die reep opeten en dat water opdrinken. Het was intussen een goede twee uur later.

De conducteur heb ik bedankt voor de uitstekende communicatie en aanpak. Hij schrok en stamelde dat zoiets zeggen zijn job mooier maakte

Toen ik uit de trein werd begeleid door het vriendelijke team, heb ik gezegd wat ik wou zeggen tegen de conducteur. Ik heb hem bedankt voor de uitstekende communicatie en aanpak. Hij schrok en stamelde een bedanking, dat zoiets zeggen zijn job mooier maakte. De Infrabel-man naast hem knikte instemmend. De conducteur volgde met nogmaals excuses, die ik natuurlijk afwees. Ik zei het cliché, en het hele doel van deze open brief “als het goed is, mag het ook gezegd worden”. Hij glimlachte en wenste me nog een fijne dag.

Ik wil geen complimenten omdat ik complimenten gaf. Maar ik vind dat we het niet genoeg doen, niet voldoende erkennen. Hij en zijn collega’s hebben ons uitstekend door deze situatie geloodst. Zien we dat wel? We vinden dat normaal. Maar zo’n witte tent is nooit normaal.

Ik hoop dat het goed gaat met de conducteur en zijn collega’s.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.