De vijf boeken die het leven van "queen of crime" Karin Slaughter veranderd hebben

De Amerikaanse schrijfster Karin Slaughter is een van de populairste thrillerauteurs van het moment. Ze verkocht al meer dan 35 miljoen boeken in 36 landen en wordt ook wel eens de "queen of crime" genoemd. Deze week was ze in ons land om haar nieuwe misdaadroman “Laatste weduwe” voor te stellen. Slaughter houdt eraan om elk jaar een nieuw boek te schrijven voor haar fans, maar tussendoor vindt ze nog heel wat tijd om te lezen. Ideaal dus om met haar te praten over haar favoriete boeken. 

Slaughter heeft een aparte boekenselectie meegebracht naar onze ontmoeting. Het zijn allemaal vrij recent gepubliceerde boeken van vrouwelijke auteurs. “Bij zo’n lijstjes vind je meestal veel boeken van mannen terug”, zegt ze. “Mensen weten al wie de grote mannelijke schrijvers zijn, ik wil vrouwelijke schrijvers in de belangstelling brengen. Vrouwen verkopen zeker niet minder boeken dan mannen en zijn niet minder succesvol, maar ze krijgen wel minder recensies.” Daar wil ze graag verandering in brengen. 

Toch ben ik ook benieuwd naar wat ze vroeger las en of er ook een boek is dat haar inspireerde om zelf schrijver te worden. “Ik schrijf al verhaaltjes sinds mijn zesde”, zegt ze. “Als kind las ik vooral boeken waarin een mysterie moest worden opgelost, reeksen zoals “Encyclopedia Brown” over een geniaal jongetje dat misdaden oploste of “Nancy Drew” over een meisje dat amateurdetective was. Ik hield ook veel van Agatha Christie. Maar het eerste boek dat ik las, waarbij ik dacht, ik wil later ook zoiets gaan doen was “Gone with the wind” van Margaret Mitchell. Mensen vergeten vaak dat er een moord voorkomt in het boek. Scarlett O’Hara doodt een Yankee (scheldwoord voor een inwoner van de noordelijke Amerikaanse staten, red.) in koelen bloede met het pistool van haar vader.” 

Bekijk hier waarom “Gone with the wind” zoveel indruk maakte op Karin Slaughter als kind:

Video player inladen...

Volgens Slaughter kies je er niet voor om schrijver te worden. Je wordt gekozen. Haar roeping was om misdaadverhalen te schrijven. “Dat is waarin ik geïnteresseerd ben. Bij mij gaat het vooral over wat er na de misdaad gebeurt. Wat gebeurt er met de onderzoekers? Wat gebeurt er met de mensen die achterblijven? Hoe verandert het de gemeenschap?” 

1. "The five: the untold lives of women killed by Jack The Ripper" - Hallie Rubenhold

In de thrillers van Karin Slaughter is geweld tegen vrouwen een terugkerend thema. Een van de bekendste seriemoordenaars die het gemunt had op vrouwen is Jack The Ripper. In het historische boek “The five: the untold lives of the women killed by Jack The Ripper” gaat Hallie Rubenhold op zoek naar het verhaal achter de slachtoffers, die vaak weggezet werden als prostituees. 

Bekijk hier waarom Karin Slaughter “The five” zo verhelderend vindt: 

Video player inladen...

In mijn boeken wil ik geweld tegen vrouwen zo realistisch mogelijk beschrijven. 

Slaughter vindt het boek erg relevant. Die vrouwen leefden in een tijd waarin ze geen rechten hadden en zo vaak het slachtoffer werden van mannen die het niet goed met hen meenden. Ze vindt dat geweld tegen vrouwen vaak omfloerst wordt omschreven. “We zeggen niet dat vrouwen verkracht zijn, maar dat ze gekwetst zijn”, zegt ze. “In mijn boeken wil ik geweld tegen vrouwen zo realistisch mogelijk beschrijven. Als je begrijpt wat er gebeurt, dan is het moeilijk om te zeggen dat het er niet toe doet."

"Een perfect voorbeeld is filmregisseur Roman Polanski. Hij werd aangeklaagd, omdat hij een jong meisje aangerand heeft. Als je dan bekijkt waaraan hij precies schuldig gepleit heeft, dan klinkt dat helemaal anders. Hij heeft een 13-jarig meisje gedrogeerd en verkracht, hoewel ze net overgegeven had en van de wereld was. Als je er zo over spreekt, begrijp je dat dit slecht is en dat we iets moeten doen om dat te stoppen.”

2. "My sister, the serial killer" - Oyinkan Braithwaite

Humor is erg belangrijk voor Slaughter, ook in thrillers. “My sister, the serial killer” van de Nigeriaanse auteur Oyinkan Braithwaite vindt ze in dat opzicht heel verfrissend. Het verhaal gaat over twee zussen. De ene vermoordt haar vriendjes en de andere mag opdraven om de lijken te doen verdwijnen. Braithwaite schrijft het verhaal heel erg met een knipoog. “Als je een boek schrijft, creëer je een wereld. En bij dit boek weet je dat het een humoristische wereld is”, zegt Slaughter. “Dus de toon is wel gepast.”

Bekijk hier waarom Karin Slaughter “My sister, the serial killer” zo fascinerend vindt:

Video player inladen...

Soms moet ik mij wel inhouden en mezelf eraan herinneren dat ik schrijf over misdaden die mensen in het echt ook meemaken.

Zelf probeert Slaughter vooral humor te brengen in haar boeken via haar personages. “Het zou zeer deprimerend zijn, mochten mijn boeken enkel gaan over donkere, zware dingen. Veel relaties worden bepaald door humor, dat is ook zo bij mijn hoofdpersonages Will en Sara (die in verschillende thrillers terugkeren, red). Soms moet ik mij wel inhouden en mezelf eraan herinneren dat ik schrijf over misdaden die mensen ook in het echt hebben meegemaakt."

3. "The better sister" - Alafair Burke

Net zoals bij “My sister, the serial killer” gaat de thriller “The better sister” over twee zussen. Slaughter vindt het fijn om te lezen hoe de auteurs de relatie tussen twee zussen schetsen. Ze wil niet teveel over de plot verklappen. “Echte goeie boeken kun je niet uitleggen”, zegt ze. Het gaat over twee zussen die vervreemd geraakt zijn van elkaar. Dan krijgt de oudere zus een telefoontje van haar jongere zus, die het verknoeid heeft. Ze moet haar gaan redden. “Dat is heel herkenbaar”, zegt Slaughter. “Zussen doen soms dingen die je niet leuk vindt, maar je gaat toch de rommel opkuisen.”

Bekijk hier waarom Karin Slaughter zo van de boeken van Alafair Burke houdt:

Video player inladen...

Zussen doen soms dingen die je niet leuk vindt, maar je gaat toch de rommel opkuisen.

Slaughter vindt het belangrijk dat personages geen stereotypen zijn. Ook haar eigen personages laat ze evolueren doorheen haar boeken. “Ik schrijf al bijna 20 jaar over Sara. Ze is een dokter, ze wil mensen genezen en voor hen zorgen. Maar in mijn nieuwste boek “Laatste weduwe” probeert ze mensen pijn te doen. Ze gebruikt haar medische kennis om mensen te straffen en hen te laten lijden. Ik vond het heel leuk om dat te doen.” 

4. "Rough magic: riding the world's loneliest horse race" - Lara Prior-Palmer

Lara Prior-Palmer deed op 19-jarige leeftijd mee aan de langste en zwaarste paardenrace ter wereld. Het gaat om een tocht van zo’n 1.000 kilometer door de Mongoolse steppe. Tegen alle verwachtingen in won ze de race. Ze was de eerste vrouw en de jongste deelnemer die daarin geslaagd is. In het boek “Rough magic” beschrijft ze hoe ze de loodzware tocht doorstond. Slaughter vindt het erg belangrijk om doelen te stellen in het leven. “Maar als je je doel bereikt hebt, is er wel altijd de vraag: wat is nu het volgende? Mensen kijken naar jou en verwachten dat je zo succesvol blijft.”

Bekijk hier waarom Karin Slaughter “Rough magic” zo interessant vindt:

Video player inladen...

 Een boek schrijven is een daad van hoogmoed.

Karin Slaughter ziet een parallel met boeken schrijven. “Een boek schrijven is een daad van hoogmoed”, zegt ze. “Je denkt, mijn mening is zo belangrijk dat iemand zoveel uren en dagen van zijn leven moet spenderen aan het lezen ervan. Ik heb mijn eerste boek geschreven, omdat ik vond dat ik dat moest doen. Toen het af was, wou ik het gepubliceerd krijgen. Ik hoopte dat mensen het goed zouden vinden, en dat was gelukkig ook zo. Maar zelfs nu stel ik mijzelf nog altijd doelen. Als ik aan een nieuw boek begin, moet het altijd beter zijn dan het vorige.”

5. "Furious hours: murder, fraud and the last trial of Harper Lee" - Casey Cep

Over de druk om succes te overtreffen, gaat ook "Furious hours". De Amerikaanse schrijfster Harper Lee werd in 1960 wereldberoemd met haar roman "To kill a mockingbird", die een paar jaar later verfilmd werd met Gregory Peck in de hoofdrol. Maar ze is er nooit in geslaagd dat succes te herhalen. In de jaren 60 werkte ze mee aan het boek "In cold blood" van Truman Capote en legde zo mee de basis voor de non-fictieroman. In de jaren 70 ging ze zelf een rechtszaak volgen in Alabama om er een boek over te schrijven, maar ze slaagde niet in haar opzet. Auteur Casey Cep brengt in "Furious hours" het verhaal tot leven, van de moorden tot het rechtbankdrama en de raciale politiek in het diepe zuiden van Amerika. 

Bekijk hier waarom Karin Slaughter "Furious hours" zo boeiend vindt:

Video player inladen...

Karin Slaughter is net als Harper Lee ook afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten. Ze werd geboren in een klein stadje in de staat Georgia en woont nu in hoofdstad Atlanta. Er leeft nog altijd een vooroordeel dat de mensen in het zuiden racistischer zijn dan de mensen in het noorden van de Verenigde Staten. "In Atlanta ben ik een minderheid", zegt ze. "60 procent van de bevolking is Afro-Amerikaan of Afro-Mexicaan. We hebben ook een grote Aziatische populatie. Het is een heel gemengde stad. Maar we zijn verplicht om overeen te komen en we doen dat heel goed. Als je het vergelijkt, is er in New York City meer segregatie. Witte en gekleurde mensen leven er meer gescheiden. Als ik in Atlanta op restaurant ga, zie ik allemaal verschillende gezichten. Als ik in New York ben, zie ik vooral mensen die er hetzelfde uitzien als ik. Dus ik geloof niet meer dat er meer racisme is in het zuiden dan in het noorden."

Blanke mannen, als groep, zijn er in geslaagd om zovele jaren de macht te behouden, simpelweg door te bedriegen. 

Haar nieuwste boek "Laatste weduwe" gaat over een blanke religieuze terreurgroep die de wapens wil opnemen tegen gekleurd en niet-christelijk Amerika. "White supremacy", de overtuiging dat blanken superieur zijn, is iets wat niet uit te bannen lijkt. "Dat is vreemd, want wij zijn een minderheid, als je het wereldwijd bekijkt. En blanke mannen zijn zeker een minderheid, want er zijn meer vrouwen dan mannen. Wat ik buitengewoon vind, is dat blanke mannen - als groep - er in geslaagd zijn om zovele jaren de macht te behouden simpelweg door te bedriegen. Kolonisatie en slavenhandel zijn daar voorbeelden van. In de Verenigde Staten hebben we zelfs een president die er gekomen is door vals te spelen. Al dat bedrog maakt mensen erg boos. Ze weten niet goed wat ze moeten doen met die boosheid. Populistische praat wordt niet veroorzaakt door racisme. Mensen zijn gewoon boos, want ze hebben het gevoel dat ze niet gehoord worden. Of ze nu racistisch zijn of achtergesteld door het systeem, ze doen wat mensen doen om gehoord te worden. Ze gebruiken hun stem in een poging het systeem te veranderen." 

Zin in meer boekentips? Ga dan naar de website langzullenwelezen.be. Neus rond in de boekenkast van andere lezers. Maak ook zelf een  virtuele boekenkast aan en geef bij elk boek je ongezouten mening en score.