De Belgische voetbalbond moet ballen tonen om de WK-droom van duizenden jonge voetbalmeisjes te verzekeren

De WK-finale van het Nederlandse vrouwenelftal bewijst dat vrouwenvoetbal een natie in beroering kan brengen. Voor Eva Vereecke is Nederland dan ook een gidsland. Ze vraagt de Belgische voetbalbond, sponsors en de media om extra inspanningen te leveren waarmee de historische achterstand van het vrouwenvoetbal in ons land weggewerkt kan worden. 

opinie
Eva Vereecke
Eva Vereecke is voetbalster bij Royalle Zeezicht Female Club

Als een Hollands jongetje van 9 jaar gevraagd wordt wat hij van de Nederlandse nationale vrouwenvoetbalploeg vindt, antwoordt hij “Super! Twee jaar geleden Europees kampioen en nu in de finale van het WK!”. Zo snel kan het gaan.

Bij het laatste grote wapenfeit van het Nederlandse mannenteam (de verloren WK-finale tegen Spanje) was hij immers net geboren, dus hij denkt bij die vraag aan Miedema, van de Sanden en Groenen (speelsters bij het Nederlandse vrouwenelftal), en niet aan Virgil Van Dijk en co (Nederlandse voetballers). Bij het komende EK voetbal voor de mannen komt daar wellicht verandering in, want de Oranjemannen zouden wel eens erg bloeiende tijden tegemoet kunnen gaan. Maar dat terzijde.

Hysterisch waren de Hollanders niet, maar de media-aandacht voor het Nederlandse vrouwenelftal was vooral erg toegewijd en warm

De Nederlanders zijn verbaasd dat er, voor hun doen, dit WK vrouwenvoetbal geen echte Oranjehysterie was. Als fanatiek voetballiefhebster en speelster stond ik nochtans versteld van zoveel positieve media-aandacht bij onze Noorderburen.

Ik heb zelf 7 jaar in hartje Amsterdam gewoond, ten tijde van de wonderlijke gloriejaren van Ajax (Champions League, wereldkampioen van ploegen, beker en landskampioen). Ik heb er, naast levenslange liefde voor Ajax, ook een gezonde kritische doch liefdevolle houding naar Nederlanders aan overgehouden.

En het klopt, hysterisch waren de Hollanders deze keer niet. De media-aandacht was vooral erg toegewijd en warm: elke avond Studio France op NOS met tal van vrouwelijke deskundigen, ING die als trotse hoofdsponsor van de vrouwenploeg de meeslepende commercial “Niets houdt ons tegen” lanceerde die na elke overwinning werd aangepast, de marketing op sociale media van de Nederlands voetbalbond rond #onzejacht en de “Oranje Leeuwinnen: Onze trots!”, de campagne “Jaag mee” van Albert Heijn met affiches, poppetjes en een clip waarin jonge voetbalmeisjes aangemoedigd worden door hun ouders langs de zijlijn.

Dat eindelijk getoond wordt hoe vanzelfsprekend het is dat meisjes en vrouwen voetballen, is zo nieuw en verademend

Wat dit alles uitstraalt, is de vanzelfsprekendheid dat meisjes en vrouwen voetballen. En dat is het ook, maar het is zo nieuw en verademend voor ons als vrouwelijke voetbalfans en -speelsters dat die vanzelfsprekendheid ein-de-lijk ook wordt getoond. 

Waar ik al van droomde als klein meisje, genietend van Mexico 86 en voetballend bij de jongens van SC Dilbeek, als tiener, spelend voor ons schoolteam (en zelfs kampioen van Amsterdam werd), als Leuvense studente in de interfacultaire competitie, en nu als prille veertiger elke week genietend in de felroze kleuren van Royalle Zeezicht Female Club. Die droom wordt nu in reclame op tv getoond en kan voor duizenden meisjes werkelijkheid worden. Voor mijn generatie is het helaas te laat.

Waarom het vrouwenvoetbal niet eerder is doorgebroken

Waar ging het toch zo fout? Waarom werd de droom van miljoenen meisjes verpulverd? Waarom wordt er over vrouwenvoetbal altijd zo neerbuigend gedaan? Waarom vergelijkt men elk detail van vrouwenvoetbal met een superieure versie van de mannen? Alsof we bij loopprestaties van Thiam onze schouders zouden ophalen en zeggen “bwa, toch niet zo goed als de chrono van de Borlées”.

Waarom vergelijkt men elk detail van vrouwenvoetbal met een superieure versie van de mannen? 

De Volkskrant bracht eind mei in haar magazine over vrouwenvoetbal een ode aan Lily Parr “de beste vrouwelijke voetballer die je nooit hebt gezien”. Zij had de voorloper van Pelé kunnen zijn. In 1921 in het naoorlogse Engeland lokte het vrouwenteam 53.000 toeschouwers.

De vrouwen trokken meer volk dan de mannen. De ongekende populariteit irriteerde de voetbalbond zodanig hard, dat ze de sport verbood omdat die "ongepast" was voor vrouwen en zogezegd risico op onvruchtbaarheid meebracht. Dat verbod duurde maar liefst tot 1971. Dat het zo lang duurde, had alles te maken met voetbalbobo’s die zich bedreigd voelden. In andere Europese landen gebeurde hetzelfde, waardoor mannenvoetbal de “normale” sport werd en er een onoverbrugbare kloof met de vrouwen ontstond.

De meeste van onze Red Flames verdienen pakweg hetzelfde als een mannelijke bankzitter in derde provinciale

Maar is dat wel onoverbrugbaar? De financiële kloof zal de moeilijkste zijn om te counteren. De Amerikaanse speelsters (4 wereldtitels en 4 olympische gouden medailles) verdienen nog steeds minder dan hun mannelijke collega’s, van wie het grootste wapenfeit was het behalen van de achtste finales in 2014 in Brazilië (ze verloren toen met 2-1 van onze Rode Duivels).

De meeste van onze Red Flames moeten naast hun voetbalcarrière voltijds werken om rond te komen, en verdienen pakweg hetzelfde als een mannelijke bankzitter in derde provinciale. Maar geld is niet alles, dat weet je als voetbalster maar al te goed.

Het is tijd voor een revolutie van onderuit in ons vrouwenvoetbal

In ons land groeide het aantal speelsters de laatste 5 jaar van 15.000 naar 28.000. Steeds meer clubs bouwen naast een damesploeg ook een meisjeswerking uit. De steun van ouders in de voetbaldroom van hun dochters groeit. De tribunes bij de Red Flames zitten vol enthousiaste jonge voetbalmeisjes, die ervoor willen gaan. 

We hebben nood aan een voetbalbond met ballen aan zijn lijf om te investeren in een strategisch meerjarenplan

Het is tijd voor een revolutie van onderuit. Een revolutie voor al die duizenden jonge meisjes voor wie het niet te laat is. Een revolutie vanuit passie voor het voetbal. De schoonste sport ter wereld kan de helft van de bevolking toch niet blijven minachten.

En dat kan snel gaan. Nederland liep ook achter op USA, Zweden en Australië, maar is aan een snelle sprint bezig. Bij de Nederlandse voetbalbond zat vrouwenvoetbal een tijdje terug nog onder de afdeling “amateurvoetbal”. Nu lanceerden ze onlangs hun meerpuntenplan om de rol van vrouwen in het voetbal op en naast het veld te vergroten. Ze willen méér vrouwelijke trainers (er zijn maar 3 vrouwen met hoogste trainersdiploma), meer vrouwelijke scheidsrechters, meer vrouwen in raden van bestuur in amateur én professioneel voetbal. Ze investeren in opleidingen, een sterkere eredivisie en rolmodellen.

Een oproep aan de voetbalstructuren en -media en sponsors in ons land: mis dit keerpunt niet. Eén deftige sponsor die een smak geld op tafel legt. Eén voetbalpresentator op tv die echt iets kent van de vrouwenteams (ga alsjeblieft even in de leer bij de collega’s van NOS), en een voetbalbond met ballen aan zijn lijf om te investeren in een strategisch meerjarenplan om voetbal voor meisje en vrouwen kwaliteitsvol en professioneel uit te bouwen. 

Er staan 28.000 voetbalsters klaar om mee voetbal voor meisjes en vrouwen vanzelfsprekend te maken. Zodat het Belgische jongetje, dat vandaag geboren wordt, op het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal van 2027 de Red Flames naar de finale schreeuwt.

AFP or licensors

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.