© VRT - Geert Van Hoeymissen

Kinderen niet welkom op een klassiek concert? Wie bedenkt zoiets?

Deze vakantie zouden de kinderen van schrijver Veerle Deknopper meekomen naar mama’s werk. Ze zouden klassieke concerten bezoeken en overdag de activiteiten in het podiumcafé mogen volgen. Maar blijkbaar werkt het zien van een kind op een klassiek concert voor een aantal mensen als een rode lap op een stier. Terwijl nieuwsgierige cultuur minnende kinderen onze toekomst zijn. U kunt ze niet in een doosje steken en ze er op hun 18 zomaar uit halen, zegt Veerle Deknopper.

opinie
Veerle Deknopper
Veerle Deknopper is freelance schrijfster van biografieën en essays en woont in Mechelen. Ze schrijft voor cultuurpakt.be en het duidingsmagazine Tertio.

De grote vakantie begint, tijd voor de generatie van de toekomst om gedurende twee maanden de vleugels uit te slaan en zelf op ontdekkingstocht te gaan. Niets lijkt en is ook heerlijker.

Toch, er bestaat een domper op het geluk van de nieuwsgierigheid. Die domper schuilt ergens in de wereld van de grote mensen. Raar maar waar niet in de wereld van diegenen die geen kansen kregen om zich ten volle te ontplooien, maar in de wereld van de ondernemers en academici. Als moeder die het geluk heeft een stem te hebben als schrijver, zie ik het bijgevolg als mijn plicht om de wereld een alarmsignaal te sturen. Niet enkel onze aarde warmt op. De verdraagzaamheid gaat al verloren nog voor die een minderbedeelde zou kunnen bereiken.

Als moeder die het geluk heeft een stem te hebben als schrijver, zie ik het bijgevolg als mijn plicht om de wereld een alarmsignaal te sturen

De levensles kwam voor mijn gezin al aan het begin van deze grote vakantie. Mijn drie volwassen kinderen zijn voor het eerst op rondreis door de Verenigde Staten, de twee dochtertjes van bijna 7 en 10 bleven bij mama. Mama verhuisde net naar een nieuwe stad, een nieuwe straat waar voordeuren nog openstaan. De Afrikaanse buurkindjes wandelen binnen alsof we er altijd al woonden. Op de hoek is een kringwinkel waar de meisjes hun praatje gaan slaan met de winkelierster terwijl ze voor 0,25 euro de koop van hun leven doen. We ademen…

Mama is freelance schrijfster en kunstenares. Ik beloof hen om hen op een dag mee te nemen naar de opera van Luik waar ik zopas een artikel over schreef. Samen luisteren we naar een te recenseren CD. Hummel klinkt door de woonkamer. Oh, zegt Lou, die lijkt een beetje op Mozart. Mijn kinderen zijn geen bollebozen, ze ademen in wat mama uitademt en ze zijn vrij om te volgen… of niet. 

Ik beloof hen om hen op een dag mee te nemen naar de opera van Luik 

Mozart, het wonderkind… Het moet toch ergens begonnen zijn, he mama. Tuurlijk kind, tuurlijk begon ergens. Zijn vader leerde hem zichzelf te ontplooien. Zo ontdekte hij zijn talent. Het is fijn wanneer je hetzelfde talent als je ouders ontwikkelt, en is dat een ander talent, dan groei ik graag  met je mee.

Ze noemen mijn jongste twee meisjes wel eens Woodstock-kinderen, of ontsnapt ergens uit de Zoutkreek. Ze babbelen en vragen, ze delen. Langs de andere kant zijn ze aandachtig. Dat leren ze op de Steinerschool. Wanneer iemand wat opvoert, dan zwijg je en volg je aandachtig.

Deze vakantie zouden ze meekomen naar mama’s werk, we zouden enerzijds klassieke concerten bezoeken en anderzijds overdag de activiteiten in ons podiumcafé mogen volgen. De tienjarige freule sliep er nauwelijks van. Ze zou een concert meemaken. We maakten een picknick en vertrokken naar de stad. Welke plaats en concert doet er niet toe. Dit kon overal gebeuren. Een feit is dat de organisatoren mensen zijn met een hart van goud en de beste bedoelingen naar onze jeugd. 

We besluiten vooraan te gaan zitten en ik heb het volste vertrouwen in mijn dochters. Plots zie ik de tranen over de oudste haar wangen lopen. De man naast haar had gezegd dat hij niet naast een kind wilde zitten. Als kers op de taart kwam de jonge vriendin van de man ernaast zitten, zelf muzikante.

Ik buig me en wil in stilte de traan van mijn kind haar gezicht wrijven, waarop ik een vinger in mijn rug krijg geduwd. De vriendin van de man, nauwelijks een paar  jaar ouder dan mijn oudste dochter, maakt me met een  heen en weer wiebelend vingertje duidelijk dat ik mijn kind niet mocht troosten. Hoewel we geen woord spraken tijdens het concert, vertrekken we naar achter. Achteraf werd door de mensen in kwestie de duidelijke stelling geponeerd dat een concert geen plaats is voor kinderen.

Maar hoe, beste zogenaamd intelligente mensen die zelf muziek studeerden, wil u de jeugd nog wat bijbrengen. Kinderen moeten inderdaad degelijk voorbereid worden op een concertbezoek. Maar blijkbaar is  het zien van een kind op een concert voor een aantal mensen die zichzelf intelligent noemen zoiets als een rode lap op een stier.

U bent het toch, meneer en mevrouw, die zich afzet tegen populaire deuntjes van K3 en plastiek speelgoed? U bent het toch die mee betoogt voor een schoon milieu? Wel, dit zijn mijn nieuwsgierige cultuurminnende kinderen. Dit is onze toekomst. U kunt ze niet in een doosje steken en ze er op hun 18 zomaar uithalen. Dat is namelijk de reden waarom er mensen zijn die reageren net zoals u. Voelt u de muziek wel die u speelt, of speelt u noten op een blad zoals een boekhouder zijn balansen opstelt?

De dochtertjes vertrekken op weekend naar hun papa na het concert. In de auto klemt de oudste een tekening van me in de armen. De titel is “Een wereld van zwarte schapen en roze olifantjes.” “Mama, misschien moet je ook eens een vinger in je rug tekenen “, zegt de oudste. “Zo een vingertje raakt je  met een tipje aan, maar je hele lijf wil huilen… want het is niet eerlijk.”

’s Avonds ben ik terug in Mechelen en bedien de mensen op ons terras. Een koppel komt met hun dochtertje aan en vraagt vriendelijk “Mogen hier kinderen zitten?” Ik schrik er even van, en vraag hen waarom dat niet zou mogen. De week ervoor kreeg een dame van het personeel reeds dezelfde vraag. Even later komt er een groepje jongens van de jeugdbeweging bijzitten. Ik kijk blij naar ons terras en denk tegelijk “ Neen, dit  is niet eerlijk.” 

Richard Brocken/HH

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.