Huwelijksperikelen

Louis Van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: Het opmerkelijk verhaal van een koppel uit Lievegem dat de politie belde omdat hun huis vol lag met papiersnippers na het trouwfeest.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Heel, heel lang geleden, toen mijn nonkel Jos trouwde, verlieten mijn vader en nog wat kameraden een paar uur lang stiekem het huwelijksfeest. Ze reden naar het huis waar de gelukkige zou gaan wonen en verschaften zich toegang met een sleutel die ze slinks bemachtigd hadden.

Daar naaiden ze alle lakens aan elkaar, barricadeerden de deur van de slaapkamer en haalden nog wat deugnieterij uit die ik me niet meer kan herinneren.  Nonkel Jos en zijn bruid zullen wel gevloekt hebben toen ze – eindelijk mocht het! – de huwelijksdaad wilden volbrengen. Maar echt verrast zullen ze niet geweest zijn. Het hoorde erbij in die tijd.

Ticker tape parade

Het was mijn eerste kennismaking met de oeroude Vlaamse gewoonte om het huis van het bruidspaar op een of andere manier onder handen te nemen en de jonggehuwden op liefst onschuldige wijze te plagen. 

Vroeger deed de familie dat, tegenwoordig meestal de vriendenkring. Af en toe komt zoiets in de krant: ik herinner me een huis waarvan de voorgevel van boven tot onder met (lege) bierbakken was bekleed, zodat de bewoners zich – zo bleek uit het verslag – al zwoegend een weg moesten banen naar de voordeur. 

Met behulp van de daders, overigens. Een geslaagde grap. En dan lees je wat dat koppel uit het Oost-Vlaamse Lievegem overkwam: een huis vol papiersnippers, een ongewenste ticker tape parade. Ik heb verbijsterd naar de foto’s zitten kijken. Hoe bezopen moet je zijn om je vrienden zoiets aan te doen.

Vrijgezellen

Af en toe kom ik in de stad en daar struikel ik vaak over groepjes jonge mannen of jonge vrouwen die aan een “vrijgezellen” bezig zijn. Ze zijn makkelijk herkenbaar want ze zijn altijd idioot uitgedost, het feestvarken nog het meest. 

Ik maak mij dan rap uit de voeten want de toekomstige bruid of bruidegom moet altijd opdrachten vervullen waar ik mij verre vandaan wil houden. Maar uiteindelijk is dat onschuldig en vooral goedkoop vermaak. Ik lees over een heuse “vrijgezellenfeestenbusiness”, met belachelijk dure reizen, lelijke hotels, tot in de puntjes geregelde grappen en vooral veel drank. Nog één keer het varken uithangen, op factuur.

Het ossenfeest

Geef mij dan maar het “ossenfeest”, in de stad nagenoeg onbekend maar op het Vlaamse platteland her en der nog springlevend. Wie dertig is geworden en nog geen vaste relatie heeft, wordt door zijn vrienden tot “os” uitgeroepen. 

De ongelukkige zal bij gebrek aan mannelijke attributen geen “koe” meer kunnen krijgen en zal aldus eindigen als eeuwige vrijgezel. Ook die plagerige viering gaat uiteraard met veel drank gepaard. Het gebruik is evenwel gedoemd om een stille dood te sterven. 

Een vaste relatie op je dertigste, wie heeft dat nog? Het ossenfeest is inmiddels verdrongen door de alsnog naamloze viering van de vijftigste verjaardag. Wie vijftig wordt “heeft Abraham gezien”, zegt men in Nederland, en heeft (allicht) een zekere mate van wijsheid bereikt. 

Vijftigjarige vrouwen hebben “Sarah gezien”, een al even Bijbelse verwijzing. In Nederland worden strooien of opblaasbare poppen voor het huis van de jarige geplaatst, bij ons vermeldt men op alle verkeersborden die een maximumsnelheid van vijftig opleggen de naam van de jarige. Dat soort goeie vondsten.

Rijmelarij

Maar het allerleukste vind ik de viering van huwelijksverjaardagen. Vijftig jaar getrouwd is de meest courante. Als ik in de Kempen rondfiets, stop ik altijd even bij huizen die met wit zand en bloemen en poppen versierd zijn en waar in de voortuin een groot laken is opgespannen.  Op dat laken wordt namelijk een kunst beoefend die haar plaats in de Vlaamse canon verdient: de kunst van de rijmelarij. 

Met viltstift worden de deugden en ondeugden van de jubilarissen in lange verzen opgesomd. Het metrum deugt meestal niet en de rijmwoorden zijn vaak vergezocht. Maar dan denk ik aan de tijd die erin is gestoken, de samenhorigheid die nodig is geweest, de voorpret, het stiekeme georganiseer. Ook deze mooie gewoonte is op den duur met uitsterven bedreigd. Huwelijken die vijftig jaar duren zullen zeldzaam worden. Net zoals goede buurtschap geen evidentie meer is. 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.