Bedrogen op de eerste schooldag door zuster Ursula

Louis Van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag haalt hij herinneringen op aan zijn eerste schooldag in de papschool van de nonnen in Bonheiden bij Mechelen. 

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Wat de allereerste schooldag met een kind doet, wordt zwaar onderschat. U denkt als ouder misschien: ach, die traantjes horen erbij, nog een paar moeilijke dagen en mijn kind is liever op school dan thuis. Het is zelfbedrog, het is verdringing. U wil niet terug naar de nare ervaring uit uw eigen prille jeugd. U weet het maar al te goed: de eerste schooldag kan een kind tekenen voor het leven. Neem nu mij. Mijn allervroegste herinnering als kind gaat precies terug naar de ellendige eerste schooldag in de papschool van de nonnen in Bonheiden bij Mechelen. 

Tranen en snot

Ik wilde niet naar school, zo simpel was het. Ik brulde en krijste de hele speelplaats bij elkaar. Ik spartelde tegen, liet mij op de grond vallen, hield mij krampachtig vast aan de klink van de deur. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om over de drempel van de klas van zuster Ursula te stappen.

Zuster Ursula had een snor, dat was toen mode bij de nonnen. Mijn moeder werd op den duur wat ongeduldig. Ze had toen al zes kinderen (er zouden er nog volgen) en het huishouden wachtte. Ze konkelfoesde met zuster Ursula, terwijl ik met een gezicht vol tranen en snot wantrouwig toekeek. Wat hadden ze in de zin? Ik haalde diep adem om het opnieuw op een brullen te zetten.

"Lowieke, klonk het zeemzoet uit de mond van zuster Ursula, je mag de hele dag op het hobbelpaard zitten."

Ze wees naar het fraai beschilderde houten paard dat in de hoek van de papklas stond.

Doing.

Te mooi om waar te zijn

Ik trok grote ogen. Zoiets moois had ik nog nooit gezien. Het septemberlicht leek een gouden glans over het paard te leggen. Ik werd een cowboy in het diepst van mijn gedachten. Ik zag mijzelf al het paard bestijgen en de hele dag lang hobbelend over de prairie draven. Maar in mijn hoofd fluisterde een stemmetje dat het te mooi was om waar te zijn.

Ik keek met een vragende blik naar mijn moeder. Ze knikte vol overtuiging. Het was waar wat de zuster zei. Ik vertrouwde mijn moeder. Ik wist nog niet dat er zoiets als een leugen bestond, laat staan een leugentje om bestwil. Ze gaf mij een duwtje in de rug. Ik nam de uitgestoken hand van de zuster aan en stapte de klas binnen. Ik keek zelfs niet meer achterom naar mijn zwaaiende moeder. De deur viel achter mij dicht. Ik was gefopt en verraden, maar ik besefte het nog niet.

Ik wilde naar het paard rennen maar zuster Ursula liet mijn hand niet los. Ze duwde mij in een schoolbank, naast een meisje dat Rita bleek te heten en tot aan het eerste leerjaar mijn verloofde zou blijven. 

Verbijstering

Mijn mond viel open van verbazing en verbijstering. En het paard dan? Ik zou toch de hele dag op het hobbelpaard mogen rijden? Tranen vulden opnieuw mijn ogen. Ik snikte en wees naar het paard. Mijn toekomstige verloofde legde troostend een arm om me heen, een arm die ik – kleine macho – niet snel genoeg kon wegduwen.

Zuster Ursula lette al niet meer op mij. Ze was haar belofte niet vergeten, ze had er zich nooit aan willen houden. Zoveel slechtheid! Ze bracht haar nonnenkap in model, veegde wat kruimels van haar habijt en klapte in haar handen.

"Kindjes, we gaan om te beginnen allemaal een voor een onze naam zeggen en waar we wonen."

In mijn herinnering heb ik pertinent geweigerd om, toen het mijn beurt was, ook maar één woord te zeggen, laat staan mijn naam te noemen. Ik klemde mijn lippen op elkaar, zo hard dat het pijn deed.

Braafste kindje

"Het braafste kindje van de klas mag voor de bel gaat even op het paard zitten, sprak de non, en dat zijt gij zeker niet, Lowieke Van Dievel."

En toen ik het opnieuw op een hartverscheurend wenen zette, gaf ze mij een lap rond mijn oren. Nu zou dat een pedagogische tik heten. Het deed verdorie pijn.

Na schooltijd liep ik met mijn zussen naar huis, zwaar ontgoocheld in de mensheid. Ik ben nog wel eens door zuster Ursula tot het braafste kindje van de klas uitgeroepen, later, en ik heb ook op het hobbelpaard mogen zitten. Maar ik vond het eigenlijk niet plezant.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.