Groeten uit Tenerife!

Louis Van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: de stroomstoring die Tenerife een paar dagen geleden trof en wat het faillissement van Thomas Cook daar teweeg heeft gebracht onder de Britse toeristen.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik was afgelopen zondag in het zuiden van Tenerife. Ik verblijf daar wel vaker voor één nacht, op weg naar of op terugreis van het kleine zustereiland El Hierro, waar ik dit schrijf. Ik had graag een heroïsch verhaal verteld over hoe ik de Grote Stroomstoring trotseerde. 

De waarheid is dat ik er betrekkelijk weinig last van heb gehad. Het duurde zelfs tot een eind in de namiddag voor iemand mij überhaupt vertelde dat het hele eiland zonder elektriciteit zat. Er was geen internet meer, daar had ik op zitten vloeken, dat wel. Ik kon nergens een koffietje krijgen. 

Overal in Los Cristianos daverden de dieselgeneratoren van de grote hotels. Maar veel verkeerslichten werkten nog wel. Er was amper politie op straat en er klonken al helemaal geen sirenes. Of toch niet meer dan anders. Alleen de afvaart van de veerboot werd danig vertraagd, omdat de grote laadbrug zonder stroom niet functioneerde en alle auto's over de wiebelende scheepsbrug moesten.

Ik lees op maandagmorgen in een lokale Canarische krant dat 's avonds bijna alle restaurants noodgedwongen hun deuren moesten sluiten (of een barbecue organiseren op het terras), omdat er geen koeling meer was en geen licht in de eetzaal, maar toen zat ik al op de boot, mét koffie en een smakeloos maar warm broodje.

Het ergste moet nog komen

Ik had over de middag een wandeling van wel drie uur gemaakt, tot voorbij de Barranco de Troya, de scheidingslijn tussen de in Vlaanderen wereldberoemde Playa de las Americas en de meest zuidelijke badplaats, Adeje. Ik wilde namelijk met eigen ogen zien wat het faillissement van Thomas Cook daar teweeg had gebracht, onder de Britse toeristen vooral. Want die zijn altijd in de grote meerderheid geweest.

In de voorbije week zijn vele duizenden Britten op staatskosten uit overzees Spanje geëvacueerd en er zijn er amper nieuwe bijgekomen. 

Niet dat het er nu een doodse en verlaten boel is, welzeker niet. Maar vergeleken met dezelfde periode vorig jaar is het er veel rustiger. En het ergste moet nog komen. In december, als de overwinteraars zouden moeten opdagen. Bij een grote hotelketen zijn volgens dezelfde krant 10.000 van de 14.000 boekingen voor december geschrapt. Er wordt op Tenerife gevreesd door duizenden banen. De vakbond van het poetspersoneel heeft al alarm geslagen.

Vlaamse tongval

Het viel mij meteen op: de voertaal in Los Cristianos en Las Americas was zondag niet langer het Engels. De horecazaken waar English breakfast à volonté wordt aangeboden, en waar je op zondag amper een plekje vrij vindt, zaten maar halfvol. De tongval die de toon aangaf op de terrassen en op de banken langs het strand was Vlaams. Met Duits en Italiaans als goede tweede en derde. 

Thomas Cook had in Vlaanderen geen quasi monopolie zoals het in Groot-Brittannië had, na de fusie met MyTravel. Wat mij nog opviel: de vaak mistevreden trek op het gelaat van die Vlamingen. Op de zondagse markt van Los Cristianos liep ik in de slipstream van een aldoor mopperend Vlaams gezelschap: dat alles te duur was, dat de Spanjaarden bedriegers waren.

“Het zou wel beteren, profeteerde een van de mannen, binnenkort smeken ze op hun knieën of we niks willen kopen.”

Het zou wel eens kunnen kloppen.

Ze verstaan ons niet

Op een terras luisterde ik de telefoongesprekken met het thuisfront af. Of ze konden checken of het licht in de garage niet was blijven branden. Dat de hond geen blikvoer van het merk X lustte. Dat die of die uit hun straat of hun dorp zowaar in hetzelfde hotel zaten, dat ze daarvoor zo ver hadden moeten vliegen. Dat die of die zich graag lieten trakteren maar nooit zelf een rondje betaalden. Dat de handdoeken niet proper waren, het ontbijt te mager, de kamer te gehorig, het personeel onvriendelijk, dat ze u niet verstonden. Klant is koning, toch? En ik die dacht dat je met vakantie ging om gelukkig te zijn.

Ik bleek overigens de enige man in heel Los Cristianos en Las Americas die geen tattoo showde; ik was ook de enige die zoveel kleren droeg, maar ik was dan ook slechts een passant zonder recht van spreken.

AP2009

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.