De Belgischgezinden moeten België redden, niet de Vlaams-nationalisten

“In de geesten van veel mensen bestaat België al lang niet meer als normaal en volwaardig land”, stelt professor politieke wetenschappen Bart Maddens (KU Leuven). “Het zijn de paars-groene partijen die nog het meest geloven in België.  Welaan dan, dat zij nu maar eens de verantwoorde­lijkheid opnemen voor hun geliefde land. Dat zij de Vlaamse kiezers daarvan maar eens proberen te overtuigen.”

opinie
BELGA/VERGULT
Bart Maddens
De auteur doceert politieke wetenschappen in Leuven.

Vorig weekend werden de ligzetels op het dek van de Titanic voor de zoveelste keer herschikt. Geen kat die er zich nog voor interesseert.  Niemand die nog weet welke ministers waarvoor bevoegd zijn. Over het lot van de Belgische regering heerst de grootst mogelijke onverschilligheid.  

Bijna de helft van de Vlamingen stemt voor een uitgesproken anti-Belgische partij

Steeds minder Vlamingen geloven nog in dit comateuze land.  Belgisch patriottisme is er nog nauwelijks. De Belgische entiteit wordt hoogstens beschouwd als een noodzakelijk kwaad. De meeste mensen halen hun schouders op voor het geforceerde Belgische gedoe, zoals het verjaardagsfeest van prinses Elisabeth vorige week. 

Bijna de helft van de Vlamingen stemt voor een uitgesproken anti-Belgische partij. Zeker, dat zijn niet allemaal separatisten. Maar wie het voortbestaan van dit land echt belangrijk vindt, stemt niet op Vlaams Belang of N-VA. In de geesten van veel mensen bestaat België al lang niet meer als normaal en volwaardig land. Het is enkel maar een nepstaat. 

Er gebeurt gewoonweg niets

Toch blijft het bevreemdend hoe deze nepstaat wegzinkt in lethargie, zonder drama of pathos. Waar is de tijd van de spectaculaire communautaire crisissen? Dan denk ik vol nostalgie terug aan het najaar van 2007.

Er was toen nog een koning die inzat met het voortbestaan van zijn land en in paniek de ministers van staat convoceerde (eind augustus al). Er was de thriller in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken, waar de Vlamingen ‘eenzijdig’ de splitsing van BHV goedkeurden. Er waren communautaire spooknota’s die uitlekten. Er was het finale ultimatum van formateur Leterme aan Madame Non. Gevolgd door de ultieme coup de théâtre: een nieuwe regering-Verhofstadt.

Vandaag lijkt het wel of de scenaristen in staking zijn. Er gebeurt gewoonweg niets. Er zijn geen ultimatums of spooknota’s. Geen dramatische onderhandelingen in duistere villa’s of kastelen. Er is geen koning die woedend met de vuist op tafel slaat. De ministers van staat worden niet ten paleize geroepen, als tot leven gewekte mummies. Zelfs het bedenken van gekke namen (koninklijk verkenner, koninklijk onderhandelaar, …) is men blijkbaar verleerd.  

Ooit

Allicht hebben we dat alles nog te goed. Er zal ooit wel een nieuwe Belgische regering worden gevormd, en dat kan niet zonder drama. Dan moeten we in de eerste plaats aan een kasteelscène denken. Bart De Wever, Paul Magnette en nog een paar andere partijvoorzitters gaan onder grote media­belangstelling aan tafel zitten. Dat zal een paar weken moeten aanslepen. De auto’s van de onderhandelaars die af en aan rijden. Het autoraam dat al dan niet opengaat. De nota op de schoot die al dan niet toevallig in beeld komt. De formateur die in het holst van de nacht een ultiem voorstel formuleert, te nemen of te laten …   

Voor de slotscène hoop ik op mist of gietende regen. Bart De Wever komt met een sip gezicht naar buiten. Het ultieme voorstel is zelfs met de beste wil van de wereld niet aanvaardbaar voor de N-VA. Met de PS valt echt geen land te bezeilen. De kloof is te diep.   

Wat een geluk dat er nog andere Vlaamse partijen zijn die wél blijk geven van staatsmanschap en verantwoordelijkheidszin

De andere onderhandelaars, die nadien één na één voor de camera’s verschijnen, veinzen diepe verontwaardiging: hoe erg is het niet dat de N-VA weigert om haar verantwoorde­lijkheid te nemen en een eerbaar compromis te sluiten. Hoe erg toch dat die partij het land in de chaos stort. Maar wat een geluk dat er nog andere Vlaamse partijen zijn die wél blijk geven van staatsmanschap en verantwoordelijkheidszin. Die wél het algemeen belang vóór het partijbelang plaatsen. En ja, het is jammer dat de nieuwe regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Maar dat is enkel de schuld van de N-VA.

Paars-groen

Na die obligate episode volgt dan de vorming van een paars-groene regering: de finale plotwending die niemand nog zal verrassen. Maar zo‘n regering zou wel het voordeel van de duidelijkheid hebben. Paars-groen zou de Vlamingen confronteren met de ultieme consequentie van het federale België: de Vlaamse democratie wordt bestuurd zonder Vlaamse meerderheid. Wie daar geen graten in ziet, kan in 2024 voor de regeringspartijen stemmen. Wie dat niet oké vindt, kan voor een confederalistische of separatistische partij stemmen. Dat is een heldere keuze. 

Het is aan de Belgisch­gezinden om te bewijzen dat het België werkt. Niet aan de Vlaams-nationalisten

Overigens zijn het de paars-groene partijen die nog het meest geloven in België. Welaan dan, dat zij nu maar eens de verantwoordelijkheid opnemen voor hun geliefde land. Dat zij nu maar eens aantonen dat België méér is dan een nepstaat. Dat zij de Vlaamse kiezers daarvan maar eens proberen te overtuigen.         

Als het kapitalistische systeem tiltslaat, dan roept men ook niet de communisten te hulp om het te redden. Het is aan de kapitalisten om te bewijzen dat het kapitalisme werkt. Het is aan de Belgischgezinden om te bewijzen dat het België werkt. Niet aan de Vlaams-nationalisten.  

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.