"Toen "Knock on wood" gedraaid werd, leek het alsof de vensters tot buiten de studio begonnen te trillen"

In 1966 scoorde R&B-zanger Eddie Floyd in de VS een bescheiden hit met “Knock on wood”, maar het was Amii Stewart die er 13 jaar later een wereldhit van maakte door er een vette discodreun aan toe te voegen. Ook in Vlaanderen wist Stewart in de laatste 2 maanden van 1979 een plaats in de hitparade te veroveren. Het bleek dan ook het ideale nummer om de benen onder welke glinsterende discobal dan ook los te gooien. Zelfs nu nog, 40 jaar later.

Het nummer was dus oorspronkelijk van de hand van Eddie Floyd die het samen met liedjesschrijver Steve Cropper in 1966 in een hotel in Memphis, in de Amerikaanse staat Tennessee, neerpende. 

Eddie Floyd: "In het Lorraine Motel waar ik samen met Steve in 1966 verbleef – het was de enige plek in Memphis waar ook zwarten konden overnachten – probeerden we een lied over bijgeloof te componeren. Tijdens een van de nachten was er een hevig onweer, met luide donderslagen en heldere bliksemschichten. Zo kwamen we bij de zin "Like thunder, lightning, the way I love you is frightening" en veranderde de inhoud naar een liefdesliedje." (Jazz Wax, augustus 2011)

Steve Cropper: "We wilden een nummer schrijven over bijgeloof.  Maar nadat we ons suf gezocht hadden in ieder bijgeloof dat we toen kenden, van katten tot paraplu’s, stelden we ons de vraag: "Wat doen mensen om het geluk aan hun kant te hebben?" Eddie klopte op zijn stoel en antwoordde: "Awel, knock on wood." Waardoor we de inhoud van het lied aanpasten, dat je, om iemand als partner te krijgen of te behouden, je moet 'knock on wood'. Niet meer en niet minder." (Mojo Magazine)

Ik zal altijd dankbaar zijn voor "Knock on wood"

Amii Stewart: "Het was een geweldig nummer, te zot voor woorden. Toen ik de bewerking door de producer voor het eerst hoorde, reageerde ik met: “Wat heb jij gisteravond allemaal gedronken?” Er waren immers geluiden die ik nog nooit gehoord had. Tijdens de opnames was het bovendien erg warm in de studio, omdat de airco niet werkte. De deur stond open. Toen de muziek opgezet werd, leek het alsof de vensters tot buiten de studio begonnen te trillen." (Panorama, oktober 2017)

"Toen ik de muziek hoorde, werd ik gek. Ik vroeg aan de producer zelfs nog of het wel nodig was om nog iets te zingen, omdat de muziek alleen al zo goed klonk." (Blues & Soul, juni 1979)

""Knock on wood" is en blijft een geweldig nummer. Ik zal er altijd dankbaar voor zijn en zal het nooit moe worden om te zingen. Dankzij het lied is mijn carrière gelanceerd geweest en heb ik van het publiek het vertrouwen gekregen verder te doen." (Panorama)

"Ik heb in mijn hele leven nooit een discoplaat gekocht. En ik zal het in de toekomst ook nooit doen. Want als ik thuis ben en naar muziek luister, dan wil ik niet dat mijn hersenen exploderen. Ik luister dan liever naar Donald Fagen, Nik Kershaw of Phil Collins. Gelukkig heb ik ook andere dingen kunnen doen, want een mens kan toch niet alleen maar liedjes à la “Knock on wood” zingen. Ik wilde ook liedjes met meer melodie brengen, waar je zowel op kan dansen als er rustig naar luisteren. Iets waartoe de discomuziek zich niet echt leende." (Record Mirror, 1985)

Om rustig naar te luisteren was Stewarts "Knock on wood" meer dan een brug te ver. Maar als dansnummer, dat doorheen de jaren zelfs uitgroeide tot een 'anthem for the gay community', scoorde het des te meer, met onder meer top 5-noteringen in Australië, Canada, VS, Italië en Zweden. Ook de Vlaamse tieners smulden er eind 1979 van: