Els Moors schrijft ode aan Oostende, verwijst Dichter des Vaderlands subtiel naar pas overleden Panamarenko?

Dichter des Vaderlands Els Moors schrijft over de Belgische metropool Oostende. Ze laat zich inspireren door foto's van Carl Norac, de Franstalige schrijver die haar begin volgend jaar opvolgt als nieuwe Dichter des Vaderlands.

Bijna twee jaar is Els Moors nu Dichter des Vaderlands. Ze schrijft op gezette tijden gedichten over wat haar raakt in België. Haar teksten worden tegelijk in het Nederlands, het Frans en het Duits gepubliceerd. Begin volgend jaar geeft ze het stokje door aan de Franstalige schrijver Carl Norac, die naar Oostende is verhuisd.

Oostende is het thema van het gedicht "Vliegles", waarin Els Moors als een David Attenborough op het strand ligt en de meeuwen gadeslaat. De laatste versregels lijken te verwijzen naar de pas overleden kunstenaar Panamarenko en zijn prachtige pogingen om te vliegen.

Oostende is stilaan weer een "gloednieuwe Belgische metropool", vindt Els Moors, met veel kunstenaars en schrijvers die de muze zoeken en vinden aan 't zeetje.  Afgelopen zomer verbleef Els Moors zelf in Oostende, samen met andere schrijvers. Ze lieten zich inspireren door fotosnapshots van Oostende, gemaakt door Carl Norac. 

Lees het gedicht "Vliegles" onder de foto:

Vliegles

dit is het geluid van de zee maar in deze stad klinkt
ter herinnering aan dat aanspoelen van de golven
altijd eerst het ronde zingen van de meeuwen
variërend tussen een radeloos piepen op

een onzichtbaar ritmisch slaande wind
tot het momentane opslokken of uitspuwen
van hoge onbestemde noten elk akkoord
halsstarrig weigerend dit onregelmatig

krassen van hoog naar laag aangezet
als een blaasbalg daarbij het gebalk
van de wind kopiërend heeft de intentie
de in zichzelf verzonken voorbijganger

bedachtzaam van nature te alarmeren
dan wel te informeren over het feit
dat hij zich aan de randen van een zich ver
uitstrekkend zeedomein bevindt

meeuwen zijn de witte wachters van dat
rijk zij paraderen oppermachtig en blootsvoets
aan grenzen die enkel zij beheersen
en controleren door op te vliegen

en neer te strijken in heldere onvervalste
kleuren en met een niet mis te verstane blik
zo zag ik op een ochtend een groep van
honderd meeuwen zitten op het strand

onbeweeglijk en in stilte juist daar waar de ochtendbleke
schuimkoppen van de golven zich voor korte tijd
gevaarlijk bruisend in elkaar probeerden haken waarna
zij neerploften in het zand zodat de meeuwen

van waar ik zat bij al dat geweld al leken te zijn gestorven
nietszeggend standhoudend in die roerloze borst leken het wel
beelden pas toen een wandelaar kwam aangelopen begonnen ze
weer uit te vliegen op te zwermen enkele meters slechts

en gingen toen weer zitten nooit hoger
vliegend dan nodig en dit keer nauwelijks
een kreet slakend en zwijgend eensgezind
ik weet na dit korte zonnebaden zullen ze

net zo lief luidruchtig en met grote vleugelslagen in
een oogwenk naar verschillende delen van de wereld
zweven zonder werkelijk te bewegen ze zullen
zichzelf daarbij van grote hoogte hebben zien

vallen zonder zich te bezeren stortvloeden
zullen hen altijd maar heel even hebben
meegesleurd zie hoe een meeuw door
het slaan met zijn vleugels in de hoogste ijle

lucht kan blijven en zie hoe de bewegende
lucht boven elke zee de bollende zeilen vult
moeiteloos zwaarbeladen schepen duwt
iedereen met vleugels groot genoeg en goed

bevestigd zal dus op een dag
hebben geleerd hoe je weerstand
overwint hoe je de lucht verovert
en bedwingt en hoe je jezelf daarop

verheft