Foto UAntwerpen

Onderzoekers ontwikkelen nieuw soort "verkeersborden" voor robots (met hulp van vleermuizen)

Onderzoekers van de universiteit van Antwerpen en Amsterdam hebben een nieuwe manier bedacht om robots en zelfrijdende voertuigen beter te laten navigeren. Dat doen ze door reflectoren in de omgeving te plaatsen die werken als een soort "verkeersbord" voor robots. De inspiratie daarvoor haalden de onderzoekers bij vleermuizen. 

Vleermuizen kunnen kijken met hun oren. Dat doen ze door ultrasoon geluid te maken, onhoorbaar voor de mens, en te luisteren naar de echo die terugkomt. Aan de hand daarvan kunnen vleermuizen zich blindelings verplaatsen en jagen op prooien . Die techniek heet echolocatie en wordt bijvoorbeeld ook door walvissen en dolfijnen gebruikt.

En ook in de meeste moderne auto's zitten tegenwoordig sensoren die met ultrasoon geluid werken. "Parkeersensoren bijvoorbeeld", legt professor Jan Steckel van de UAntwerpen uit. "Aan de hand van de echo van het geluid weet de auto op hoeveel afstand hij zich bevindt van de auto's rond zich. Dat soort sensoren werkt perfect in eenvoudige situaties, zoals parkeren. Maar er zijn ook beperkingen. Hun metingen kunnen dubbelzinnig zijn en als er teveel sensoren in elkaars buurt zijn, ontstaat er soms verwarring."

We kunnen moeilijk de straten volhangen met ge-3D-printe bladeren

Professor Jan Steckel, departement Elektronica-ICT (UAntwerpen)

Om dat op te lossen, is het team van professor Steckel opnieuw gaan kijken naar de natuur. "Er bestaan vleermuissoorten die zich voeden met nectar van planten. Omdat vleermuizen nachtdieren zijn, moeten die planten dus 's nachts goed opvallen. Daarom heeft de plant speciale bladeren ontwikkeld die het geluid goed weerkaatsen. En zo vinden vleermuizen makkelijk de weg."

Op basis van de specifieke bloemdelen van die planten, ontwikkelden de onderzoekers zelf reflectoren die geluid op een heel herkenbare en specifieke manier weerkaatsen. "Door de vorm lichtjes aan te passen, zal de echo variëren. Zo kunnen we extra informatie over de omgeving bezorgen aan een robotsysteem. Een soort van verkeersborden voor robots dus. Een dikkere diameter bijvoorbeeld kan duiden op een gevaarlijk kruispunt."   

Maar professor Steckel ziet vooral toepassingen in de industrie, de mijnbouw of landbouw. "Voor zelfrijdende tractors bijvoorbeeld, of binnenschepen. Er zijn tal van toepassingen. Maar voor de zelfrijdende auto is dit systeem veel minder geschikt. Geluidsignalen zijn veel te traag en kunnen geen gedetailleerd beeld schetsen van de omgeving. Daar heb je lasersignalen voor nodig. En we kunnen moeilijk alle straten volhangen met ge-3D-printe bladeren."

Foto UAntwerpen