Verjaardagsfeestje bij de koning

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag: het DNA-staal dat is afgenomen van koning Albert II bewijst onomstotelijk dat hij de biologische vader is van Delphine Boël.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

‘Iemand nog een stukje taart? Ik heb ze niet zelf gebakken, ze is lekker.’

De jarige koning Filip probeerde er met een grapje de sfeer in te houden maar heel goed wilde dat niet lukken. Zijn handen trilden toen hij dan maar zelf een lepel aardbeientaart naar zijn mond bracht en daarbij een klodder slagroom op zijn kostuum en op de vloer morste. De koninklijke hond Jeep wist er wel raad mee! Diezelfde witte terriër had al een paar keer nijdig gegromd naar, en zijn verzorgde tandjes getoond aan de nieuwkomer in het gezelschap.

Jeep hield niet van verandering. Het huisdier werd in zijn vijandige houding opvallend onopvallend aangemoedigd door de vader van de vorst, de oude koning Albert. Diezelfde oude koning had zich in een zetel pal in de hoek van de koninklijke woonkamer geïnstalleerd, zodat niemand naast hem kon komen zitten, en vooral de nieuwkomer in het gezelschap niet. Albert had een pijnlijke nek gekregen van het wegkijken van de voor hem ongewenste gaste, maar dat had hij ervoor over.

Dolletjes

Want om háár ging het natuurlijk, om het nieuwbakken familielid Delphine, tot voor kort de achternaam Boël dragend, maar nu voluit Delphine Michèle Anne Marie Ghislaine Van Saksen Coburg geheten. Nadat de hoogste rechter had beslist dat Delphine wel degelijk door zijn vader was verwekt, en dus zijn halfzus was, had koning Filip besloten om haar ook daadwerkelijk in de familie op te nemen. Een moedige symbolische daad! De eerste goede gelegenheid was zijn eigen zestigste verjaardag, op 15 april. Háár verjaardag had ook gekund, maar die was hij vergeten, met het halfbakken excuus dat 22 februari nog niet stond aangeduid op de kalender in het koninklijke toilet.

‘Prinsessen en prinsen, had hij zijn kinderen voor het feestje toegesproken, het is mijn koninklijke wil dat jullie allemaal lief zijn voor tante Delphine. Laat jullie vooral niet opstoken door bompa of bomma, die moeten er nog gewoon aan worden.’

De prinsessen en prinsen vonden het allemaal dolletjes, al had prinses Elisabeth er zich toch eerst van laten verzekeren dat tante Delphine haar niet zou passeren voor de troonopvolging. 

We geven niet aan de deur

Het verjaardagsbezoek was evenwel onder een slecht gesternte begonnen.

‘We geven niet aan de deur,’ had een hoogbejaarde lakei met stiff upper lip gezegd toen Delphine aanbelde aan het kasteel van Laken. In de zak van zijn livrei zat een briefje van 20 euro dat de oude koning Albert erin had gefoefeld, nadat hij een boodschap in het oor van de dienaar had gefluisterd.

Gealarmeerd door het gekrakeel aan de deur, had koning Filip maar net kunnen voorkomen dat Delphine door de koninklijke garde werd meegenomen voor verhoor, wat nefast voor de feestvreugde zou zijn geweest.

De koning had zijn halfzus hartelijk driewerf op de wang willen zoenen, hij had daar zelfs op geoefend met zijn gemalin. Maar omdat het allemaal wat stroef liep, had hij haar eerst op haar oor, daarna in haar hals en ten slotte vol op haar mond gekust. Wat hem een pijnlijke trap tegen zijn schenen van koningin Mathilde had opgeleverd.

Vervolgens had Filip geen blijf geweten met het verjaardags­geschenk, een door zijn halfzus zélf vervaardigd kunstwerk. Een veelkleurige creatie die - voor de leek althans – veel weg had van de maskers die men in Chinatown voor weinig geld kan kopen bij de aanvang van het Chinese nieuwjaar. In arren moede had hij het geschenk in de handen van de al eerder genoemde lakei geduwd, die met luide stem had gevraagd of het ding (‘la chose”) in de grijze of de groene container thuishoorde.

Vroeg naar huis

Ook de mondmaskers die de oude koning en de oude koningin hadden opgezet toen ze geacht werden Delphine te begroeten – tegen het coronavirus, zogezegd – hadden een domper op de gezelligheid gezet. Maar kom, er was niemand in onmacht gevallen, er was niet op de grond gespuwd of met servies gegooid, er waren geen al te harde woorden gevallen, niemand was over de erfenis begonnen. Albert en Paola waren vroeg naar huis gegaan, naar eigen zeggen om niet in de file terecht te komen, terwijl ze toch gewoon aan de overkant van de steenweg wonen. 

Na hun vertrek was de sfeer wat losser geworden, niet heel veel – we bevonden ons tenslotte in het kasteel van Laken – maar toch. De prinsen en prinsessen hadden tante Delphine overduidelijk in hun hart gesloten en zelfs de hond Jeep had zich aan het eind van het feestje door haar laten aaien.

Net voor het afscheid kreeg koning Filip een geniale inval, van het soort dat hem maar om de zoveel jaren overkwam.

Ma chère soeur, sprak hij haar aan, omdat haar voornaam nog niet echt op zijn tong lag, gij hebt nu wel bewezen dat gij geduldig en volhardend uw doel kunt nastreven en niet rust voor ge dat doel bereikt hebt. Zoudt ge niet willen proberen om een regering te vormen?’

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen