Ik ben grandioos gezakt voor het milde ouderschap

Psycholoog en gezinstherapeut Nina Mouton pleit in een nieuw boek voor mild ouderschap waarbij we niet straffen, maar babbelen met ons kind. Benedikte Van Eeghem getuigt waarom dat streven voor haar als alleenstaande moeder niet gelukt is.

opinie
Benedikte Van Eeghem
Benedikte Van Eeghem is communicatiemedewerker bij OCMW Brugge, copywriter, tekstredacteur en blogger. Ze schrijft over de actualiteit, opvoeding, sociale thema's en de dingen die haar 'positief' wakker houden.

Opvoeden vanuit het buikgevoel, authentiek zijn, empoweren. Het zijn de sleutelbegrippen uit ‘Mild ouderschap’, het kersverse boek dat klinisch psychologe Nina Mouton de wereld heeft ingetrapt. De publicatie is een instant bestseller en opvoedend Vlaanderen lijkt onverdeeld fan van de filosofie en principes van de therapeute. Maar hier bedenkingen bij maken, moet kunnen.

Voor alle duidelijkheid: u hoort me niet zeggen dat wat Nina Mouton poneert nonsens is, of het lezen niet waard. Integendeel. Elke publicatie en elke (ervarings)deskundige die pleit voor een opvoedingsmodel dat kinderen omhoogtilt: die waardeer ik. Er zijn immers tijden geweest waarin de jongsten in stilzwijgen deel uitmaakten van de samenleving, voor onwetend versleten werden, geen rechten hadden en systematisch oorvegen kregen in ruil voor een ontluikend zelfbewustzijn.

Die tijden liggen ver achter ons en daardoor besef je dat vroeger heus niet alles beter was. Intussen sta ik zelf meer dan een decennium in een opvoedingsverhaal, als moeder van een dochter (12) en een zoon (bijna 10). Uiteraard heb ik bij de komst van die kinderen gezworen dat ik ze liefde in veelvouden zou geven, begrip zou schenken, mijn buikgevoel zou volgen. Liefst zonder uitvallen. Zonder straffen. Zonder ‘overkoken’ en à la limite die wanhopige tik uitdelen waardoor je je behoorlijk mislukt en schuldig voelt.

De kern van de zaak is dat ik al tien jaar een eenoudergezin run terwijl ik dat nooit verwacht had

Maar ik zal eerlijk met u zijn: het is me niet helemaal gelukt, dat streven. Ik schenk mijn kinderen heus elke dag liefde, aandacht en tijd. Ik respecteer hun mening tot op zekere hoogte en laat die ook toe in gesprekken. Ik heb ze als baby, peuter en kleuter plat geknuffeld, hopen melkbekers laten omgooien en de ruimte gegeven om zichzelf te zijn. Ik etaleer vandaag onmetelijk begrip wanneer de puberteit het van de rede overneemt (dochter), of de absurde volharding van de mildheid (zoon). 

Ik probeer mijn kinderen eigenlijk te laten worden wat ik vandaag zelf ben: een behoorlijk gelukkige volwassene. Maar ik heb het absoluut niet gedaan zonder straffen en belonen, soms ‘apart zetten’ en een occasionele tik of bitse uitval. Die dingen zijn deel van ons verhaal, thuis. Voor mild ouderschap is Benedikte Van Eeghem dus grandioos gezakt.

Ben ik daar trots op? Dat zou misplaatst zijn.
Is mijn aanpak fout en gebaseerd ‘op wat ik als kind altijd heb gehoord’? Neen. 

eenoudergezin

De kern van de zaak is dat ik al tien jaar een eenoudergezin run, terwijl ik dat nooit verwacht had. De kinderen waren piepjong toen wij uiteen gingen. Hoe positief en open minded de contacten met de vader ook nu nog verlopen: ik blijf de eerste opvoeder. De moeder die voor het grootste deel van de tijd de opvoeding alleen torst, zonder partner of direct klankbord. 

Je overleeft in een eenoudergezin vaak meer dan je leeft en daardoor word ik een kwade en hardvochtige moeder in het heetst van de strijd

De verbinding met een partner, waar Mouton binnen mild ouderschap vaak naar verwijst, heb ik dus niet. Net zo min als het begrip van of voor die partner. Ik weiger het als een excuus voor uitschuivers tegen de kinderen te gebruiken. Maar de realiteit blijft dat de single parent elke lach en traan alleen opvangt, waar je dat als koppel samen kunt. Je overleeft in een eenoudergezin vaak meer dan je leeft en je botst vaker tegen grenzen. Daardoor vertroebelt dat streven naar mild ouderschap zeer snel en daardoor word ik, zo u wil, een kwade en hardvochtige moeder in het heetst van de strijd. 

Goed nieuws voor Nina Mouton: die reacties betekenen niet dat ik geen langetermijndoelen voorop stel of me gedurig laat leiden door stemmetjes die beweren dat mijn handelen goed zit. Integendeel. Ik balanceer gedurig en begin elke dag opnieuw: dat hóórt nu eenmaal bij kinderen opvoeden. We bless and mess them up in our own way. Toch streef ik tegelijkertijd naar het beste voor mijn kinderen, op alle vlakken. Het is een natuurlijk proces, propvol fouten en de daarbij horende lessen. 

Na elke botsing thuis leg ik op kindermaat uit waar de boosheid of ‘time-out’ vandaan kwam. Het was de enige manier om weer even zuurstof te tanken, omdat niemand dat voor me doet.

Nog wat goed nieuws: mijn gasten tonen begrip, als ik dat vertel, en daarna gaan we verder. We weten wat we aan elkaar hebben en wat ons tot mensen maakt: onze imperfecties.

Ik herhaal het voor de sport dus nog even: ik ben gezakt voor het milde ouderschap. Ik doe niet echt wat het mij opdraagt. Maar ik noem mezelf, op de beste momenten, desondanks een verdomd goeie ouder. Die vorm van mildheid is de strafste incentive die een moeder of vader zichzelf kan schenken.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen