Alexander Dumarey

Liefde in tijden van corona

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag: Patrick Dewael (Open VLD) en Sabine Laruelle (MR) zijn door de koning nog altijd belast met een opdracht, maar dat lijkt iedereen vergeten door de heisa rond corona.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Kamervoorzitter Dewael zag er niet gelukkig uit, o nee. Driftig en misnoegd ijsbeerde hij door de brede gang voor zijn imposante voorzittersbureau. Achter het hoekje keken enige kamerbodes met bange ogen toe, bevreesd voor de toorn van de eerste burger van het land. Het was elf uur in de ochtend en er was niemand komen opdagen. Zelfs zijn collega Sabine Laruelle niet, die toch ook door de koning belast was met het warmhouden van de regeringsvorming, of wat daarvoor door moest gaan. En die nota bene in hetzelfde gebouw kantoor hield!

Veiligheid voor alles

Om halftien had Patrick Dewael de voorzitters van groen, rood, geel en oranje in zijn bureau verwacht. Daartoe was hij in zijn thuisstad Tongeren al om zes uur opgestaan. Zijn echtgenote had zich nog eens behaaglijk omgedraaid in bed. Toen hij haar een kus wilde geven was hij op haar mondmasker gebotst. Ook de avond tevoren was hij bij thuiskomst na een zware dagtaak met enkel maar een “vuistje” verwelkomd.

‘Veiligheid voor alles, manlief,’ had ze gezegd, ‘als ge reclamaties hebt, moet ge bij Maggie De Block zijn.’

Het stak hem. Het was al Maggie wat de klok sloeg. Waar je ook keek, overal verscheen Maggie die met rustige vastheid herhaalde dat er in het land geen sprake was van een coronaepidemie, en als dat toch anders zou uitdraaien, het land erop voorbereid was.  Het was hier verdorie Italië niet! 

Vage hasjgeur

Om halftien had hij de deur van zijn bureau wagenwijd opengezet. Er hing, na al die maanden, nog altijd een vage hasjgeur, nagelaten door zijn voorganger Siegfried Bracke. Na het geknoei van zijn voorgangers zou hij – Patrick Dewael – met bekwame spoed een regering op de been brengen. Geen zakenkabinet, geen minderheidskabinet, geen tijdelijk kabinet, maar een voldragen regering die de grote problemen van het land onverwijld zou aanpakken. Glorie zou hem zijn, Patrick Dewael!

De Kamervoorzitter hield niet van wachten. Om kwart voor tien had hij zijn bodes uitgestuurd om de verwachte partijvoorzitters te gaan zoeken. Er waren nogal wat nieuwelingen bij, misschien waren ze in het labyrint van het parlement verdwaald. De naspeuringen hadden geen resultaat opgeleverd. Er was haast niemand in het gebouw, was de eerstaanwezende bode ietwat bezorgd komen melden.

Scheve stoeptegels

Dewael had zijn telefoon genomen en had eerst zijn eigen voorzitster opgebeld. Haar man had opgenomen. ‘Gwendolyn is niet thuis,’ had hij gezegd, ‘ze concentreert zich nu helemaal op haar taken als burgemeester van Aarschot, ze is scheve stoeptegels goed gaan leggen in de Gasthuisstraat.’

Hij belde Joachim Coens op.

‘Gij denkt toch niet dat ik u een handje ga helpen bij uw bezigheidstherapie?’ sneerde de voorzitter van CD&V, ‘ik ben zelf bezig met mijn coronacoalitie.’

Hij belde Conner Rousseau van de gewone socialisten. Hij kreeg de voicemail van het jongmens.
‘Hey mateke, ik heb genen tijd voor u, ik moet de partij van den ondergang redden. Ciaokes!’

Met een van ingehouden woede trillende hand reikte de Kamervoorzitter naar zijn koffie. Koud geworden! Het was inmiddels half elf geworden. Zou hij de N-VA-voorzitter durven bellen? Patrick Dewael was allesbehalve bang uitgevallen maar voor het sarcasme van Bart De Wever was ook hij enigszins beducht.

Maar toen de klok elf uur had geslagen, aarzelde hij niet meer. Hij was van de oude stempel. Hij was door de koning met een opdracht belast en hij zou die opdracht tot een goed einde brengen, hoe moeilijk dat ook zou zijn.

Bel eens met Maggie

‘Ha Patrick!’ zei de N-VA-voorzitter welgemutst toen hij hem aan de lijn kreeg, ‘hoe is het daar in uw schutskring?’
‘Schutskring?’
‘Gij weet van niks of wat?’
‘Wat moet ik weten?’ stamelde de Kamervoorzitter.
‘Bel eens met Maggie,’ zei Bart De Wever vrolijk en maakte een eind aan het gesprek.
Er werd zachtjes op de deur van zijn bureau geklopt.
‘Wilt u misschien eens uit het raam kijken, meneer de voorzitter,’ zei de eerstaanwezende bode met een kikker in de keel.

‘Ik heb wel werk te doen hé,’ antwoordde Dewael nijdig, maar hij begaf zich toch naar het raam dat uitkijk gaf op het Warandepark.

Wat hij daar zag sneed hem de adem af.

De hele omgeving was afgezet met prikkeldraad en achter die versperring liepen figuren in witte isolerende pakken en gasmaskers. Een waterkanon besproeide de gevel van het parlementsgebouw met een kwalijk riekende ontsmettingsstof.

Achter die versperring hielden zwaarbewapende politieagenten de passanten tegen en gooiden eenieder die tegenstribbelde in een overvalwagen die voor de gelegenheid met een rood kruis was versierd.

Toen ook hoorde Patrick Dewael de dreigende boodschap die via een luidspreker aan zijn adres werd gericht. Het was de stem van Maggie De Block.

‘Patrick jongen,’ zei de stem, ‘in het belang van de volksgezondheid wordt het parlement van de buitenwereld afgezonderd. Ge zult minstens veertien dagen in quarantaine moeten blijven. Doe inmiddels rustig voort met uw koninklijke opdracht. Houd u goed hé!’

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen