In de stille Kempen

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag: leven in lockdown, een observatie in de Kempen.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Het gaat er nog gemoedelijk aan toe in mijn Kempendorpje. De bakker is opnieuw opengegaan na een goed getimede vakantie. Maar een file stond er niet. De krantenboer houdt stand. Hij draagt nu handschoenen. Zwarte dameshandschoenen. Bij de apotheek zijn bruistabletten van een bekend merk niet meer te krijgen. Misschien morgen. Misschien. Ik zag zowaar doosjes met Poeders Mann in de rekken staan. Die legendarische poeders tegen alle mogelijke pijnen en smarten bestaan dus nog. Man, man, man … Het is een makkelijke woordspeling, ik besef het, maar ik kon ze niet laten liggen. 

In voortuinen en aan ramen zijn de eerste blijken van solidariteit met en dankbaarheid aan de zorgverstrekkers verschenen. Witte vlaggen en zelfgemaakte affiches. De bouwwerven liggen stil, behalve die ene waar Poolse bouwvakkers aan het werk zijn. Ik zie het aan hun nummerplaat. De hoofdstraat is zo goed als verlaten. Waar zijn toch al die kinderen, vraag ik mij af. Soms zie ik er spelen, op de schommel, veilig achter in de tuin. Maar de groteren, de pubers? Allemaal in het halfdonker aan het gamen, vermoedelijk. Na digitaal gedaan schoolwerk.

Burgerzin

Maar het is niet al peis en vree.

Toen ik van mijn rondje boodschappen naar huis wandelde, gooide iemand ongegeneerd een zak met vuilnis uit het raam van zijn (rijdende) auto. Pal in de dorpskom. De chauffeur stak zijn middenvinger op en toeterde eens om te tonen wat hij van mijn verontwaardigd geroep dacht. Hij behoort tot de kleine minderheid die burgerzin een vies (of een onbekend) woord vindt. Die zich van de beschermingsmaatregelen niets aantrekken, tot ze gepakt worden, en dan luidkeels protesteren tegen het “onrecht” dat hen wordt aangedaan.

Mijn eerste mondmasker

Ambulances worden nagekeken. Waar rijdt die naartoe of waar komt die vandaan? Mensen steken de straat over als iemand ze op het voetpad tegemoetkomt. Meer dan eens met eigen ogen gezien in de voorbije dagen. Iedere passant is blijkbaar een potentiële bron van besmetting. Ik zie ongerustheid en onzekerheid in de blikken. Angst soms. Maar ook berusting. Gemoedsrust. Humor. Kome wat komen moet. We slaan er ons wel doorheen.

 In de supermarkt zag ik mijn eerste mondmasker. Dat zou niet mogen of moeten, het wakkert de angst maar aan. Iemand maande mij in de gang van de minerale wateren botweg aan om afstand te houden. Een jongmens met een hipsterbaard. Ik schrok mij een hoedje. Maar alles is er nog te krijgen, ongeveer toch.

Wielertoeristen

Ik luisterde op de parking van de supermarkt een gesprek tussen twee wielertoeristen af.

Hoe lang gaat dat nu nog duren voor we opnieuw met de hele bende op pad kunnen gaan?

Gaat gij mijn boete betalen als we gepakt worden?

Die zever heeft nu al lang genoeg geduurd.

Zever? Ik weet niet hoor. Ge hoort van alles.

Het valt inderdaad op: er fietsen geen luide pelotons wielertoeristen meer door de Kempen. Er zijn ook geen cafés meer om na het malen der kilometers de verbruikte energie aan te vullen met bruin trappistenbier. Op de landwegen waar ik wandel ontmoet ik enkel eenzame joggers en vaders die samen met hun zoontjes fietsen, getooid in eendere koerstruien.

Maar het wordt lente. En dus wordt de stilte van het land sowieso verbroken door het geluid van landbouwtractoren. Het land moet bemest worden. Er moet geploegd worden. De koeien mogen weer naar buiten, voor zover ze met de zachte winter veel binnen zijn gebleven. En ook de krokussen en paasbloemen trekken zich geen ene moer aan van het coronavirus. Het is een kleinigheid, maar ik trek er mij aan op.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen