Stad Gent

Tramchauffeur uit Gent getuigt: "We moeten ons soms inhouden om niet te vroeg te zijn"

Tramchauffeur Elisa Dejonghe is een sociaal dier en heeft contact met reizigers nodig. Maar in deze coronaperiode is Gent een echte spookstad geworden en is er bijna geen levende ziel te bespeuren in de stad: "Het is raar, heel stil, soms zelfs een beetje spooky. Ik mis vooral het contact met de reizigers. Niemand zegt nog goeiedag of heeft mijn hulp nodig."

Tramchauffeur zijn in tijden van corona en quarantainemaatregelen kan heel  bevreemdend zijn, zo getuigt Elisa Dejonghe die werkt voor De Lijn. "Er is bijna geen levende ziel op straat, zeker 's morgens en 's avonds niet. Het centrum van Gent is echt doods." Elisa mist vooral het contact met de mensen: "Mensen die opstappen en goeiedag zeggen. Of hulp vragen en de weg ergens naartoe willen weten. Soms moest ik ook eens een mindervalide persoon of een blinde de tram ophelpen. Maar die komen niet meer buiten, ze zijn er niet. En er zijn ook totaal geen toeristen."

Niemand vraagt mij nog iets in deze periode. Dat doet toch iets met een mens.
Tramchauffeur van De Lijn Elisa Dejonghe

Geen gesprekjes op de tram, het is bijna muisstil: "De mensen die van Gent zelf zijn kennen de weg, dus die hoeven niks te weten. Niemand vraagt mij nog iets in deze periode. Ook mijn vaste reizigers zie ik niet meer. Ik had echt niet gedacht dat dit zo'n impact zou hebben. Het doet toch wel iets met een mens."

Voordelen

Er zijn wel een aantal voordelen: "Ik denk dat ik mag spreken voor alle tramchauffeurs dat er wel een bepaalde stress is weggevallen. Er zijn geen foutief geparkeerde wagens en geen files. En bovenal: je moet altijd goed letten op de tijdstippen en soms is het stresserend om op tijd aan een halte te zijn. Maar nu moeten we veel minder stoppen aan de haltes, dus moeten we ons soms inhouden om niet te vroeg te zijn", vertelt Elisa.

Soms steekt iemand zijn duim op, of een gezin klapt in de handen als ik voorbijrij. Dat doet echt deugd.

Tramchauffeur van De Lijn Elisa Dejonghe

Respect

Ook al is Elisa haar tram vaak leeg, ze blijft het wel met evenveel enthousiasme en liefde voor het vak doen: "Soms steekt iemand zijn duim op of klapt een gezin als ik voorbijrij.  Dat respect, dat doet deugd. Met mijn 1 meter 60 met zo’n voertuig rijden: het is een droomjob. Maar even belangrijk als het besturen van de tram, is dat ik er ben om mensen te helpen. Ik zorg ervoor dat mensen ergens komen waar ze anders niet zouden geraken. Want werken als tramchauffeur, ook dat is zorgen voor mensen."

Meest gelezen