Radio 2

Corona scheidt Yelle, Kobe, Maxime en Mo van hun gezin: "We blijven nu 7 op 7 in centrum Bethanië"

Yelle (12), Kobe (13), Maxime (14), en Mo (15) brengen de coronacrisis door zonder hun ouders of andere familie. Omdat ze thuis niet (meer) terechtkunnen, wonen de jonge tieners in Bethanië, een centrum in Hasselt dat dienstdoet als zinvol en warm alternatief. Radio 2 Limburg kreeg toestemming om uit te zoeken hoe het hen vergaat. 

“Ik mocht sinds kort eindelijk weer af en toe een weekend naar huis”, steekt Mo, de oudste van de vier, van wal. “Maandenlang zat ik in het centrum, zonder iemand te kunnen zien. En nu er eindelijk beterschap in zicht was, steekt dit achteloze virus daar een stokje voor.”

Doorgaans wonen er negen jongens in de leefgroep, waarvan ongeveer de helft tijdens de ‘lockdown’ niet bij familie terechtkan. In Bethanië wordt er goed gezorgd voor kinderen en jongeren met gedrags- en/of emotionele problemen. “Maar je zit hier natuurlijk met een ander gevoel dan thuis…”, verduidelijkt Mo. “We moeten ons hier altijd aan internaatachtige regeltjes houden, terwijl kinderen thuis vrijer zijn in hun doen en laten. Bovendien ben ik tijdens normale schoolweken pas laat terug van de les en zie ik de jongens maar een paar uur per dag. Dat we nu voortdurend samen zijn, de klok rond, zeven op zeven, is niet altijd even gemakkelijk."

Het voelt hier voor mij wel als thuis, met of zonder dat Covid-19 gedoe
Mo

Ook voor Kobe is deze periode een zware beproeving. “Ik mis mijn hele familie, maar vooral mijn ouders en mijn broer”, zegt hij somber. “En door dat gemis vind ik het heel moeilijk om mij te concentreren op mijn schoolwerk. Omdat ik later rugbyspeler wil worden, ga ik elke woensdag trainen, maar die hobby valt nu helaas ook weg. Gelukkig hebben we op ons domein genoeg ruimte om nu en dan wat stoom af te laten.” 

De kok beslist

Terwijl de andere jongens zich sterk houden, staan de ogen van de 14-jarige Maxime misschien wel het meest triest. “Kon ik maar bij mijn mama zijn”, zucht hij met een lichte snik. “We zouden voor de eerste keer naar zee gaan deze zomer, met nog een paar andere familieleden. Daar keek ik erg naar uit. Maar door deze stomme coronacrisis weten we niet of dat zal doorgaan.” Verder is Maxime, zoals de meeste kinderen, verlekkerd op de kookkunsten van zijn moeder.  “Thuis mag ik tenminste kiezen wat we eten. Hier beslist de kok…”  Hij haalt zijn neus op terwijl de andere jongens hem grinnikend bijvallen. “Alleen de frietjes, die kunnen er nét mee door”, grappen ze in koor.

Toch wil Yelle, de benjamin van de groep, graag iets benadrukken. “Ik wil de verzorgers bedanken omdat ze zo goed voor ons zorgen. Ze helpen mij met mijn huiswerk en een heleboel andere dingen.” Een van de begeleidsters knikt enthousiast. “Yelle studeert erg goed”, beklemtoont ze. “Hij wordt later vast ingenieur!” Maar de kleine bolleboos was nog niet uitgepraat. “Ik mis niemand”, stelt hij hard. “Ik schipper al sinds mijn derde levensjaar tussen instellingen en pleeggezinnen. Eerlijk? De coronamaatregelen veranderen niet veel voor mij.”

(Lees verder onder de foto)

Radio 2

Mo, die de touwtjes van het gesprek vlotjes in handen neemt, legt uit dat de regels in het centrum sinds het uitbreken van de pandemie wel een beetje zijn versoepeld. “We mogen onze gsm nu langer bijhouden zodat we vaker kunnen bellen en videochatten, en daar maak ik gretig gebruik van: ik bel héél veel met mijn mama. Waarover ik dan babbel? Over allerlei dingen, 'zever' inbegrepen. Ik doe er gewoon alles aan om haar zo lang mogelijk aan de lijn te houden”, geeft hij toe. “Er  zijn nog andere positieve dingen”, voegt Kobe toe. “Zo hebben we afgelopen weekend heel veel paaschocolade gekregen en van een uitgebreid paasontbijt gesmuld.” Yelle vindt het dan weer leuk dat hij gedurende de ‘lockdown’ mag uitslapen op donderdag en herhaaldelijk ‘Pokémon GO’ mag spelen. "Als ik een luchtje schep, wandel ik al gamend door de tuin." 

Maxime, die in het begin van het gesprek nog erg verlegen was, bloeit na een half uur helemaal open. De jongens helpen hem met het zoeken naar woorden en vullen hem aan. “Eigenlijk zijn we wel goede vrienden”, knikt Maxime voorzichtig. "We kennen elkaar intussen erg goed" meent Kobe. Volgens Mo gaat de vergelijking met broers zelfs best wel op. “We maken ruzie en discussiëren net zoals gewone gezinsleden dat doen", gniffelt hij. "Maar vooral: we hebben heel wat aan elkaar”. Er verschijnt een aarzelende glimlacht op Yelle’s gezicht. “Ik heb het dan wel nooit anders gekend, maar het voelt hier voor mij wel zoals thuis. Met of zonder heel dat 'Covid 19'-gedoe...” 

Radio 2