We zijn geen Chinezen

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag heeft hij het over de oorzaak van het verslappen van de coronadiscipline bij de burgers.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Eenzame ruiters en ruiterduo’s, trosjes wielertoeristen, hangjongeren op een voetbalveldje, autowandelaars, familiefeestjes en een al te volle supermarkt, ik heb het allemaal gezien dit paasweekend. De rek is er wat uit, uit de voorbeeldige discipline van de Belg. Ik was niet echt verbaasd. Ik hoor wat ik hoor op straat, bij de bakker en aan de kassa: wij moeten volhouden maar de politiek maakt er een potje van.

En dan gaat het over de farce van de mondmaskers. Het gaat over de schrijnende toestand in de rusthuizen. Het gaat over een burgemeester die niet alle regeringsmaatregelen wil handhaven, daar eerst prat op gaat en daarna spijt kreeg van daar prat op te gaan. Het gaat over het dodencijfer dat niet echt wil dalen, ondanks alle inspanningen. En dat is het enige cijfer wat telt. Dat van de doden. Al die andere statistieken kunt ge uitleggen zoals ge wilt, klinkt het.

Dreigementen

Natuurlijk valt het incivieke gedrag van een minderheid niet goed te praten. Ik ben daar in een vorige column duidelijk over geweest. Maar of de dreigende taal waarmee van overheidswege wordt gereageerd op onze “onwil”, de juiste aanpak is, dat valt te betwijfelen. Vermanen, berispen, de les lezen, de mantel uitvegen, terechtwijzen, gispen, kapittelen, het ligt bij een aantal gezagsdragers en experten veel te gemakkelijk in de mond. Vooral het dreigement dat er wel eens een Wuhan-lockdown zou kunnen komen als we ons niet gedragen, is er dik over. 

We zijn geen Chinezen. En we zijn niet van plan om het te worden. We zijn Belgen, plantrekkers, met een gezond gevoel van argwaan ten opzichte van “de staat”. Wanneer we niet van de juistheid of de billijkheid van een maatregel of een wet overtuigd zijn, zoeken we achterpoortjes, uitwijkmogelijkheden. Het maakt deel uit van onze belgitude. Maar als we geloven dat de offers die we ons nu getroosten – moeten getroosten - resultaat zullen opleveren, dan zijn of worden we modelburgers, of toch iets wat erop gelijkt. 

Een streefdatum

Precies daar wringt het schoentje. We hebben nog geen uitzicht op beterschap. De boodschap die ons wordt ingelepeld is altijd dezelfde, waardoor ze op den duur haar uitwerking mist. Wat we zouden willen is een streefdatum, een deadline. Iets waar we kunnen naar streven, naar uitkijken. Nog zoveel dagen en dan… Licht aan het eind van de tunnel, om dat cliché uit de jaren tachtig – de jaren van het malgoverno – nog eens boven te halen. 

Het moet niet volgende week zijn of zelfs niet binnen veertien dagen of drie weken. Maar een soort van tijdsschema zou welkom zijn, een stappenplan naar de normaliteit. Zodat we onze familie opnieuw kunnen zien en knuffelen, zodat we opnieuw kunnen gaan werken, zodat de kinderen opnieuw naar school kunnen, want dat is een geweldige belasting van het gezinsleven. Zodat we opnieuw op café kunnen gaan en eens goed uit eten, zodat we vrienden kunnen bezoeken en naar theater gaan, naar de kerk zelfs.  Trouwen met een echt feest en treffelijk onze dierbaren begraven, opnieuw niet-essentiële verplaatsingen maken. Eens ons volle goesting doen, quoi. Vul zelf maar aan.

In de Ardennen

Er zijn onheilsprofeten die prediken dat die “normaliteit” nooit meer terugkomt, dat we in een ander soort maatschappij terecht gaan komen, een verarmde samenleving, dat vooral, een angstige samenleving met overal camera’s en verklikkerssoftware op onze telefoon, een dreigende samenleving. Alsof we zouden moeten boeten voor onze zonden. Maak dat de Chinezen wijs. Er zijn zelfs gezagsdragers die ons zouden willen verplichten om onze vakanties voortaan te beperken tot de Ardennen en de kust. Dezelfde die nu de politie op snelwegen posteren om dat onmogelijk te maken. No way.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.