Radio 2

Oudste naaister van Brussel wordt vandaag 95 jaar: “Al 80 jaar met trein naar Marollen”

Marie-José Devroede heeft een bijzondere verjaardag te vieren. Ze wordt vandaag 95 jaar en is al 80 jaar aan het werk als naaister. Elke weekdag neemt ze nog de trein naar haar kleine atelier in de Marollen. Door de coronacrisis is dat nu even gesloten. Toch denkt ze niet aan stoppen: “Want dan ga ik dood”. Radio 2 Vlaams-Brabant en Brussel sprak haar voor de quarantaine over haar lange carrière en koninklijke klanten. 

Elke ochtend om 5 uur gaat de wekker bij Marie-José Devroede in Edingen, bij Halle. “Ik sta op en doe het huishouden. Mijn bed opmaken, me wassen, koffie maken en een boterham smeren. En dan neem ik de trein naar Brussel-Centraal. Niet op zaterdag, want dan ben ik gesloten.” En dat doet Marie-José intussen al meer dan 80 jaar. “In ’39 ben ik beginnen werken voor een patron in Brussel. Nog voor de oorlog. 14 jaar was ik toen. Een paar jaar later, vond ik dit pand in de Marollen en besloot ik op mezelf te beginnen.”

De kinderen van de koning springen na school al eens binnen om kleren op te halen

In haar atelier hangen rekken vol broeken en jassen. “Veel mensen komen hun spullen niet halen. Het langste dat hier ooit heeft gehangen is twee jaar. Maar zover laat ik het niet meer komen. Als niemand komt, geef ik het aan de armen. Als ik dan een dakloze zie op straat, vraag ik of hij graag een vest wil. Daar zijn ze natuurlijk blij mee.” De kleren in haar winkel zijn dan ook niet van de minsten. Ambassadeurs, diplomaten, én de koninklijke familie. Allemaal doen ze beroep op het precieze stopwerk van Marie-José: “Koning Filip, Koningin Mathilde, de kinderen. Ik doe al hun stopwerk. De kinderen zitten op het Sint-Jan-Berchmanscollege achter de hoek. Dat is makkelijk. Soms springen ze zelf binnen. Dat zijn ook maar gewone mensen hé?”.

Antwerpen en Parijs

Sommige klanten gaan al erg lang mee. “Ik ken Marie-José al 40 jaar.” vertelt een kokette dame in de winkel. “We waren lang buren, nu woon ik wat verderop. Maar ik kom haar nog elke dag bezoeken voor een tas koffie. En af en toe neem ik ook wat kleren mee om te laten verstellen. Marie-José is ontzettend goed. Er zijn er geen meer zoals zij. Ze is de enige. Er komen mensen van Antwerpen, en zelfs Parijs. Speciaal voor haar stopwerk. Want dat bestaat niet meer. Ze is goed in haar stiel, de beste.”

Sterven op de scène

Aan pensioen denkt Marie-José nog lang niet. “Het gaat allemaal nog erg vlot. Ik draag zelfs geen bril. Als ik stop , dan is het foutué, voorbij.” Haar vriendin staat haar bij. “Soms zeg ik haar, stop er toch mee en blijf thuis. Maar dan gaat ze sterven. Je kan het vergelijken met een vedette. Iemand die zingt, die wil sterven op de scène. Wel, voor Marie-Jose is dat hetzelfde, maar dan in haar winkel.” 

Radio 2