Naar lockdown op maat voor hoop mensen die wachten op broodnodige therapie

Communicatiemedewerker Benedikte Van Eeghem vraagt beleidsmakers om de brede gezondheidszorg met de juiste omkadering te reactiveren, hoe moeilijk dat ook lukt. Vandaag staan hopen mensen op zorgvlak in de kou.

opinie
Benedikte Van Eeghem
Benedikte Van Eeghem is communicatiemedewerker bij OCMW Brugge, copywriter, tekstredacteur en blogger. Ze schrijft over de actualiteit, opvoeding, sociale thema's en de dingen die haar 'positief' wakker houden.

We zitten in week 6 van de lockdown light en de richtlijnen gelinkt aan de coronacrisis blijven van kracht. Belgen moeten maximaal thuisblijven en/of werken en het contact met derden beperken om COVID-19-besmetting te vermijden. Toch wordt steeds duidelijker dat door die regelgeving mensen met andere (para)medische noden, in de kou staan. Hamvraag: hoe lang nog?

Toen de Veiligheidsraad half maart besliste om het sociale en economische leven in ons land grotendeels stil te leggen, was de achterliggende gedachte logisch. We wilden de corona-uitbraak in dit land het hoofd bieden zonder in ‘Italiaanse toestanden’ te vervallen. De aanpak loonde: er zijn in onze ziekenhuizen nog steeds voldoende beschikbare bedden op IZ voor behandeling van de zwaarste coronapatiënten. We zijn niet ‘Italië 2’ geworden en hebben de crisis enigszins onder controle, ook al blijven cijfers over overlijdens en besmettingen ons met de regelmaat van de klok bereiken. Corona is still top of the bill. 

Het is onthutsend dat alle andere gezondheidszorg, ook paramedisch, secundair is geworden of zelfs stilligt

Het is uiteraard goed dat we alert zijn. Het virus is geen kleintje. Maar het is onthutsend dat alle andere gezondheidszorg, ook paramedisch, secundair is geworden of zelfs stilligt. Neem nu een zware hernia die omwille van deze crisis niet geopereerd wordt en maakt dat een iemand nauwelijks nog kan bewegen (gehoord via een vriendin). Of een persoon met een voetafwijking die geen podologische behandelingen meer krijgt en afziet bij elke stap (vernomen van een collega). De motivering is telkens dezelfde: uw toestand is niet acuut, dus wij kunnen u volgens de richtlijnen niet behandelen.

Zes weken geen therapie betekent dat ik pijn lijd, verkramp en tot sukkelen gedwongen word. Met alle respect voor de coronamaatregelen: ik weiger me daar, zoals velen, bij neer te blijven leggen. Een lockdown zonder richtlijnen op maat haalt in deze fase systematisch mijn gezondheid en die van anderen onderuit. Zorgverstrekkers en beroepskoepels valt niets te verwijten: ze volgen de adviezen, die zich bij kine in hoofdzaak richten op respiratoire aandoeningen, CVA-trauma's of revalidatie na een ingreep. Het krasse is dat de triage van andere gevallen die ook hulp kunnen gebruiken, tot volle verantwoordelijkheid van de therapeut wordt gemaakt. 

Zes weken geen therapie betekent dat ik pijn lijd, verkramp en tot sukkelen gedwongen word

Eén van mijn vertrouwde kinesisten gaf aan dat precies die verantwoordelijkheid maakt dat heel wat collega’s nog de boot afhouden. Ze zijn zich ervan bewust dat het staken van therapie bij tal van hun patiënten, gevolgen heeft. Maar ze zitten als zorgverstrekker gewrongen in wat stilaan de ‘grijze zone van de zorg’ wordt. Beschermingsmiddelen zijn ook in die sector laat en ‘beperkt’ aangereikt. Er wordt aangestuurd op telekine, maar in heel wat gevallen is dat onhaalbaar. Ik citeer de therapeut in kwestie:

“Kine gaat veel verder dan louter ‘masseren’ of mensen doen bewegen. In een praktijk als de mijne passeren erg jonge kinderen en baby’s met een meervoudige problematiek. De broodnodige prikkels die ze via therapie krijgen en nu al wekenlang missen, maakt dat essentiële neurologische verbindingen niet worden gelegd. Dat kan de rest van hun ontwikkeling bepalen.”

Levenskwaliteit onder druk

Zelf zit ik in een latere levensfase, waarin die ontwikkeling niet meer gehypothekeerd wordt. Maar mijn levenskwaliteit en gezondheid staan desondanks fors onder druk, omdat er ‘los van corona’ amper op maat wordt gedacht voor die broodnodige therapie. Daar kan een overheid geen weken aan een stuk mee wegkomen. Hopen niet-coronapatiënten staan op zorgvlak in kou, in een periode waarin ‘volksgezondheid’ voor alles gaat. Een straffere contradictio in terminis bestaat bijna niet.

Hopen niet-coronapatiënten staan op zorgvlak in kou

In mijn geval is de kinebehandeling deze week heropgestart, omdat het ‘niet meer te doen was’. De therapie is na zes weken onderbreking pijnlijker dan ooit. Met heel veel geduld komt het goed, verzekert de kinesist, al hadden we het allebei liever anders zien lopen en zullen sommige patiënten helemaal niet ‘schadeloos’ uit deze periode komen.

Uit respect voor alle betrokken zorgverstrekkers én hun cliënteel, zou het de beleidsmakers sieren als ze vanaf vandaag verder keken dan corona en de brede gezondheidszorg met de juiste omkadering reactiveerden, hoe moeilijk dat ook lukt. Een samenleving is meer dan het mathematische plaatje van positieve en negatieve tests of besmettingen en overlijdens. Iedereen heeft in deze tijd recht op basiszorg, in de best mogelijke omstandigheden. Gebeurt dat niet, dan zijn de gevolgen van deze crisis op lange termijn écht niet meer te overzien. Dan worden we geen Italië 2, maar het land dat een hoop mensen ‘bewust negeerde’. 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.